BLOG: ESPERANZA HOOP VOOR HONDEN


Ter adoptie:

Dacia                         Riri                           Jumpy                    Gisela/Gieske                          (gereserveerd)                                          

        

Klik voor Riri, Jumpy en Gieske op de zwarte knop hieronder: U komt dan op de adoptieblog van de Ranjaclub voor meer informatie. 

Esperanza en de Ranjaclub werken regelmatig samen bij adopties  

BLOG 

(dit blog is tevens het voor de fiscus verplichte verslag van activiteiten, inclusief de achterliggende blogspots onder de tab 'oude blogs')


Juli 23 2017  Joep zou eigenlijk weer Happy moeten heten.

Net op tijd gevonden in de hitte in een Spaanse berm. Happy gedoopt vanwege zijn lieve, vrolijke aard en omdat hij veel belovend leek. De Spaanse opvangers zagen er wel een hulphond in. In Nederland noemde zijn eerste adoptante hem Diederik. Helaas moest hij na 4 maanden weer weg, omdat hij veel te druk werd. Dat was een domper, maar het geluk lachte hem toch weer toe, want hij vond een gouden mand. Hij is al weer anderhalf jaar een meer dan gelukkige Joep bij Lonneke en haar kinderen Bas en Amy. Vaak stonden er mooie foto’s op de site met de kinderen, maar deze keer met het bazinnetje. Meer dan happy!

   

Juli 21 2017 De weg is lang ….. Het dumpen van dieren gaat maar door.

  

Van shelter The nature Association bij Boekarest kwamen in maart Franja (Faya), Dacia, Cleo (Lady). In mei Riri, Constantin (Max) en Fresia (Friemel). Recent Bubico (Biko), Jumpy en Gieske. Helaas, je neemt er 3 mee, weer 3 en weer 3, en vaak dezelfde dag nog zijn de plekken weer ingenomen. O.a. een gewond moedertje met 5 pups en we hadden het nog niet rond om ook die te gaan helpen, of daar waren weer 6 pups. En de Roemeense overheid? Die geeft geld aan vangers van straathonden, die vaak ook honden met eigenaar stelen, want je vangt per hond. Geen cent voor de keiharde werkers die gedumpte dieren opvangen en van alles organiseren in preventief en educatief kader: bv. sterilisatiecampagnes, schoolbezoeken, activiteiten om de bevolking te overtuigen van het nut van verantwoorde dierzorg, in debat met de overheid enz. Op eigen kosten plus wat donaties.

  

 

Eind augustus gaan de 5 naar een fijne opvang in Zutphen.

Gelukkig vinden veel dieren een plekje. Meestal in het buitenland, maar langzaam maar zeker ook in het land zelf. Het Spaanse ‘adoptar, no comprar’, het Roemeense ‘adopta, nu cumpara’ ofwel ‘adopteren, niet kopen’ gaat doordringen. Mensen gaan zien hoe mooi het is een verwaarloosd of vertrapt dier met liefde en geduld vertrouwen te leren, een nieuw leven te geven. Men gaat zien hoe mooi die mixen kunnen zijn. Men gaat de uitwassen van fokken zien. Soms krijg je het verwijt dat genoeg Nederlandse honden een plek zoeken. Niet waar trouwens, want in een asiel een voor jouw situatie geschikte hond vinden lukt vaak niet. En wat is er fout aan internationalisering/globalisering van hulpverlening, aan hulp van een dier of mens elders? Gaan we niet wereldwijd op vakantie? Importeren we niet vele producten uit de verste uithoeken, als ons dat uitkomt?


Moedertje Angela is geadopteerd in Roemenië. Haar oog is gered.

Van de 9 bovengenoemde honden hebben Faya, Lady, Max, Friemel al een prachtig thuis gevonden (we berichtten al op de site).

  

Faya                                                                                      Max

 

Lady met vriendje Bikkel (wit kopje)                                                  Friemel 

Gisteren kwam Dacia’s nieuwe baasje kennis maken. Als alles volgens plan verloopt, gaat ze eind juli op een schip wonen bij mensen die veel varen tussen Hongarije en Nederland.

  

Dacia sleept graag met schoonmaakmateriaal          Dacia is als pup op de weg aangetroffen door een chauffeur van een Dacia                                                                                                 vrachtwagen (hier een voorloper)

Bubico, ruim 3 jaar, woont sinds zaterdag in Ter Aar, aan de rand van het mooie polderlandschap. Nog even en hij danst er los rond. De baasjes hebben al bericht gestuurd van de eerste dag en nacht. Ze zijn verliefd. Bubico is een ongelooflijk lief mannetje met een prachtig karakter: hij is altijd blij, van oor tot oor, en heel enthousiast (balletjes vormen zijn hoogste geluk trouwens), maar heeft ook een hele rustige kant. Ongelooflijk: nipt gered uit een dodingstation, toen 2 jaar shelter en nu thuis.

  

Biko                                                                                            Traplooples                                  

Bubico heet nu Biko. Een erenaam. De baasjes hebben veel met Zuid-Afrika en Steve Biko was een groot voorvechter voor burgerrechter voor zwarten, een vrijheidsstrijder tegen apartheid. Dit lieve, ondeugende hondje met bijpassende snuit zorgde gisteren voor spektakel door de sloot in te duiken achter zijn balletje aan: ‘Wij genieten daarvan, maar ook van zijn rustige kant en van de liefde die hij schenkt’. Is het niet prachtig? Die liefde krijgt Biko volop van hen terug.

En dus heel graag duimen om ook voor Riri, Jumpy en Gieske zo’n fijn thuis te vinden.

  

 Riri 

Riri is een rank, mooi hondje. Ondervoed als jonkie op straat gevonden en al 5 jaar in het shelter. Ze geniet nu zo in de opvang.

  

Jumpy 

Jumpy is 3 en heeft na het dodingstation al 2 jaar shelter achter de rug. Ze doet hartstikke goed haar best zich aan te passen.

  

Gieske 

Gieske zat dagenlang bij een bushalte. En daarvoor was er duidelijk ook geen verzorging.

Juli 13 2017  Het vrijbuitersbestaan past Max (Constantin)!


Op 30 mei staat het verhaal van de kleine, stoere, vrolijke Constantin uit Roemenië op de site. Een mannetje met pit en een enorme veerkracht. Van de straat naar een shelter en dan word je, als je bijna 2 bent, geadopteerd in Nederland. Hij heet nu Max. Een mooie naam in een prachtig, nieuw leven. Max en baas Ype wonen samen in een camper, die of aan de Afsluitdijk-Waddenkust staat of op de boerderij van de zoon van de baas midden op het Friese platteland. Alles autovrij.

  

Waar ze ook zijn, Max kan de hele dag mollen graven, rond hollen, geuren verkennen. Hij loopt nooit verder weg dan 50 tot 100 meter. Soms gaat hij wel even aan de lijn, want aan het luisteren en dus komen, als hij geroepen wordt, mankeert nog een beetje.

  

Max boft zo met dit baasje: een ervaren hondenman die hem liefde en veiligheid biedt, maar ook op rustige wijze dingen leert. Zo mocht de labrador die op de boerderij woont en vaak in de camper sliep van Max eigenlijk niet meer binnen komen. Tja, begrijpelijk. Je hebt voor het eerst een eigen huis! Maar daar is een stokje voor gestoken. De labrador blijft welkom.

  

En dan is het Max ook gelijk goed. Want wat ook geweldig is: hij kan met alle honden en met alle mensen. En iedereen houdt van hem. Maar zeker weten: dit is mede te danken aan de combinatie van rust, liefde en duidelijkheid die de baas uitstraalt. Wat zijn we blij voor het boefje. Hij komt op en top aan zijn trekken. En ook voor baas Ype natuurlijk die ons vertelde dat hij hem voor geen goud meer kwijt wil.


En een filmpje

Juli 5 2017   Zo leuk!!! 3 nieuwe Esperanzahondjes ter adoptie: Jumpy, Bubico en Gieske.

Maandagavond zijn ze gekomen. Hanke vloog zondag naar shelter The Nature Association van Carmen Milobendzchi bij Boekarest en nam ze maandag alle 3 mee terug. Alle drie gedumpt, vervolgens in een liefdevol shelter, maar wel in primitieve omstandigheden met 350 andere honden en heel weinig handen aan het bed. Toen nog de hele spannende reis in een auto, in een bench in het ruim van een vliegtuig, weer een auto. En nu weten ze niet wat hen overkomt in de heerlijke tuin van Maureen en heerlijk binnen slapen op een zacht plekje.

Jumpy

 

Jumpy is 2 jaar geleden uit een dodingstation gered. Haar prachtige lange haar, afgeschoren i.v.m. de hitte, zal weer aangroeien. Ze leek wat op een kleine border collie x spaniel. Jumpy is open en sprong mensen in de kennel zo in de arm. Toch was ze bij aankomst in Nederland timide en verward. Ze is heel vriendelijk, maar moet wennen. Het komt vast goed. Want dinsdag lukte het al om een stukje op straat te lopen. Natuurlijk was het spannend en stond ze veel stil. Tegelijk had ze duidelijk ook vertrouwen.

  

Bubico was met de beste bedoelingen uit een Roemeens dodingstation gered. Ze beloofden Carmen baasjes te zoeken en financieel te steunen. Het is nu 2 jaar verder. Geen baasjes en allang geen financiële steun meer. Zo jammer. Volgens Carmen kon hij zeker een hele lieve, leuke huishond worden. En blij dat hij nu is! Hij loopt rond met een lach van oor tot oor sinds hij de transportbench uitstapte. Met zijn geschoren vacht oogt hij als puppy en volgens Maureen denkt hij ook dat hij dat is. Een vrolijke, dappere Bubico!

    

Carmen zag Gieske in februari aan de kant van de weg zitten bij een bushalte. En de volgende dag weer. En de volgende dag weer. Wachtend op baasjes die niet meer komen. Toen nam Carmen haar mee, ondanks het overvolle shelter. Toen Hanke daar was in maart, klampte Gieske zich aan haar vast. Hanke beloofde haar de volgende keer mee te nemen. En nu loopt ze kwispelstaartend rond, dankbaar opkijkend naar opvangvrouwtje Maureen. Ze is Gieske genoemd, omdat haar oorspronkelijke naam niet zo makkelijk roept. Die was Gisela: belofte. Deze prachtige betekenis is uitgekomen!

Voor alle drie gaan we een fijn huisje zoeken. Hopelijk kijken mensen er doorheen dat ze alle drie geschoren zijn i.v.m. de grote hitte de afgelopen tijd daar. Meer nieuws volgt!

Juni 26 2017  Hebben onze hondjes het goed of niet? En deden wij het goed of niet?

‘Van risicohonden die niet terugkomen en van probleemloze honden die wel terugkomen.’

In een adoptieproces mag je geen stap overslaan: zoeken, wikken, wegen. Toch kan het misgaan. Naast relevante feiten (woon-, werk-, wandel-situatie, gezinssamenstelling, ervaring etc.) gaat het om mensen inschatten in korte tijd. Niet eenvoudig. Eerst een mailwisseling om over en weer te bekijken of het mogelijk echt potentie heeft. Zo ja, dan een telefoongesprek voor verdieping en wat meer persoonlijk contact. Is ook dat positief, dan tot slot een huisbezoek. Meestal is het dan duidelijk. Een enkele keer hou je ergens een onzeker gevoel, maar wil je mensen ook een kans geven of kun je dat gevoel geen handen en voeten geven. Soms komt een dier, gelukkig niet vaak, terug. In die gevallen met een kleine twijfel het vaakst. Maar ook wel in gevallen zonder twijfel. Los van een calamiteit (ziekte, overlijden) sta je dan vaak perplex: de mooie woorden worden niet waar gemaakt. Dat hoort dus bij het leven. En de meeste dieren komen bovengemiddeld goed terecht. Van vele (ook van jaren geleden soms) horen we nog. Een greepje uit recente updates.


Bobbie

Vlak hieronder op deze site staat een uitgebreid verslag van Bowie > Bobbie. Na vele omzwervingen is hij in het paradijs beland. Op deze recente foto maakt Bobbie kennis met hun zwembad in de veilige armen van de baas. En hij vond het helemaal niet eng. Deze schat van een hond ging al 7 keer van hand tot hand, voordat hij op Esperanza’s pad kwam. Onbegrijpelijk. En toen mislukte de 1e Esperanza-adoptie ook nog: een geval van perplex staan. Verbijsterd. Maar deze keer weten we zeker: ze willen hem nooit meer kwijt.

Kim op bezoek in Bolsward met Sepp en Loesje

  

Sepp is ruim anderhalf jaar bij dierentolk Kim, haar gezin met 3 kinderen en hond Loesje, Sepp’s lookalike. Kim had vroeger een uitlaatservice die ze los liet op de hei en vnl. met gebaren aanstuurde. Sepp is bij haar in de beste handen en kwam dan ook niet terug. Terwijl hij een risico-hond was met zijn puppytijd tussen 70 honden in puinhoop en chaos. Nul socialisatie. Een complexe mengeling van een actieve hond die super graag wilde, maar ook op zijn hoede door slechte ervaringen. En nooit iets geleerd. In de opvang sprong hij overal boven op. Zo’n ongeleid projectiel! Echt een brug te ver voor mensen die het niet helemaal in de vingers hebben, en geen besef van de weg die je dan met geduld hebt te gaan. Heb je dat besef en de liefde, de motivatie plus inzicht in honden, dan wordt het een hele mooie zoektocht, die goed afloopt. Zo nee, dan wordt het een frustratie. En deze dieren voelen intuïtief feilloos aan hoe het baasje erin staat. Sepp maakt nog steeds vorderingen. Hij is zo gelukkig.

In de refugio                                                                                Bij Maureen in opvang. Die oren!

   

April 2016 ging Noa, een jaar oud, naar Jeanet op het platteland onder Nijmegen. Noa stond in een advertentie in een dierenrubriek van de Telegraaf. Jeanet viel voor haar. De procedure werd een flinke zoektocht, want Noa was een groot probleem. Eenmaal aangekomen in Nederland, bleek ze extreem angstig. Bij haar lieve opvangers in Spanje had ze duidelijk amper iets van de wereld gezien. Zus Hellen was er ietsje beter aan toe. Noa is super speels met andere honden. En zo lief en knuffelig: als ze je kent. Toen er adoptanten kwamen uit Duitsland, moesten ze met lege handen terug. Doodsbange Noa was niet te benaderen. Trouwens, een week later maakten ze opnieuw de lange reis: voor zus Hellen en dat kwam helemaal goed. Net als met Noa bij Jeanet. Buitenstaanders blijft ze mijden, maar ze is nu zielsgelukkig in de kleine familiekring en met de andere honden, herder Aswin en de 17-jarige Griekse Bobby. Jeanet heeft opgeven niet in haar woordenboek. Een dierenvrouw pur sang. Daarbij een superduidelijk type dat weet van opvoeden, maar zo dat de dieren zich 100% veilig voelen en met creativiteit. Noa is stapel op haar. Recente foto’s hebben we niet. Wel prachtige recente verhalen via de telefoon. En ze komt dus nooit terug!

Noa en Hellen in Spanje: Noa met witte vlek


Joep kwam als pup Happy naar Nederland met broertjes Tigger en Maffi en zusje Zen. Gedumpt in de hete Spaanse zon, te jong om zelf te kunnen overleven. Via hun redders, onze Spaanse dierenvrienden Rocio en Paco, kwamen ze naar Nederland. Een heerlijke, lieve hond met veel potentie, wellicht zelfs als hulphond. We waren finaal van slag, toen Joeps 1e adoptie mislukte. Met open armen van de luchthaven gehaald, 4 maanden lang de prachtigste filmpjes en foto’s van Joep en zijn 3 hondenvriendjes. Wel viel op dat hij door roeien en ruiten leek te gaan. Uren lopen en spelen, onvermoeibaar, eigenlijk veel te veel voor zo’n jong hondje. En dus ook te veel voor het baasje. Een week na zijn terugkomst is hij opnieuw geadopteerd, anderhalf jaar geleden. Op het mooie Goeree Overflakkee bij Lonneke en haar 2 kinderen. Dierenliefhebster met ervaring: dierenpension, Dierenambulance, Dierenbescherming. En vanaf dag 1 een andere Joep. Joep wordt nu gezien als lief en makkelijk, mensgericht met gemiddelde energiebehoefte. Binnen rustig, buiten vrolijk en actief, maar geen jachtinstinct. Een hond die alleen maar lief gevonden wil worden.

Foto’s Joep 

   

  

Chico, een risico-hond, is ook een groot succes. Een dier dat alleen asielen heeft gekend, in Sevilla en Granada: vanaf pup, 7 jaar lang. Dan ontwikkel je noodgedwongen overlevingsstrategieën. Die je niet zomaar weer aflegt. Chico werd 3 weken na aankomst geadopteerd, december 2016. En hij gaat nóóit meer weg. Eerst hebben ze rustig gewerkt aan het opbouwen van veiligheid: de basis om vertrouwen te krijgen. Zo’n dier moet je tijd voor alles geven. Dan is het prachtig, als hij bij je wil liggen, je gaat volgen, (voorzichtige) aanraking fijn vindt. Met geduld, met tact en respect, met creativiteit en met oefenen en nog eens oefenen in kleine stapjes die Chico aankon heeft hij een ongelooflijke ontwikkeling doorgemaakt. Ook in het contact met andere honden.

Chico In de Spaanse refugio)                     


Chico veilig thuis

   

Catina en Nicu, zus en broer, waren de Esperanzahonden met het hoogste risico. Toch werd beider eerste adoptie een doorslaand succes. Geboren en getogen in het veld in Roemenië, tussen zwerfhonden. Toen een poos in een vreselijk shelter met 500 honden. Herrie, amper eten, ’s winters ijskoud. Sneeuw, natte blubber in de kennels van betonvlechtijzer.

Nicu en Catina In het shelter                                          Bij de dierenarts in Boekarest.

  

Ze kwamen in opvang in Nederland in april 2015, een maand of 9 oud. In een gezin met 2 kinderen en hond Betty, geboren in hetzelfde veld, maar van daaruit direct in opvang. Opvangmoeder Anieta heeft hard gewerkt aan hun socialisatie. Die verre van makkelijk was. We pasten een keer een weekend op. Nicu was enigszins benaderbaar, maar Catina zat achterin in een bench geplakt of onder een tafel en schoot soms door de kamer naar de tuin voor een plas. Toch kwam het goed. Beide hebben gouden bazen, die hen adoreren en beseffen waarom het gaat. Geduld en de sleutel tot vertrouwen vinden. De filmpjes en foto’s die we geregeld krijgen getuigen van liefde, vrijheid, spel en tonen 2 meer dan gemiddeld gelukkige honden.

Nicu ging in juni 2015 naar Amersfoort.

Hieronder Nicu

  

Catina ging in juli naar Kwaadmechelen in België.

  

En nog drie filmpjes van catina, de moeite waard

Aan wie ligt een mislukte adoptie? Aan de hond? Aan de baasjes? Aan (de procedure van) Esperanza? Zeg het maar. Laten we in elk geval nooit generaliseren.


Juni 22 2017 Kleine Fresia is thuis! Ze heet Friemel.

    

In het shelter met Klara en                                     Met Hanke die op 3 juli weer 3 geluksvogels ophaalt.

In Friemel’s paspoortje staat: geboren 02 januari 2016. Samen met zusjes Fuchsia en Frangipani (nu Faya) opgegroeid in hetzelfde shelter als Lady (vorig sitebericht). Fuchsia is in Engeland, Faya in Emmercompascuum en Friemel woont sinds 03 juni in Wageningen. Samen met Riri en Constantin haalden we haar op begin mei: klein, kwetsbaar en verlegen. Doodstil tijdens de reis in het cabinetasje in het vliegtuig. Het liefst op schoot.

   

Cabinetasje, verplicht aan de voet: stiekem geopend.                 In de auto vanaf Schiphol.

Wat was de maand opvang bij Maureen een geweldige voorbereiding voor de adoptie. Ze leerde speeltjes kennen en stapsgewijs in eigen tempo wennen aan huishoudelijke apparaten, aan verkeer. Aanvankelijk zocht ze veel steun bij Riri, maar Friemel werd steeds flinker.

  

Aankomst in Smilde.                                         Veilig vanaf de schoot aan mensen en verkeer wennen.

      

In anti-ontsnappingstuigje aan de lijn leren lopen.                 Met Riri.

Toen kwam de kroon op het werk. Ze woont nu samen met honden Zoë en Diesel. Bij mensen met engelengeduld, liefde èn inzicht en ervaring in dieren. Zoë komt uit Roemenië en heeft een verminkt achterpootje. En kleine Diesel kwam in zwaar verwaarloosde toestand bij hun dierenarts binnen om ingeslapen te worden. We waren op huisbezoek en kregen bijna tranen in de ogen, toen we zagen hoe mooi deze twee zijn opgebloeid, hoe blij en lief ze zijn geworden. We aarzelden geen moment: Friemel gaat hier naar toe.


Rafa bekijkt Zoe

Niki vindt het een superhuisbezoek

Ook zij aarzelden geen moment. Na het huisbezoek sprongen ze in de auto naar Smilde en eind van de middag was Friemel thuis. En het was vanaf de eerste dag goed. De sfeer is zo veilig en stabiel, en ze is zo gewenst, zoals ze is. Verwachtingen zijn er niet, en dus geen druk. Het gaat zoals het gaat, in het tempo dat zij aangeeft. Dat voelt een dier feilloos. Ze durft dus. Wandelt al flink mee, slaapt en eet heerlijk. Kortom, Friemel geniet en is gelukkig. Dus veel foto’s: het was zo moeilijk kiezen.

Ik ben thuis!!!!!

  

  

Juni 21 2017  Een super leuk bezoek in Deventer bij de Esperanza-hondjes Lady en Bikkel.

  

Yvonne met Lady                                   Bennie met Bikkel

In oktober adopteerden Bennie en Yvonne Bikkeltje, ongeveer 4 jaar nu. Hij doet wat denken aan Westie, maar heeft een zachte vacht. Dat is wel anders geweest. Hij is uitgedroogd en apathisch aangetroffen, aan zo’n kort touw aan een boom dat hij bijna hing. Extreem verwaarloosd, zijn vacht één grote touwboel en viltplaten. Dus voor het ‘ophangen’ was het leven ook geen feestje.


Bikkel kwam in september naar Nederland, samen met 5 andere honden uit de Spaanse refugio Protectora in Fuente Vaqueros. Alle 6 gingen in de week van Dierendag als Tweede Kans hondjes naar de Open Dag van Dierenartsenpraktijk Glas in Diever. En het geluk was met Bikkel. Hij werd direct geadopteerd door mensen met een groot rescue-hart.


Open dag in Diever

In dat grote rescue-hart was plek voor nog een verschoppelingetje. Eén voorwaarde: de match met Bikkel. We waarschuwden dat de click, verliefdheid op het eerste gezicht, er vaker niet dan wel is. Maar het komt bijna altijd goed, als we er geen druk op zetten. Na verloop van tijd zie je dan bv. dat ze speels worden, neuzen’, bij elkaar liggen. Dat pakten de baasjes super op: ‘de natuur zijn gang laten gaan met een oogje in het zeil’.

  

Lady zoekt onvermoeibaar naar de bal.

Bikkel heeft sinds maart een Roemeens maatje: Lady, bijna 2 nu. In november kwam ze in het shelter van Carmen Milobendzchi bij Boekarest. Men wilde haar en een ander hondje dumpen. Gezien eerdere ervaringen bij dat flatgebouw met dumpen zijn de diertjes met spoed gehaald. Communicatie was daar niet mogelijk en dan telt alleen ‘ze veilig in handen krijgen’. Na 4 maanden shelter kwam ze naar Nederland.


Nog niet achter de fiets en rijden, maar dit is een goed begin.

Lady is een open, speels en heel parmantig prinsesje. Zij is de baas. Bikkel vond het eerst lastig, zo’n typetje. Hij heeft een zwaardere rugzak, is beschadigd in vertrouwen, heeft meer tijd nodig. De baasjes geven het inderdaad alle tijd, laten het hen zelf uitzoeken, maar zo nodig begeleiden ze even: Lady mocht bv. niet direct Bikkel’s mandje inpikken. En wat de kans op geslaagde adoptie beslist ook verhoogt is dat ze een paar weken vrij hadden genomen. De dieren zijn niet alleen en je kunt in alle rust aan elkaar wennen en patronen gaan opbouwen.


Na 3 maanden voor het eerst samen op de bank, geheel uit hen zelf!

Juni 14 2017  Na 9 pech-jaren lacht het geluk Bobbie nu toe

  

Dit prachtige, lieve hondje ging van hot naar her. 21 november vorig jaar kwam hij bij Maureen, 7 of 8 adressen achter de rug. En zo lief gebleven, naar mens en dier. Enkel te dik en behoefte aan een gebitsreiniging. Maar verder gezond volgens de dierenarts. Wel had hij flinke verlatingsangst door al het verkassen. Dus zochten we mensen met alle begrip hiervoor en het besef dat opbouw van alleen zijn flink tijd zou vergen. We hamerden erop. Toch ging het fout. Na 2 maanden adoptie, met enkel lofzangen, kwam Bobbie op 19 februari plotsklaps terug in opvang: hij blafte, als hij alleen was. We waren geschokt. Hadden bijna schuldgevoel.

  

We konden het Bobbie niet uitleggen. Maar toen kwam de hoofdprijs! 24 april ging hij naar Varseveld in de prachtige Achterhoek. Afgelopen zaterdag bezochten we hem en zagen dat hij in een paradijs is. Bobbie kwam bij 4 hondenvrienden: 2 kleine Spanjaardjes en 2 grote uit Koeweit. Zijn vrouwtje is vrijwilligster bij een stichting die al jaren dieren in Zuid-Spanje redt. Helaas overleed maandag de Spaanse Tyma, 17 jaar, geadopteerd toen ze al 13 was. Ze had 4 prachtjaren.

  

Bobbie en zijn vriendjes hebben een schitterende, super grote en veilige tuin waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Ook heel belangrijk voor de kleine, blinde Stef. Maar ze maken dagelijks ook grote wandelingen, waarbij de energieke Bobbie de grote honden eruit rent. En ’s nachts heerlijk met zijn allen op de slaapkamer. Nooit meer alleen! Wij zijn net zo blij als Bobbie.

Juni 12 2017  Bezoek aan Muis en Okkie.

Wat heerlijk om ze weer te zien in dit hondenparadijs. Muis (die nu eigenlijk Maus heet, maar ja …) logeerde weer even in Noord-Friesland waar ze samen met Beer vanuit Spanje in opvang kwam in juli vorig jaar. Beer werd in augustus geadopteerd en Muis in oktober. Samen werden ze in de bergen gevonden. Twee prachtige, zelfstandige, maar ook gevoelige honden. Hun redders brachten hen naar refugio Sierra Nevada, waar ze werden opgekalefaterd, gesteriliseerd, gevaccineerd etc.

  

Op het opvangadres hebben ze een prachtige start gehad. Samen met de huishonden Jip en Jan. Muis en Jip hebben een dikke relatie.


In september mocht Okkie (van Carmen in Boekarest) ook bij hen komen wonen. Een dier met een gigantisch verleden. Jarenlang straathond in Boekarest, 3 jaar opgesloten in slechte shelters. Carmen nam haar in huis en kan tot op de dag van vandaag haar geluk niet op dat Okkie zo’n liefdevol en fijn thuis kreeg.


Okkie en Jip en Jan en Muis heerlijk buiten.


Muis heeft nu als Maus trouwens weer zo’n goddelijke omgeving. Ze woont op een landgoed in Vogelenzang. Maus komt aan liefde en heerlijk rennen op het strand en in de duinen niets tekort.


Juni 11 2017 Bezoek aan Freddy in België.

    

Freddy, die een oog mist, is nu een gelukkige huishond in het dorp Zemst België bij Mechelen in de buurt. 24 oktober adopteerden Daisy en Nico hem. Hij was 2 jaar. De jonge Freddy heeft zo’n anderhalf jaar op straat geleefd. Geluk bij een ongeluk: in het dorp waren de nodige buitenlanders die hem af en toe voerden en pipetjes tegen parasieten gaven. Tot hij op een dag zwaar gewond raakte. Waardoor??? Er waren meerdere versies: auto-ongeluk, aangevallen door twee bullterriers …. Ook de oorzaak van zijn blinde oog bleef onduidelijk. In elk geval nam een Australische vrouw hem toen in huis en heeft hij het gered. Toen zij een poosje naar Australië ging, bracht ze Freddy in refugio Sierra Nevada. Op filmpjes zagen we dat de lieve Freddy tijdens het spel met andere honden fel kon worden. Vanwege zijn oog? Zou hij last hebben? Want het oog was na de operatie blijven zitten. De Spaanse dierenarts heeft toen opnieuw het oog bekeken en ….. er zat lood in! Freddy is beschoten! Het oog is alsnog verwijderd en we weten nu zeker dat hij geen last meer heeft.

   

Vorige week bezochten wij Freddy in België. Bij Nico en Daisy is hij helemaal gelukkig. Hij doet het zo goed, ook op de cursus die Nico met hem doet. Een flosstouw of bal is hij gek op, net als knuffelen en aandacht. En met andere honden: nooit enig probleem. Op de omheinde hondenspeelweide in de buurt rent en speelt hij dolenthousiast met zijn hondenvriendjes. Kortom Freddy is veilig en thuis. Hij is overigens niet de enige éénoog in huis. Ook het blinde eendje heeft een veilig onderkomen bij Nico en Daisy.


Juni 7 2017  Onze kleine held op sokken: Odin.


De nu 3-jarige Odin werd 13 augustus 2016 geadopteerd. Hij zwierf op straat en zat daarna 10 maanden in een Spaans shelter. Een lieve rakker met veel pit en intelligent. Het bazinnetje had de handen aardig vol aan Odin. Maar ze investeert veel in hem en dagelijks wandelen ze een paar uren in de bossen. Dat werpt vruchten af. Hij voelt zich nu echt thuis. Hun band is hecht. Hij piept zelfs niet meer, als ze even weg moet. Maar het liefst wordt hij verzorgd en geknuffeld.


Dit schreef het vrouwtje: Hij had een teek tussen zn teentjes en meneer is een beetje hypochondrisch, dus hij bleef maar likken aan het wondje met alle gevolgen van dien. Ik besloot hem een sok aan te trekken van mij, en dat vond hij heel fijn en verzorgend…..dan gaat ie breeduit liggen met het zere gewonde voetje vooruit, en slapen. Ik moest daar natuurlijk een foto van maken en moet nog steeds lachen als iker naar kijk. Mannen….

Juni 3 2017  Eindresultaat actie Samenwerkende Dierenclubs 1058 euro. Alle donateurs enorm bedankt!!!!!

‘Elke kleine donatie maakt het verschil’, stond erbij. Wat meer dan waar is. Maar sommigen tasten zelfs diep in de buidel. Wat kunnen we hiermee een mooi project financieren. Jullie horen van onze activiteiten.

Woensdagavond om 24.00 uur liep de actie af. Twee weken lang stond hij bovenaan onze site. We zijn Maureen zeer dankbaar dat ze ons hiervoor opgaf. Want het resultaat is super. We behaalden zelf iets meer dan de beoogde € 750, de basis voor een bonus van € 250 van de Samenwerkende Dierenclubs. Soms schreven mensen er hartverwarmende teksten bij.

Nogmaals dank. Samen geven we stem en steun aan de dieren in nood!

Mei 31 2017  De waarde van piepkleine stapjes: Kleine Faya kwam uit haar schulp!

De 2 maanden oude Faya,Fresia en Fuchsia zwierven rond in een verlaten stadsdeel bij fabrieken in de buurt. Gedumpte pups, als zo vaak. Carmen Milobendzchi nam ze op in haar shelter: The Nature Association. Levensreddend, maar ook zwaar. Kou, vaak gebrek aan goed voer, onrust van 350 honden. Na een jaar kwam dit krummeltje naar Nederland, in opvang bij Maureen. Als eerste van de 3 zusjes, omdat ze het slechtst gedijde in het shelter. Het lieve, bescheiden hondje sneeuwde onder.

 

Wat een overgang. Ze was op Mars beland en miste haar zusjes, schreef Maureen, die hele kleine stapjes met haar zette. Eerst de tuin in, aan de lijn in de tuin lopen, geluiden vanaf de weg horen, op de oprit kijken naar de weg, bij de weg vanaf de schoot naar verkeer en mensen kijken, kleine stapjes aan de lijn bij de weg, steeds meer echt leren lopen met hulp van een andere hond …..na een maand liep ze in de bekende omgeving als hond alleen goed mee aan de lijn. Wat is ze opgebloeid in de opvang. Het werd zelfs een racemonstertje in de tuin.

  

                                                                                                                                                        Met Bo Ghy en Dacia

Faya moest nog veel meer leren (kennen): mensen en grote honden (eng) op straat passeren, zindelijkheid, apart slapen, alleen zijn ….. maar liefde en geduld geven vertrouwen. De basis van alles. Franja kreeg de kans van Maureen en haar nieuwe baasjes bouwen hierop voort. Die zeggen ‘ze hoeft niks, nooit dwingen’. En dat voelt ze. Maar een dikke bonus is de aanwezigheid van Roemeentje Pluto, bijna net zo oud, een jaar geleden geadopteerd. Vanaf dag 1 een dikke klik. ‘Alsof ze voor elkaar gemaakt zijn’, zegt bazinnetje Karin. Enkel win win. Pluto, die een knap rugzakje had, miste de steun van een maatje, toen hun herder Mike recent overleed.

  

Faya met Pluto

We bezochten Faya zondag in het Drentse Emmercompascuum en zagen met eigen ogen hoe fantastisch die 2 kleintjes het samen hebben. En hoe geweldig hun baasjes zijn, die zeggen: wij zijn de bofferds met 2 zulke hondjes. En dan nog die heerlijke, grote tuin die wel een park lijkt, waar de twee achter elkaar aan racen. En vanuit de tuin loop je zo het natuurgebied in. Als je dan ook nog bij de baasjes mag slapen (Pluto onder de dekens en Faya in de nek van het bazinnetje) … dat is toch veiligheid en liefde ten top?

  

Met hun bazinnetje     

Mei 30 2017 Constantin wordt een vrij en blij vogeltje! Zijn nieuwe baasje noemt hem Max.

2 mei kwam hij met ons meegevlogen naar Nederland. Hij zal bijna 2 jaar zijn. Als pubertje op straat gevonden en toen een jaar in shelter The Nature Association bij Boekarest. Een hard leven voor een hondje.

  

Bij Maureen in opvang zagen we al snel een stralend blij dier, dat naar hartenlust rende en ravotte met de andere honden.

  


Zijn rugzakje merk je af en toe door wat stress en even een grommetje, als hij opgetild wordt: niet vals, hij heeft het gewoon nooit gekend. Bij plotse bewegingen kan hij even ineen krimpen. En bij sommige mannen houdt hij soms wat afstand en blaft. Maar dat is ook zo over. Op een speelochtend voor honden liep hij zelf op mannen toe. Voelt hij zich veilig, dan is hij heel open naar mensen en geniet van knuffelen. En dit pientere baasje leert snel.

  

Afgelopen zaterdag is Constantin opgehaald en heet nu dus Max. Hij krijgt een heerlijk leven bij een ervaren hondenbaas die heel veel voor zijn honden over heeft, ook als ze niet gemakkelijk zijn. Hij zegt: Je krijgt er zoveel voor terug. Samen wonen ze nu in een camper die ’s zomers grotendeels op een heerlijk recreatieterrein staat waar vele gasten ook een hond hebben en ’s winters grotendeels bij een boerderij waar een lieve Labrador rondloopt. Er zijn al een paar berichten gekomen met goed nieuws. We zijn zo blij voor dit mannetje!


Wie zou er blijer zijn? Max of het baasje?

Mei 23 2017 Hoe een klein vondelingetje gekoesterd werd en wordt: Miuw heeft zo geboft.

Miuw werd, een paar weken oud, gevonden door onze Spaanse vrienden Rocio en Paco. Natuurlijk ging ze mee naar huis. Onder hun deskundige en liefdevolle hoede kwam het helemaal goed. En Miuw genoot. Van de andere dieren (toen 4 katten en 4 honden) en van de mensen.

  

Haar grote vriend was Garra. En de liefde was wederzijds.


  

Ellie, Garra, Boris en Brisa                        Michiel met Garra, Paco met Ellie               Miuw met Ellie

  

Miuw is geadopteerd in december 2012 door Joyce en Justin in Amsterdam. Ze kreeg een vriendje, Sammie. Die twee zijn onafscheidelijk. Sinds kort wonen ze op een ruime bovenwoning in Weesp, veel groter dan het vorige appartement. Miuw en Sammie kunnen nu achter elkaar aan door het huis rennen en samen vogeltjes bestuderen vanaf het veilige, zeer goed afgezette balkon.


Mei 16 2017 Carmen’s missie: 6 voormalige straathonden de vrijheid terug geven en een beter leven. Wie helpt lieve, rustige, bescheiden Maronica?

Tijdens de Roemeniëreis waren we ook weer bij Carmen Costea in Boekarest. Zij helpt vaak op straat gedumpte dieren. Maar haar speciale missie: de 6 zwerfhonden die zij jarenlang op straat in Boekarest verzorgde een echt thuis geven, voor het eerst in hun leven. Toen 4 jaar geleden de dodingswet kwam, redde ze hen van een vreselijke dood: ze bracht ze buiten Boekarest, naar shelter Fundulea, de enige optie. Tussen 500 honden, ‘s winters ijzige kou en sneeuw, ’s zomers hitte, beroerd eten, geen minuut uit de kleine draadstalen kennel. Gered van een vreselijke dood, ja, maar een slecht leven in gevangenschap. Achteruitgang: geestelijk en lichamelijk. Dat doet zeer. Na een paar jaar lukte het alle 6 in een shelter bij Boekarest te plaatsen. Iets beter, helaas ook primitief en 24 uur per dag op een paar m2. Eén voor één neemt Carmen ze nu in huis en zoekt adoptanten.

Carmen leeft met de voormalige straathonden Onciu en Puffy en kat Tomita in een éénkamerflat. Daisy, 13 jaar oud, kwam in oktober bij hen in huis. Helaas stierf ze al na 4 maanden aan kanker. Codita die in de zomer van 2016 in huis kwam blijft bij Carmen. Niet elk dier kan geadopteerd worden.

 

Onciu, Puffy en Codita                                                                                                             Tomita


Helaas heeft de operatie Daisy niet gered.

Roxy, een dochter van Daisy, geboren 2009, kwam vorig jaar september in huis. Er gebeurde een wonder: na 3 weken al kon ze naar Nederland komen. De bedoeling was opvang, maar deze geweldige hondenmensen adopteerden haar.

 

Carmen brengt Roxy naar luchthaven Boekarest                Roxy is nu een heel gelukkige Okkie in Nederland

Toen gebeurde een 2e wonder. Floricica van 7 was al 2 jaren bij Carmen in huis. Een Roemeense kennis had zich niet aan de belofte gehouden haar te adopteren. En terug naar het shelter: no way. In februari dit jaar berichtte de adoptante van Nicu dat haar moeder op Florica verliefd was. Op deze oudere Roemeense straathond. Geen schoonheid. Dat kan! Ze zag een intens lief dier dat een kans verdiende. Floricica kwam begin maart naar Nederland. Hond en bazinnetje zijn beiden dolgelukkig.


   Floricica:  ‘Mijn grote liefde die altijd blij is, als ik thuis ben. Hou van je xxx’.


Maronica: een 3e wonder?

Daarop hopen we. Maronica kwam een week of 5 geleden in huis bij Carmen. Een soort karpatische herder, 8 jaar oud. Ze lijkt qua uiterlijk en karakter op Catina, die wij uit Fundulea gered hebben en die, hoewel nul socialisatie, onder de liefdevolle en kundige leiding van Jef en Alice in België een schitterende ontwikkeling heeft doorgemaakt. Krijgt Maronica in Nederland ook zulke baasjes?

   Catina bij Jef  

                                                                                        en Maronica went nu aan haar tuig

Ook Maronica is heel rustig, bescheiden, lief. En kijkt enorm de kat uit de boom. Wie haar tijd geeft, rustig begeleidt, pas de volgende stap zet als Maronica er aan toe is, krijgt een schat van een hond die zeker vermogen tot hechting heeft. Een grote allemansvriend wordt het niet, maar met de eigen kring zal ze blij en gelukkig zijn, net als Catina. Ze moest echt bijkomen en lag eerst weken in een geïmproviseerd ‘huisje’ op het balkon. Een tuig of lijn bracht paniek. Maar sinds kort wil ze erbij zijn: in de kamer tussen de dieren en bij Carmen. Ook toen wij er waren. En de nieuwste stap: ze accepteerde voor het eerst het tuig deze week.

  

                                                                                                        Maronica in de hoek van de bank

Helaas zit de 6-jarige Negrutu nu als enige van de 6 zonder zijn voormalige vriendjes nog in het shelter. Zodra Maronica een plekje krijgt, gaat Carmen hem halen. Ook hij wordt er niet beter op en verdient een plek onder de zon bij lieve mensen.


Negrutu  

Een trouwe vriendin en steun voor Carmen, die ook al veel honden en katten redde, is Adriana. Ze had weer lekker gekookt voor ons.

  

Adriana’s dieren, van de straat natuurlijk.

Daisy is begraven onder het raam van de flat van Adriana, die haar kan zien vanuit de keuken. Dat voelt als een veilig plekje. Het is illegaal. Maar cremeren is heel duur. Velen doen het zo.


Het graf van Daisy


Mei 15 2017  ACTIE SAMENWERKENDE DIERENCLUBS: Tot 31 mei een opslag op de donaties. Zie ook www.samenwerkende-dierenclubs.nl

WIE STEUNT ESPERANZA? NLTRIO 0198487509 St. Esperanzahoopvoorhonden Bolsward: ‘Elke kleine donatie maakt het verschil.’

Vol plannen terug uit Roemenië. Maar alles kost geld. Keuzes…. Toen we vorige week werden opgegeven voor de 50 % aktie van de Samenwerkende Dierenclubs grepen we deze kans graag. Voor de dieren.

Samenwerkende Dierenclubs steunt al jaren personen en kleinere stichtingen uit hun noodfonds. Mooi werk. Ook organiseren ze jaarlijks een 50% zomer- en kerstaktie. Een vaste sponsor verhoogt de donaties die een deelnemer krijgt in de actieperiode met 50%. De inschrijving was al gesloten, maar men maakte voor ons een uitzondering. Alleen geen 50% opslag meer, maar 1/3 > 33% . En maximumopslag €250. Dus dromen we van € 750 aan donaties. Totaal € 1000! Daarmee kunnen we iets moois doen in Spanje of Roemenië. Eén groter project , zoals de kliniek in Cluj Napoca, of meerdere kleine, die er ook genoeg zijn. Carmen van The Nature Shelter in Boekarest deed dit weekend bv. een oproep om € 320 voor een antiparasietenmiddel tegen teken, vlooien e.d. voor de 50 katten. Esperanza heeft al 50 % daarvan overgemaakt.

Onderstaande tekst en 3 van de foto’s staan op de site van de samenwerkende dierenclubs. Wij hopen dat bekenden en onbekenden het werk van Esperanza steunen met een bijdrage in de aktieperiode.

St. Esperanzahoopvoorhonden ‘Respect en zorg voor mens, dier en aarde.’

Onze kleine stichting steunt de dierenwelzijnsorganisatie Nuca in Cluj Napoca, Roemenië. Ook helpen we in Boekarest en Granada (Andalusië) enkele shelters en privé-personen die zwerfdieren helpen. Verbetering ter plekke is ons hoofddoel: via preventie, bewustwording, betere dierzorg. We steunen bv. sterilisatiecampagnes in samenspraak met de dorpsbevolking, de scholen en de plaatselijke burgemeester/politie.


(Deze vrouw in het Roemeense dorp Bontida was blij met de gratis sterilisatie. Ze mocht haar hond ophalen.)

Omdat de weg naar respect voor dieren nog lang is en adopties in het land zelf mondjesmaat, helpen wij ook met adoptie naar Nederland. En we zijn altijd extra blij, als we een dier kunnen helpen dat oud, gehandicapt, verre van moeders mooiste of anderszins heel kansarm is. Zo niet met adoptie, dan met een rolstoel of bijdrage in een operatie.

Voor de mensen in deze landen die met weinig middelen hard ploeteren voor dieren is steun niet alleen onmisbaar, maar ook letterlijk steun in de rug, een motivatie om het prachtige, maar zware werk vol te houden. Kleinere steunprojecten van Esperanza in het verleden waren o.a.: verwarming van een kattenverblijf, dakplaten ter bescherming en isolatie op dierenverblijven, muziek in een hondenkennel, watertoevoer.

Een enkele keer steunen we een groot project, zoals de pas geopende kliniek in Cluj Napoca, voorbeeld van hoogwaardige dierzorg in een land waar dieren soms zieker van de dierenarts terug komen door slechte hygiëne of verkeerde operaties. In deze kliniek kunnen minvermogende Roemenen met hun huisdier terecht en krijgen ook de zwerfdieren van Nuca een hoogwaardige behandeling.


Blinde Lucy kwam na 4 zware Spaanse jaren in de hemel. Ze loopt vaak vrij en blij op de heide bij Apeldoorn.


Niki en Rafa zijn onze eigen grote inspiratiebronnen voor dit mooie werk.

Mei 13 2017 Nature Dog Shelter: tot slot

Op 7 en 8 mei staat ons bezoek aan dit shelter op de site. En foto's van veel van de 350 honden, grotendeels in kennels, die we allemaal langs geweest zijn. Hoe, daarover volgt nog overleg met enkele andere betrokkenen, maar we gaan proberen op een aantal manieren te helpen. Af en toe ook met adoptie. Gisela komt so wie so ook naar Nederland, schreven we al. En hopelijk komt ook voor de 7 pups die in de strenge winterkou gevonden werden een oplossing. We gaan ons best doen. Meer adopties en verbeteringen zijn hier dringend nodig. Een week geleden kwam dus het drietal Riri, Constantin en Fresia mee naar Nederland. En wat gebeurde er, als zo vaak? Bij terugkomst van de luchthaven troffen Carmen en haar dochter Klara 2 hondjes aan. Ze kregen ze niet te pakken en hebben voer en water neergezet.

  

Vlak bij ingang shelter gevonden,                                Nog zo jong.                      Klara wist ze te vangen de volgende dag.)

De dag ervoor was de 8 maanden oude Luiza aangetroffen.

  

Carmen appte wat treurig 'So 3 dogs left in adoption and 3 at the gate'.

Naast de 350 honden zijn er nog 40-50 katten. Ook zij hebben verzorging nodig en een thuis. We hebben Carmen net de helft van de kosten voor een ronde anti vlooien- en tekenmiddel voor alle katten overgemaakt.


Een laatste selectie honden: Ze zijn allemaal zo vriendelijk en willen zo graag!

   

  

   

  

Mei 8 2017  Vervolg Nature Dog Shelter

Carmen heeft niet heel veel adopties. Zo'n 50 tot 60 per jaar. Hopelijk kunnen we helpen wat licht en voortgang aan de horizon te creëren. Naast Cleo/Lady en Franja/Faya (beide al geadopteerd) en Dacia kwamen afgelopen dinsdag Riri en Fresia (zusje van Franja) en Constantin met ons mee. Drie prachtige, leuke, lieve dieren. We gaan erg ons best doen een warm thuis te vinden.

  

10 dagen geleden nog in het shelter

  

  

In Nederland bij Maureen. Al helemaal aan het integreren met de Bulgaarse opvangertjes.

En het staat al vast dat ook Gisela naar Nederland zal komen.

  

I.v.m. de lang aanhoudende kou nog in de vacht. Maar er gaat een heel mooi hondje komen straks!

Ook deze pups zijn nog zo jong. Wat zou het fijn zijn als ze niet jaren in het shelter hoeven te slijten.

  

 

Afgelopen winter in de extreme kou in het bos gevonden. 

En dan nog een aantal langzitters. Zouden sommigen nog een kans krijgen?

   

  

 

  

  

Mei 7 2017  Het Nature Dog Shelter/The Nature Association aan de rand van Boekarest.

  

Carmen                                                                                Pillen geven                                    Dochter Klara leidde ons rond

   

Hun eigen honden, tijdelijk in het shelter, maakten thuis plaats voor oude dieren die de winterkou in het shelter niet zouden overleven.

24 maart staat op de site een bericht over Cleo/Lady en Frangipani/Franja/Faya en Dacia die alle 3 op 13 maart naar Nederland kwamen. Plus een uitvoerig bericht over het shelter waar ze vandaan kwamen: The Nature Association in Boekarest. Afgelopen weekend brachten we hier uren door. En spraken intensief met eigenaresse/oprichtster Carmen Milobendzchi.

   

   

Boven in het kleine huis            beneden in het kleine huis

Wat een struggle for life. Elke dag opnieuw met beperkte middelen 400 shelterdieren voeren en (medisch) verzorgen. Plus 100 straathonden voeren. Carmen zit in een moeilijke fase. Amper vrijwilligers. Onbetrouwbare helpers tegen betaling. Velen zetten zich in Roemenië in voor dieren. Maar de verschillen in visie zijn groot. De één is 1000% idealistisch. De ander is realistischer en ziet in dat je compromissen moet sluiten, omdat je geld nodig hebt. Maar in een corrupt land als Roemenië betekent dat meestal ook vuile handen maken ofwel ritselen en regelen. Anders krijg je weinig voor elkaar. En maar al te vaak krijgt de eerlijke de boetes en niet de ritselaar.

Daardoor is er vaak sprake van gebrek aan samenwerking en zelfs tegenwerking, terwijl men hetzelfde doel heeft. Velen zitten dan ook in een vicieuze cirkel van dagelijks ploeteren en overleven zonder een stap verder te komen met het grote risico dat de boel instort bij het ziek worden van 1 persoon bv.

  

  

Carmen is idealiste pur sang die volgens de regels wil werken in haar no killing shelter. De naam getuigt nog van haar droom. Achter het shelter is veel groen waar vrijwilligers met de dieren zouden kunnen wandelen. Ze is architecte en ontwierp zelf het gebouw. Met ruimtes voor operaties, uitslapen, ontvangstruimte publiek, educatieve ruimte enz.enz. De ruwe opzet/indeling staat er. Daarmee is alles gezegd. Door problemen in de boven geschetste sfeer komt ze al een paar jaar niet verder. De hondenkennels zijn ook primitief. De zorg voor de 350 honden en 50 katten plus het voeren van de 100 straathonden met amper hulp nemen alle tijd en middelen in beslag. En niet alleen komen het gebouw, betere kennels etc.etc. niet verder, maar ook aan een goede beschrijving met foto's van de adoptabele honden kom je dan niet toe met als gevolg weinig adopties.

Wat zou het mooi zijn als een aantal mensen de handen ineen zouden kunnen slaan om te helpen deze vicieuze cirkel te doorbreken.

  

   

  

   

   

  

Mei 1 2017 Andere dieren in dorpen en velden.

Kippen en ander pluimvee hebben vrijheid tot ze de pan in gaan. Oneindig beter dan de Nederlandse kip die opgepropt wordt vetgemest. Ook beter dan onze particuliere kippen in kleine hokken die nooit even vrij op het gras mogen.

   


Paarden en ezels trekken de wagens die soms zwaar beladen zijn. Veel merries hadden een veulen dat helemaal los meerende.

 


Koeien worden gehoed, net als schapen en geiten.

 

 

 

In de bermen scharrelt pluimvee en grazen vaak paarden en koeien en geiten.

   

 

En nog.......

  

een lepelaar                                                een roofvogel, moeilijk te fotograferen.

 

Zowaar een hop                                                    varkens


Deze foto van een zee arend is niet door ons gemaakt. Op 40 meter uit de berm in een kleine poel in het prachtige gebied van de Donaudelta waren twee zee arenden wat aan het plassen. Voordat we ze konden fotograferen wiekten ze op hun machtige vleugels de lucht in.

April 29 2017 Etappe 2 in Roemenië.

Na 4 dagen Cluj Napoca volgde een rondreis van maandagmorgen 24 april tot vrijdagavond, aankomst Boekarest. Via Maramures, de Bucovina, Moldavië, Donaudelta. Noord en Oost dus. Vanaf Constanza plankgas Boekarest. Na 5 x Roemenië enkel in Cluj Napoca en Boekarest wilden we graag een breder en daarmee hopelijk genuanceerder beeld van het land: qua natuur, cultuur, oude(re) en recente (politieke/communistische) geschiedenis en de impact daarvan op het landschap en leven. En niet te vergeten de situatie van dieren per streek.

  

zwerfhonden

In de Maramures met zijn afgelegen ligging en sterke tradities, waar de tijd het meest heeft stil gestaan en het communisme minder impact had dan elders (bv. geen collectivisatie van de landbouw) amper zwerfhonden. Wel soms kettinghonden die er waarschijnlijk nooit van af komen. En open en bloot in de blubber liggen soms. In Noorf-Moldavië iets meer. Verder zuidwaarts zeker meer, vooral richting Constanza. Idem bij Boekarest. De dodingswet heeft veel impact gehad. Boekarest stad is nu 'schoon'. Vraag niet hoe dat gegaan is. Nog vandaag weer de hartverscheurende herinneringen hieraan gehoord.

  

Er zijn enorme verschillen. Dat is typerend voor het huidige Roemenië op alle gebieden. Het is inherent aan een ingrijpende en relatief snel verlopende overgangsfase. Grotere verschillen tussen arm en rijk. Nog kleine perceeltjes land met hak en handploegje bewerkt versus grote, moderne bedrijven opgekocht door buitenlanders soms. Dierenliefhebbers met huisdieren naast grote wreedheden. Er is nog een lange weg te gaan. De shelters met honderden honden zijn er meestal beroerd aan toe. Ook de betere zouden in Nederland ondenkbaar zijn.

  

Ondanks de lange reisdag konden we Fundulea, 30 km voor Boekarest, niet laten liggen. Diepe herinneringen. Carmen bracht na de dodingswet 6 van 'haar' straathonden hier onder om ze van een gruwelijke dood te redden. Ze zaten hier een paar jaar, zeer beroerd, met 500 andere honden. Roxy, Floricica (beide in Nederland geadopteerd), Daisy (na 4 maanden bij Carmen thuis recent overleden), Codita en Maronica (nu beiden in Carmen's huis), Negrutu die nog altijd in een ander, ietsje minder slecht shelter zit.

  

Het waren zware bezoeken. Een brok ellende. Nicu en Catina zijn de enige twee die we eruit gehaald hebben. Die de kans op geluk kregen. In het veld rondom altijd drommen zwervers die we voerden. Betty en Lotje kwamen rechtstreeks uit dit veld. Carmen nam ze in haar armen mee in de bus naar Boekarest.

Tot onze verbazing nu weinig zwervers. Een goed teken? Nee. Vanmiddag hoorden we dat er daar op grote schaal vergiftigd is. De paar die er liepen hebben we voer gegeven.

  

April 29 2017  De site bleef erbij. Even een tussenbericht.


Sneeuw op dag 1.De temperatuur is van 1,5  naar 28 graden gegaan van 20 tot 28 april

Zondag 22 april was het laatste site bericht van onze Roemenië-reis van 20 april - 3 mei. Over de eerste etappe in Cluj Napoca. Intussen veel gezien en beleefd. Zo veel dat je 's avonds weinig energie meer hebt en in de tijd voor naar bed gaan uitpuft en eet. Inmiddels in Boekarest beland via een grote omweg van 5 dagen.


Niki en Rafa gaan naar Maureen

Geregeld contact met Nederland over honden. Ook over de eigen dieren. Niki en Rafa logeren bij Maureen, hun tweede thuis. En deze keer is het extra fijn, want ze zijn beide verliefd op Dacia. Niki wel heel hevig.

  

Dacia is zo spontaan

Ons gevoel zegt: Dacia adopteren. Maar ze is pas 1 jaar. En 3 honden? Bovendien zijn we veel op pad. Sommige mensen zullen misschien de wenkbrauwen optrekken, als de deur open gaat. Tot grote verwondering is ze nog steeds niet geadopteerd. Zo leuk en lief en mooi! Hoe kan dat? Ze kwam tegelijk met Cleo en Franja naar Nederland. Beiden al geadopteerd.


Cleo heet nu Lady, haar zusje Vonk, vorig jaar al geadopteerd in Nederland, kwam op bezoek.

Cleo/Lady werd na een paar dagen het vriendinnetje van onze Spaanse Bikkel in Deventer en Franja ging afgelopen donderdag naar Emmercompascum, waar het onmiddellijk super goed boterde met Pluto, ook een Roemeentje uit Calarasi. Ze heet nu Faya.


Maureen heeft Franja al veel geleerd.

En ons Nederlandse pechvogeltje Bowie die minimaal 7 adressen achter de rug had is nu met zijn gatje in een boterberg gevallen. Hij is afgelopen maandag gehaald en woont met 3 andere adoptiehonden in Varsseveld bij mensen waar het geluk van een dier nummer 1 tot en met 100 is. Zijn grote verlatingsangst wordt gerespecteerd. Hij zal alle tijd van de wereld krijgen.


Bowie, nu Bobby,  is 100% ontspannen. Hij weet dat hij blijft.

Wel zorgen over poes Joep. Niet dat hij niet in goede handen is. We hebben een super oppas die 2 x per dag komt. Maar hij heeft nu voor de 6e of 7e keer oogontsteking in korte tijd. Een drastische kuur was niet afdoende. Vlak voor vertrek stak het weer de kop op. Het zalven hielp (hoewel een rampzalige onderneming, want hij mept direct van zich af), maar nu het andere oog.

Heerlijk om in Roemenie een knorretje van Joep te horen

April 22 2017   De officiële opening van de kliniek.

 

Iuliana trapt af.                  Het team van li naar re voor: Cosmin Muresan, Alina Banu, Monique Muis, Ioana                                                                              achter: man van Sidonia, Sidonia, dierenverzorger en Iuliana

Iuliana, Alina, Monique zijn de drijvende krachten achter NUCA en de oprichting van de kliniek. Sidonia en Ioana zijn de fulltime dierenartsen, de man van Sidonia is assistent. Cosmin Muresan, medeoprichter, is universitair dierenarts en ca één dag in de week vrijwilliger. NUCA ging met hun complexe gevallen altijd naar de universiteit, zo is het contact met Muresan ontstaan.

Een hele geslaagde en geanimeerde bijeenkomst. Een belangrijk moment voor de medewerkers en opvangers van honden en katten van Nuca en degenen die actief zijn in de kliniek, ofwel op vrijwillige basis (de meesten) ofwel tegen een bescheiden inkomen (2 van de 3 dierenartsen, de assistent en de oppasser). Er is zo hard gewerkt aan de verbouwingen en het opknappen van het pand, terwijl de dagelijkse stroom van werk met dieren doorgaat. Dan is het goed om stil te staan en je door het enthousiasme, de bewondering en het respect van de bezoekers ervan bewust te zijn hoe geweldig  dit resultaat is.

   

Ioana                                            Sidonia en haar man                 opvangster Miriam                    Delia, ledenwerfster NUCA

Het deed de betrokkenen zichtbaar goed. Het gaf hen energie. We hebben genoten van de gesprekken, van de saamhorigheid. Zonder die saamhorigheid was dit nooit van de grond gekomen. Prachtig om te zien hoe hele verschillende mensen elkaar respecteren en hun doel belangrijker vinden dan hun eigen ego, hun eigen gelijk. Wat bindt is dierenliefde. Maar meer dan dat. Een levensvisie: een dierenleven heeft waarde zolang het dier nog welbevinden ervaart. Dat is belangrijker dan de kosten voor medische zorg. We schreven het eerder : in Spanje en Roemenië zien we dat bij dierenliefhebbers euthanasie pas het allerlaatste is, ook als het dier oud is, gehandicapt, een lastige kwaal heeft. Alleen als het welbevinden van het dier zelf echt te gering wordt en niet vanwege portemonnee of te veel moeite voor de baas/bazin. En wat kun je veel bereiken met massage, hydrotherapie, speciale voeding, medicatie, hulpmiddelen etc.etc. Een levensvisie die verder reikt dan ons persoonlijk belang. Hoewel je het natuurlijk ook een persoonlijk belang kunt noemen om een dier gelukkig te zien.

 

de receptie, opvanger Jean op de voorgrond                            Monique schenkt wat in

   

Er werken nu 3 dierenartsen. Ioana en Sidonia worden betaald. Sidonia's man werkt tegen zeer bescheiden vergoeding als dierenarts assistent. Zij wonen ook in het gebouw met hun 4 honden. Dus dag en nacht zijn er mensen aanwezig. De derde dierenarts dokter Cosmin Muresan van de universiteit van Cluj werkt ongeveer een dag per week voor de kliniek, gratis. Zijn vrouw, ook dierenarts, werkt ook aan de universiteit, op het gebied van paarden. Mensen komen uit heel Roemenië en soms zelfs uit het buitenland hierheen met hun paard. Echte paardenliefhebbers wel te verstaan. Niet de mensen waarvoor het paard enkel nut moet opleveren. Die vinden het onzin om geld uit te geven voor ingrepen en therapie, als dat er niet meer uitgehaald kan worden: dan volgt euthanasie, net als bij ons. In zo'n geval staan ze soms het paard af en helpen ze het dier gratis, want de universiteit bekostigt dat niet. Tja .......... Wat vinden we van waarde in het leven?

De mensen van Nuca hebben in elk geval een bewonderenswaardige samenwerking en hoge kwaliteit in hun vaandel. Bij vele Roemeense dierenartsen is de hygiëne onvoldoende. Gevolg is dat dieren bij de dierenarts Distemper of Parvo oplopen. Gevaarlijke, geregeld tot de dood leidende ziektes. Het Happy Pet Center ziet er onberispelijk uit.

  

   

                                                        de bloedanalysemachine, een startcadeau van Esperanza

  

de kattenstamboom en twee muurschilderingen in de kattenkamer

Twee keer per dag wordt er verschoond en gevoerd. Verder is er een oppasser die de hele dag dingen met de dieren doet en met ze naar buiten gaat in de ruime tuin. Bij het voeren en verschonen 's morgens en's avonds tussen zes en acht doen alle vrijwilligers mee. Het trainen met de dieren op gedrag en op medische gronden gebeurt door een aantal medewerkers. Monique doet veel in dezen. Maar er komen wekelijks ook mensen die een eigen trainingsbedrijf voor honden hebben gratis Nuca honden trainen.

   

   

De toekomst zal leren hoe het zich allemaal gaat ontwikkelen. Hopelijk komen er voldoende goed betalende klanten op de hoogwaardige zorg af en de andere faciliteiten (trimsalon en pension faciliteiten) om de vele zwerfdieren en baasjes met weinig geld te kunnen helpen. We hebben alle vertrouwen. Want wie dit voor elkaar weet te krijgen naast het dagelijkse werk voor zwerfdieren en de vele nevenactiviteiten (intensieve sterilisatiecampagnes, fondsenwerving, het bezoeken van scholen om slechts 3 te noemen), die heeft een lange adem en een lange termijn visie.

Monique heeft een aantal honden uit de kennels gehaald voor kennismaking

  

Nele                                Nera                                                                                            Leika

  

Petru                                                                                         Gala wil alleen maar buiten leven.       Samen in de kennel

Buiten met Nele

April 21 2017  We zijn er stil van en heel blij.


      

De kliniek aan de buitenzijde            Alina Banu in de poezenkamer

Morgen is de officiële opening van de kliniek dus. Maar vandaag zijn we al rond geleid, omdat het daarvoor morgen te onrustig zal zijn. Drie bestuursleden van Nuca, Monique en Alina en Iuliana, hebben ons uitgebreid verslag gedaan. Het is indrukwekkend.

Het harde werken heeft geleid tot een prachtig resultaat. Het is representatief voor de manier van werken van Nuca. Heel zorgvuldig en zo professioneel mogelijk. Samenwerking staat hoog in hun vaandel en ze hebben een lange termijn visie en strategie. Dat is knap, want met de enorme hoeveelheid werk en beslommeringen met alle nood- en crepeergevallen, 7 dagen per week, kom je makkelijk terecht in een vicieuze cirkel van zwoegen. Maar zij weten dit te overstijgen. Dat is ook de reden waarom Esperanza hier graag steunt. Het is geen dweilen met de kraan open

                               

  Deze poezen wachten op medische zorg                    Het verblijf met de opvangkennels


           

Een van de dierenartsen opereert        Deze honden zijn geopereerd

Enkele maanden geleden, toen er nog volop verbouwd en geschilderd werd, kwamen al de eerste dieren binnen. Inmiddels zit het aardig vol. Er zijn in die korte tijd al meer dan 300 sterilisaties gedaan plus de nodige andere ingrepen.

Voor een vergunning hiervoor was een apparaat voor bloedanalyse een vereiste. Wij zijn blij dat we ook hiermee konden helpen. Vanaf dat moment mochten ze zich officieel kabinet noemen en konden ze aan de slag. Willen ze de vlag van kliniek mogen voeren, dan is een tweede en nog veel geavanceerder apparaat nodig. Maar dat is heel erg duur. We gaan er wel naar streven. En spreken nu alvast van kliniek. De bedoeling is immers dat dit naast het helpen van zwerfdieren en minvermogende Roemenen met huisdieren ook een voorbeeld van hoogwaardige dierzorg wordt. En dat ook 'gewone' klanten (die normale tarieven betalen) hier komen vanwege de goede zorg. Nuca had altijd al goede contacten met medewerkers van diergeneeskunde van de universiteit in Cluj Napoca voor complexe gevallen. Dokter Muresan van de universiteit werkt nu belangeloos ook hier een dag in de week.

    

De poezenkamer is prachtig beschilderd.       Zwerfkat Mustapha zit boven.  Vier pups gered uit de gemeentelijke opvang

Morgen de officiële opening en meer.

April 20 2017 Cluj Napoca 

Zoals gisteren aangekondigd gaan we in Cluj Napoca in Transylvania in het noordwesten van Roemenië de opening van het door Esperanza gesteunde Happy Pet Center bijwonen. In mei 2016 waren we er ook. We hebben toen uitvoerig hierover bericht op de site. Het veelbelovende pand dat we toen bekeken hebben werd het niet uiteindelijk. Achteraf gelukkig. Want het huidige pand is veel goedkoper. En niet minder!

Zodra de sleutel in hun bezit was en er met schilderen etc.etc. kon worden gestart kwamen er gelijk al kansarme zielen binnen en al snel zat het aardig vol. Poes Frances die er niet best aan toe was, was de allereerste. Er is heel hard gewerkt en zaterdag is de officiële opening. We zijn zo blij hiermee en het is geweldig dat we erbij kunnen zijn.

We zullen onze lezers goed op de hoogte houden van alles de komende dagen. En natuurlijk van de rest van de reis. Want we eindigen deze 12 daagse Roemenië reis in het 450 km zuidelijker gelegen Boekarest om uiteindelijk met 3 honden terug te reizen op 2 mei.

 

Riri                                                                                              Fresia komt ook met ons mee

Helaas hebben we de foto's van Constantin niet hier op de computer of in een bereikbare cloud

Het weer is 20 x niks. Net boven nul en een laag sneeuw. Dat had niemand verwacht. Morgen gaan we goedkope laarzen bij de bouwmarkt kopen. Ons schoeisel was hierop niet voorbereid. Door vertraging laat aangekomen vanavond. Dus nu geen tijd meer daarvoor.


Toch verheugen we ons op het verblijf en de ervaringen die ongetwijfeld behalve moeilijk ook weer mooi en waardevol zullen zijn.

  aankomst in Cluj, ja hoor dikke sneeuw!!

En wat niet onvermeld mag blijven is het volgende. De dagen voor vertrek zijn nogal druk qua voorbereiding. En toen kwam er ineens voor 2 van onze 3 adoptiehonden belangstelling na wekenlange windstilte. Het leek zo goed dat er dus nog intensief contact was. Want hoewel op punt van vertrek konden we dit niet laten liggen. En geloof het of niet: op Koningsdag 27 april gaan zowel onze 9 jarige Bowie die al 6 adressen had en de kleine Roemeense Franja, zusje van Fresia, die nu meekomt,  naar huis.

  

Maureen met Franja                                        en Bowie


April 19 2017 Naar de opening van het Happy Pet Center in Cluj

Zaterdag opent de kliniek, die Esperanza mee heeft helpen oprichten zijn deuren officieel. Wij zullen er bij zijn.

  

Het pand van buiten aan de Strada Corneliu Coposu In Cluj-Napoca en nog lege ruimtes


Iuliana achter de receptiedesk. 

April 14 2017  Al even op de plank: updates van Rody, Levi, Marley. 3 van de 7 pups die 21 aug. 2014 van Spanje naar Nederland vlogen.


Rody had iets van een schapendoesje, maar in Spanje is dat meestal een scheutje waterhond.


Rody, die als klein pupje op straat zwierf, ging naar Frank en Olga in Houten, die altijd asieldieren hebben. Olga haalde Rody samen met haar oppaskinderen rechtstreeks van de luchthaven.

  

‘Ik heb het erg naar mijn zin bij mijn baasjes. Er zijn elke dag oppaskinderen die mij net zo fijn knuffelen als het vrouwtje. Ik ben mee geweest naar Tsjechië en Duitsland en Tweede Kerstdag naar Soest: heerlijk. We gaan vaak fijn wandelen. Lekker rennen. Ik blijf wel in de buurt. Stel je voor dat ik ze kwijt raak. Ik hoef niet meer in een bench, omdat ze weten dat ik dat niet leuk vind. Bij het vrouwtje in de auto moet het, want anders spring ik zo op de kindjes. Dat vind ik allang goed, als ik maar mee mag. Als de bench van mijn vriendinnetje Zwieber open staat, ga ik er wel in liggen, als ik bij haar op bezoek ben. Soms komt ze gezellig bij liggen. Met wat draaien passen we er net in. Ik kan heel goed alleen thuis blijven, maak niks stuk. Als de baas en het vrouwtje thuiskomen, spring ik rond als een pingpong balletje. Ik blaf alleen, als iemand aanbelt, maar dat mag. Dank je wel dat ik de kans kreeg naar dit vrouwtje en de baas te gaan. Ik wil hier nooit meer weg. En zij willen mij ook nooit meer kwijt gelukkig. Pootje van Rody en lieve groetjes van mijn baasjes.


Levi is weer zo’n mix waarbij het heerlijk raden is naar alles wat er in kan zitten.


Ook Levi zwierf op straat. Ze woont nu in Alkmaar, helemaal aan de rand van de polder, bij baasjes die haar geestelijk en fysiek volop aan haar trekken laten komen. Lange polderwandelingen, veel contact met andere honden, trainingen, spel, maar ook veel knuffelen en lekker op de bank bij de baasjes liggen.

  

‘Het gaat heel goed. Levi ligt te dutten op de bank. Over een uurtje mag ze weer mee naar buiten. Ze is natuurlijk een heel belangrijk deel van ons ‘gezin’ en lijkt zich de laatste tijd nog aanhankelijker op te stellen. Vinden wij helemaal niet erg, lekker veel knuffelen. Ze is nog net zo lief en vrolijk als in het begin.’


De vrolijke, pientere, pittige Marley zat bij een chaotische zigeunerfamilie met stapels dieren.

 

Marley bij Toni in Spanje                                 Marley met broertjes Bob en Rooney


Marley in het Spaanse veld

Marley woont nu in het Friese plaatsje De Knipe. Ze hebben al jaren Spaanse honden. Ze hoopten dat hij hun angstige Bongo tot steun zou worden. Volgens bazinnetje Francis kan Marley wel bij het circus, zo hoog springt hij.   

  

Marley                                                                  Marley met Bongo

‘Marley heeft wel wat grootheidswaanzin. Denkt soms dat hij heel wat is. Vooral als hij aan de riem zit. Als hij los is, gaat het prima met andere honden. Samen met Bongo gaat het goed. Ik heb momenteel een step om uit te proberen. Honden heb ik aan de heupgordel. Marley denkt dat hij een Husky is. Gaat als een speer voor de step uit. Op een gegeven moment de honden los gemaakt. Nou, Marley bleef rennen. Hij is ontzettend snel. Nog even bij Bongo klieren, die ook snel is. Schitterend om naar te kijken. Hij is wel bang voor vuurwerk. Een zielig bibberend hondje was het. We zijn allemaal blij met hem.’

April 12 2017   Kleine Zoe: schijtebroekje met pit, een duveltje dat veiligheid nodig heeft.

 

Op weg naar Nederland:  vijf  honden in een bench, maar Zoe niet!

Een heerlijke update. Zoe van 8 woont nu 5 jaar tussen de bollenvelden in Hillegom. Ze zat met 28 dieren bij een zwakbegaafd gezin in Granada: gordijnen dicht, nooit buiten. Verder geen socialisatie. Maar toen we haar haalden, bleek haar pit al. Zoe zat in een hondentasje in de auto. Ze mocht niet ontsnappen! Maar toen we 5 minuten later terugkwamen zat ze prinsheerlijk op de bestuurdersstoel. Hoe ze de rits los kreeg en zich eruit wurmde???


Op weg naar haar nieuwe thuis in Hillegom in 2012.

Ze kreeg een gouden thuis bij Bert en Paulien. En bij de grote Bulgaarse Boef: lekker samen het veld in. Zoe zette de brave Boef aan tot kippenjacht, iets wat Boef zelf nooit had bedacht. Helaas, dat kostte een kip de kop.

 

Paulien met Boef en                                     Kennismaken

En Zoe en de poezen proppen zich samen in een stoel en delen de etensbakjes.


Toch bleef ze jarenlang op haar hoede voor vreemden. Bij een bezoekje zat ze veilig tussen Bert zijn rug en de stoelleuning. En nu? Bij een reünie van 34 mensen van de ene naar de andere wildvreemde schoot! Na jaren nog zo ver gekomen dus in deze veilige haven.

  

Altijd mee naar het bedrijf.  

Zoe weet nu wat ze wil. Als de baas ’s morgens vroeg opstaat, kruipt ze bij Paulien. Maar is het een keertje andersom, dan vliegt ze weer weg, niet bij de baas in bed. Op 24 april 2016 stond op onze site het drama van Zoe’s vermissing. Een dag en een nacht was ze zoek. Uit het autoraam gesprongen. Nog nooit eerder gedaan. Ze wachtte altijd rustig in de auto. Duidelijk op weg naar huis. Later was ze nog een keer foetsie. Zoe en Boef hadden met honden gespeeld in een uitlaatgebied. Op de terugweg haalde Paulien wat bij de supermarkt. Raam op een dikke kier. Had ze zich er toch door gewurmd. Deze keer linea recta naar huis gelukkig. Na al die jaren denkt Zoe nu dus assertief: baasjes weg, dan ga ik naar ze toe, naar huis. En terecht. ‘Nog steeds erg blij met ons Spaanse prinsesje’, schrijven ze.

Altijd graag mee, maar dus niet meer alleen in de auto achterlaten.


April 11 2017 Ivy en Finn: hoe belangrijk een maatje kan zijn.


20 mei 2013 ging Spaanse Ivy (10 maanden) naar bazinnetje Eefje en Finn. De blonde, ruwharige Finn (mix met Galgo/Greyhound/Staander??) komt ook uit Spanje. Eefje wilde de erg onzekere, zelfs wat angstige Finn een vriendinnetje geven. Een schot in de roos. Niet alleen Ivy kreeg nu een droomleven, maar ook Finn is met sprongen vooruit gegaan. Dikkere maatjes zijn niet denkbaar. Vanaf dag 1. Trouwens ook met Border Collie Sil van Eefje’s vriendin. De zeer sociale, van energie bruisende Ivy is een bruinrode kruising Border Collie. Ze is heel slim en wil graag werken en leren.

  

Ivy en Finn                                                          Met Sil

Nou, dat zit allemaal goed bij een vrouwtje dat in een dierenpension werkt en zelf ook heel energiek is. De honden rennen en spelen zich een slag in de rondte op de speelweide van het dierenpension en tijdens de heerlijke wandelingen. Plus de cursussen van de hondenschool! Het zijn 2 boeven, schrijft Eefje, maar o zulke lieve. Er is zelfs een stukje over haar en de 2 honden in het tijdschrift Vriendin geschreven.

  

Na gedane streken …..  

Afgelopen zomer kocht ze van haar vakantiegeld een bakfiets. Daar komt ook nog een mooie overkappingsconstructie op binnenkort.

    

April 8 2017   ‘We genieten dagelijks van Wina haar vrolijke persoonlijkheid.’

10 mei 2013 werd de 5 maand oude Wina opgehaald door haar nieuwe familie: dierenliefhebbers met 6 zonen, 2 nog thuis wonend. Oppas al verzekerd!


Wina was over het hek van de refugio gegooid met Gipsy. Misschien haar moeder, hoewel kleur en het stompe staartje anders doen vermoeden. Een eerste reactie voor Wina haakte af, omdat ze enkele gezinsleden aan een teckel deed denken. Gelukkig maar, want elke hond droomt van het leven dat ze nu heeft.

Wina heeft 2 grote liefdes: haar vrouwtje en de natuur. In de natuur bloeit ze op. Van blijdschap springt ze dan met 4 pootjes tegelijk omhoog, graaft enthousiast muizen en mollen op en speurt op een hoge duintop de omgeving af. In 2016 maakten haar baasjes een sponsorbeklimming van de 5895 m. hoge Kilimanjaro voor WarChild. Het mee rennen op de trainingstochten vooraf vond Wina heerlijk. Wina en haar vrouwtje rennen ‘s morgens 5 km. Later op de dag volgt een lange wandeling met baasje of een zoon. Plus wekelijks een paar mooie wandeltochten door duinen of bossen. Wina is gek op kruiden. Het liefst ligt ze tussen de tijm. Botten begraaft ze om ze maanden later op te graven èn geheel te verorberen. Tot hun verwondering is ze nog nooit doodziek geworden. Helaas moest ze tijdelijk aangelijnd, toen ze konijnen van ¾ haar eigen grootte ging vangen.


Wina’s andere grote liefde is het bazinnetje. Als die thuis komt, dan springt ze een halve meter hoog en moet eerst stevig geknuffeld. Wordt Wina door een ander uitgelaten, dan gaat ze bij thuiskomst het hele huis door op zoek naar Liesbeth. Overigens kan Wina opschieten met alle mensen en dieren. Met buurhond Bas haalt ze streken uit zoals paarden opdrijven.

   

April 4 2017  Cuca in haar for ever home: Dierenthuis.

Bezoek gebracht aan Cuca in Dierenthuis. Spannend. Hoe zouden we haar aantreffen? Enerzijds 1000% vertrouwen in Dierenthuis, anderszins: we hebben geen baasje gevonden met de persoonlijke aandacht en knuffels waar ze zo van kon genieten. Altijd lukte het, soms op de valreep. Helaas was deze keer de onzekerheid of dat ene baasje ooit zou komen, te groot.

  

  

Dierenthuis 

Gelukkig zagen we een blije Cuca. Enkel goed nieuws. Ze was snel gewend, kan met alle honden, laat zich aanhalen door de vaste vrijwilliger die er 7 dagen per week is. Geniet van de 3 dagelijkse wandelingen op het terrein, zwemt graag in de vijver. Geen stress. Opluchting dus, want daarom namen viel het zware besluit te stoppen om een baasje voor Cuca te zoeken. Door haar verleden met ernstige pesterijen en verwaarlozing komt ze snel onder spanning. ‘Gewone’ opwinding, onrust, prikkels of vormen van enige druk/sturing kunnen leiden tot een gevoel van ongemak dat snel kan escaleren. Ze gaf maar kort waarschuwingssignalen af, ging snel over tot bijten met echte schade. Dat hebben de transporteurs, Maureen en de dierenarts geweten. Je moet heel ervaren èn heel alert zijn om de eerste tekenen te signaleren. Dat vraagt baasjes met grote motivatie die het niet aan het dier wijten, als het toch eens mis mocht gaan. Ook baasjes met hondenkennis, die een dier kunnen ‘lezen’ (signalen herkennen), vanuit een dier denken, waar velen, goed bedoeld maar onterecht, met menselijke maten meten.

Cuca in de refugio in Spanje

  

In Dierenthuis geen risicovolle prikkels die Cuca tot bijten brengen. Zou het ooit eens, dan zal het zich niet tegen haarzelf keren. Wat in de maatschappij te vaak gebeurt, ook als het komt door onkunde van volwassenen of kinderen die te veel wordt toegestaan met een dier. Met soms het ergste gevolg: euthanasie. Dat risico mogen wij Cuca niet laten lopen. Ze verdient rust en een plek waar ze altijd mag blijven.

Cuca in opvang bij Maureen

    

Vol doornen uit Spanje, ook door haar lip heen)

   

Die rust zagen en voelden we. Hoewel Cuca in een grote roedel (35?) leeft, heeft ze een fijn leven. Ze zijn vrij om buiten om naar de buurkennel lopen. Ze loopt blij mee met de wandelingen. 2 x per dag wordt voer buiten gestrooid op de grond. Veel afwisseling dus en grote bewegingsvrijheid de hele dag door. Belangrijk voor Cuca, want ze is behoorlijk energiek voor haar 10 jaar. Mocht er wat zijn: in eigen huis is professionele medische verzorging.

  

Dierenthuis, de buurkennel                                            Cuca met haar roedel in Dierenthuis aan de wandel

We moesten een knop omdraaien, het een plekje geven, vanuit Cuca denken. En dan kun je enkel blij zijn. Ze krijgt hier vast nog hele goede jaren. Dierenthuis is een wereld met respect voor wat leeft en nog dierwaardig geniet. Poezen met leucose, blinden, doven, kreupelen … Ze horen erbij, krijgen bescherming. Je zou deze instelling, deze manier van samenleven voor ieder levend wezen wensen.

   

       

Dierenthuis, poezen en rolstoelhonden 

April 1 2017  Voor en na de knipbeurt.

Mowgli, geadopteerd op 23 december, samen met Bouvier vriendin Baloo. Bazinnetje Laura noemt Mowgli ook wel Mini-Baloo.
Op 26 december staat het verhaal van Mowgli, die eerst Puddy heette, op de site en een foto hoe hij eruit zag in Hongarije.

Na 4 barbaarse jaren nu zo'n mooi leven, zo'n goede verzorging.

 

Nog in de vacht                                                                                            en uit de vacht

Maart 31 2017  De juiste baas: Beer wordt begrepen, in zijn waarde gelaten en komt aan al zijn trekken.


Grote Beer (70 cm hoog), zo’n 3 jaar nu, zwierf in de Alpujarras, Andalusië. Een mix met Mastin invloed (ook het nodige uiterlijk van de Ierse Wolfshond). Grote, zelfstandige honden, niet voor hun derde volwassen. Bij de juiste begeleiding vrienden voor het leven. Trouw, aanhankelijk, goed trainbaar via consequente begeleiding, nooit met harde stem of hand. Ook op zichzelf, hoewel een knuffel zeer gewaardeerd wordt. Dit alles is bij Beer nog versterkt door het zwerven in de bergen. Bazinnetje Rigt merkt duidelijk dat je hem niet kunt dwingen.


Het draait om het zoeken naar de juiste baas: een grote uitdaging. Komt een hond terug, dan is de volgende adoptie toch vaak een groot succes. Dezelfde hond die weg moest vanwege een probleem is dan een hond die men nooit meer kwijt wil. Natuurlijk is het geen andere hond geworden. Maar de uitgebreide informatie en de aandachtspunten zijn echt gelezen en begrepen, goed ter harte genomen en met geduld opgepakt.


Rigt maakt dit alles waar als geen ander. Beer is sinds half augustus bij hen. Gestaag wordt gewerkt aan zijn opvoeding. Hij heeft al veel geleerd. Het gaat heel goed, schrijft ze. Recent hebben zij en haar man met Beer een privé training bij een hondenschool gehad, omdat ze zelf even de aanpak voor iets specifieks niet zagen. Ze kozen deze school vanwege hun ervaring met zwerfhonden. Ze beseffen dat een zwerfhond soms een speciale aanpak nodig heeft. Wij hebben er respect voor dat ze dit gedaan hebben en zijn dankbaar dat Beer deze baasjes heeft getroffen.

  

Trouwens, niet de urenlange wandelingen vergeten op de Froskepolle aan de rand van Leeuwarden, op loopafstand van hun huis. Een heel groot schiereiland, een eldorado voor honden. Beer mocht van Rigt daar al vrij snel rondrennen, struinen, zwemmen en spelen met andere honden, in het vertrouwen dat hij wel weer op enig moment voor haar neus zou staan. Geloof maar dat ook dit zeer bijdraagt aan Beer’s welbevinden en ontwikkeling.

Maart 29 2017  Ein Herz für Sofie.


Onder die prachtige titel kregen we via een FB-groep het onderstaande Duitse bericht plus filmpje van Conny, de spil van de Protectora in Fuentevaqueros. Een filmpje van 15 december op deze site toont hoe Conny Sofie zwaar gewond van de snelweg haalt, waar ze lang gelegen moet hebben, want de wonden stonken. Van alles gebroken. Esperanza droeg bij aan de € 1200 kostende operatie. Op het sitebericht van 7 en 8 januari loopt een goed herstellende Sofie, die net de laatste verbandswissel achter de rug heeft, al weer rond op haar in blauw verband verpakte poten. En nu mogen we beleven dat het het allemaal 1000 % waard geweest is. Zie Conny’s bericht en het filmpje met Sofie en Betty. Een mensenleven telt. Een dierenleven telt.


Corinna Willhöft Conny

26 maart om 10:48

Guten Morgen. Ich wollte euch mal ein kurzes Video von Sofie zeigen, damit ihr seht wie toll es ihr schon geht.
Wir hatten Loecher gemacht um in unserem Auslauf, den wir am erweitern sind, Schattenbaeume fuer unsere Hunde zu pflanzen.
Sofie und Betty fanden es so toll dass sie direkt in alle Loecher huepfen mussten. 😀😀😀😀

Ohne eure Hilfe wuerde es Sofie nicht so gut gehen. Tausend Dank an euch alle. 😘😘😘😘😘

Zie hieronder het filmpje:

Maart 24 2017  Drie Roemeentjes uit Shelter ‘The Nature Association.’

Maandag 13 maart kwamen Cleo, Dacia en Frangipani van shelter The Nature Association naar Nederland gevlogen, onder de hoede van Hanke, vriendin van Carmen Milobendzchi, drijvende kracht van dit shelter net buiten Boekarest. Er zitten 350 honden, 50 katten, 10 konijnen. Roemenië kende een zware winter. Oude honden en pups overleven de sneeuw en vrieskou niet. Verdrietige beelden: onvoorstelbaar in onze ogen. Carmen en haar mensen namen naar vermogen tijdelijk dieren op. We zijn blij ietsje verlichting te kunnen brengen i.s.m. Maureen die de drie opvangt. Deze mensen werken zo hard en hangen volledig af van donaties. Naast alle shelterdieren verzorgen en voeden ze ook nog zo’n 100 straathonden in hun streek en organiseren ze grote sterilisatiecampagnes.

  

Franja: gevoelig,aandoenlijk mixje van ruim een jaar oud.

Als pupje met zusjes Fuchsia en Fresia zonder moeder op een verlaten industrieterrein gedumpt. Franja is als eerste naar Nederland gekomen, omdat ze het zwaarder had in het asiel. Een bescheiden hondenmeisje. Durft niet goed, wil graag. Aan de lijn, naar mensen durven …, alles wordt met kleine stapjes opgebouwd. Gelukkig is ze ook jong en nieuwsgierig. Ze bloeit al op: geniet van Maureen’s knuffels, dol op speeltjes en kan in de heerlijke tuin al onbezorgd heel hard rond rennen. Voor mensen met inlevingsvermogen en geduld is de zachte Franja geen moeilijk projectje. Een goed omheinde tuin en rustige woon- en wandelomgeving zijn belangrijk en een klein speelmaatje zou leuk zijn. We hopen dat haar paspoortnaam Frangipani (tempelboom) voorspellend zal zijn. Deze heilige boom met welriekende bloemen, symbool van onsterfelijkheid, staat in Laos op de binnenplaats van elke boeddhistische tempel. De boom is een levenskunstenaar die heel oud kan worden en extreem hoge temperaturen overleven.

  

Ruighaartje Dacia, geboren in april, zat als piepklein pupje moederziel alleen op een drukke autoweg.

Een lieve chauffeur in een Dacia-vrachtwagen bracht haar naar het shelter. Ze was zo klein, dat ze eerst in de slaapkamer van Carmen’s dochter bij de kittens kwam. Later met kleine honden in een kennel. Dacia is sociaal met honden en zegt vrolijk gedag, maar moet alles leren als was ze pup: zindelijkheid, alleen zijn, aan de lijn lopen. Een blije, speelse, enthousiaste spring in het veld, heerlijk knuffeltje, als neusje nieuwsgierig door het huis lopend. Maar soms onzeker en onder de indruk, in nieuwe situaties of bij geluiden. Tijdens de reis was ze opvallend rustig. Ze kwijlde in de auto. Het valt ook niet mee. En dan ben je ook nog pubertje.

  

Lady (Cleo), ruim anderhalf, is nu maatje van onze Spaanse Bikkel die 5 oktober naar Deventer ging.

4-jarige Bikkel (1 van de 7 Esperanzahonden op de open dag 2 oktober van Dierenartsenpraktijk Glas, Diever) zat aan een boom vast. Volkomen apathisch, zwaar verwaarloosd, uitgedroogd. Maar hij is snel opgebloeid. Natuurlijk draagt hij wat mee. Hij sprong bv. blij in de fietskar, maar werd panisch als ze gingen fietsen. Gelukkig geniet hij nu met volle teugen: een fijn leven, veel liefde, spelen met de baas. Ze vroegen Maureen uit te kijken naar een maatje. Dat werd Lady dus. Ze dreigde gedumpt te worden. We vermoeden dat ze het zusje van Vonk van Hanke is: de gelijkenis is sprekend en ze kwam bij hetzelfde veldje vandaan. Bij Maureen wende Lady relatief snel, ook aan verkeer. Ze zou een week op proef, want het moest klikken met Bikkel. Gelukkig hoorden we na een paar dagen: ‘ze blijft’. Bikkel moest wennen. Maar dat komt bij verstandige begeleiding meestal goed. Lady was direct vrij in doen en laten, maar mocht bv. niet direct Bikkels mand inpikken. De baas ging bij ze slapen en heeft 2 weken vrij genomen. Klasse! En dat loont. Het laatste mailtje: ‘Lady voelt zich helemaal thuis en Bikkel kan al veel meer van haar hebben. Ze kan geluidjes maken als ze blij is en het lijkt of er ook een aapje in haar schuilt.’ Na 6 dagen al!

Shelter The Nature Association verdient hulp. Hier een stukje van hun site: http://www.dogshelter.ro


We are a registered Romanian charity (No. 14920956). Our shelter was founded in a suburb just outside Bucharest in 2002. At the time the mayor of Bucharest was killing dogs by the thousands and many animal lovers had created make-shift shelters throughout the city. Unfortunately these shelters were poorly organized and countless dogs died each day from malnutrition, fights and the quick spread of diseases caused by their constant enclosed proximity. With a few small start-up grants and the help of some generous animal-loving friends, we were able to buy a piece of land, build a containing wall and construct several enclosures.


Our 100% non-kill shelter is currently home to 60 cats and 350 dogs. We also feed and care after 100 dogs in the area and organize large sterilization campaigns. The shelter offers food, water, vaccines, emergency medical treatment. We also organize over 100 adoptions a year.

Please help to raise awareness by liking and sharing our page. Hundreds of dogs’ lives have been saved, but thousands more need help.

Maart 19 2017 Nog steeds contact met de baasjes van........

Buddy, een dondersteentje zonder een spoortje van kwaad of agressie.

   

‘Het gaat heel goed met ons. Buddy is een lekker vrolijk en gezellig hondje. We hebben net onze dagelijkse boswandeling weer gedaan. Daar genieten we allebei erg van.’

In juli 2013 ging Buddy naar Leeuwarden. Geen kant en klaar hondje. Levendig, waaks, slim, ondeugend. Gelukkig trof hij een moeder en dochter die kunnen genieten van boevenstreken, maar ook de teugels goed in hun serieuze handen hebben. Buddy krijgt heel veel beweging en dat haalt ook altijd de nodige kou uit de lucht.

Weer een staatsieportret van prins Balu: prachtig van binnen en van buiten.

   

‘Wat een hond hè! Jullie nog altijd dankbaar!!!’, schrijft Leny, in juni al weer 5 jaar Balu’s bazinnetje.

‘We hebben veel te lachen met Kiona.’

  

Mama Piki, met misvormd pootje, was met haar 5 pups waaronder Kiona gedumpt in de berm langs een drukke weg. Een bezorgde Roemeen bracht ze naar een industrieterrein naast het spoor en later naar een soort tuin. In augustus heeft Kiona al weer 5 jaar een fijn leven bij Conny en haar familie.

Conny schrijft: ‘Het gaat nu wel weer goed met Kiona. We moesten onze Rusty laten inslapen. Hij was 15 jaar en had kanker. Toen kwam het missen. Maar Kiona heeft het nu goed achter zich gelaten. Tja, veel aandacht doet wonderen. Kan haar overal mee naar toe nemen. Ze luistert goed. Wat een schatje. Wij hebben een kleindochter van 3 waar ze helemaal weg van is.’

Binkie moest 2 jaar inhalen.

  

‘Het is heerlijk aan de Oude Rijn. En we genieten dagelijks van Binkie en Chica.’ Binkie leefde 2 jaar in het schemerdonker in een huis met veel te veel dieren. En dan ineens de wereld in en zoveel moeten leren: alleen slapen, brokjes eten, aan de lijn lopen .... Het ging heel goed, maar hij hield iets onvoorspelbaars af en toe. 3 jaar geleden kreeg hij daarom een rustig vriendinnetje waarvan hij kon leren. De twee hebben het erg fijn samen.

Maart 18 2017  We hebben nog nooit zo’n lieve hond gezien als Kati.


‘Het gaat super met Kati. Ze is zo lief. We kunnen haar eigenlijk altijd wel los laten lopen. Ze luistert heel goed. Ze is nog wat afwachtend met andere honden. Zijn ze even groot, dan speelt ze graag met ze. Ze ligt graag op de bank lekker tegen ons aan. Ze kan een paar uur alleen thuis zijn, maar is dan super blij dat we er weer zijn. We hebben nog nooit zo’n lieve hond gezien. Wanneer er visite komt, dan loopt ze er rustig op af en gaat voor hen zitten om geaaid te worden. Ze springt nooit zo maar bij iemand op. Alleen bij ons.’


Deze familie heeft wel heel erg geboft met zo’n lief dier. Maar omgekeerd net zo. We kregen verschrikkelijk veel reacties voor Kati. Blijkbaar voelde men aan hoe lief ze is. Maar de enorm baasgerichte en speelse Kati kon soms ook wat in zichzelf keren en wat voorzichtig, zelfs een beetje angstig reageren. In dit gezin in het Friese Grouw met 2 kinderen van 10 en 12 is Kati helemaal op haar plek. Een sportieve, maar ook rustige familie. Mensen zonder hondenervaring, maar betrokken en leergierig. Kati kreeg de tijd om te wennen, hoefde niet alleen te slapen in het begin en er blijft nog steeds een lampje branden, want het donker is een klein beetje eng.

Maart 18 2017  De omgekeerde wereld van Hongaarse Mowgli en kater Pelle.

Mowgli (Puddy in Hongarije) ging 23 december naar zijn nieuwe thuis. Het gaat heel goed. Hij is hij maatjes met bouvier Bouvier Balou en met kater Pelle. Na 4 barbaarse jaren, die hem aan de rand van uitputting brachten, werd hij gered. Hij kwam aan als heel bescheiden hondje. Maar dat is duidelijk verminderd, schrijft bazinnetje Laura. Hij is jaloers, als zij andere honden aait. Tja, dat moet hij afleren, maar is het niet heel begrijpelijk? Eindelijk zorg, liefde, vriendjes.

Maart 13 2017  Broertjes Tigger, Joep (Happy), Maffi en zusje Zen overgelaten aan hun lot, in de berm.

Net als de 4 hieronder hadden ook zij het geluk dat Rocio en Paco hen vonden. 8 september 2015 kwamen ze naar Nederland. Uiterlijk en innerlijk zo verschillend, stuk voor stuk bijzonder. Alle 4 nu een fijn thuis. Hierbij recente updates van Tigger en Maffi. Happy, die terugkwam van zijn eerste adoptie en nu Joep heet, zien we geregeld via Facebook. Van Zen is het al wat langer geleden.

 

 

Foto’s Spanje

Een filmpje uit Spanje, Las Gabias, in de notenboomgaard van Roció en Paco

Lukraak wat citaten uit een prachtige, lange mail over Tigger. Wat een geweldige hondenmensen:

‘Tigger, ja, het is al een hele poos en we kunnen ons eigenlijk niet meer voorstellen hoe het was zonder deze bijzondere lieve schat.

Nu is hij uitgegroeid, groter wordt hij niet, de verhoudingen kloppen van geen kant, maar ook daarom zijn we gek met hem.

We zijn er wel achter dat hij een echte jachthond is en dat er veel energie in zit die er toch echt alle dagen uit moet. Dus in landerijen en maisvelden rennen en achter hazen en vogels aan jagen: alles wat weg rent is super leuk. En mollenbulten, die moeten vlak.

Het land is vaak super nat, dus je weet dat je een echte modderhond in huis krijgt. We zijn eraan gewend dat je 5 keer per dag moet stofzuigen, omdat je anders een zandbak in huis hebt plus modder.

Meestal loopt hij los, want 5 van de 7 dagen is hij super, maar er zijn dagen dan doen de oren niks en dan moet hij echt aan de riem.

Afgelopen zomer is Tigger in een kennel geweest. Ondanks de goede referenties heeft dit Tigger geen goed gedaan. We brachten een hond vol energie en levenslust, maar daar was niks meer van over. Hij was één brok spieren, opgebouwd met rennen, maar die waren ook verdwenen. Hij had amper gegeten, zichzelf laten verhongeren. Een blokje om huis was al te veel. Alles moest weer opgebouwd. Nu is hij weer als van ouds en ook weer één brok spieren, maar nooit weer naar een kennel.

Het is eigenlijk niet te beschrijven wat we voor Tigger voelen, willen hem nooit meer kwijt, hij hoort gewoon in ons gezin. Bij ons mankeren alle dieren wat, een vis met een kronkel, een poes die heel raar doet soms, en zo hoort Tigger er ook bij: onze bambi, het dartelende hertje in de wei.

Een allemansvriend, maar ook heel beschermend, vooral bij de kinderen. Als het te raar gaat, komt Tigger voor je staan en gromt als waarschuwing. Als je door zou gaan, kun je een beet verwachten.’

 

 

Foto’s Tigger

Over Maffi schreef Rocio: he has a special bond with humans. Prefers the company of people. Happy and cheerful. Very very very affectionate. Uit de Campbell test kwam hij als stabiel, tolerant, mensgericht. We vermoedden een werkhondje in Maffi, maar dan zonder de felle drive van de Mechelaar. Huisbezoek bij een gezin met kinderen met ADHD/Autisme-stoornis was al gepland. Moeder wilde de hulphondcursus met Maffi gaan doen, maar er kwam ziekte tussen. Gelukkig kwam snel een nieuwe gouden reactie.

Foto’s Maffi

 

‘Met onze Maffi gaat het gewoon heel erg goed. Een grote boef met een lief karakter. Dat Maffi leergierig is, was bekend, maar je kan hem gewoon echt van alles leren. Als we gaan wandelen, zeggen we Maffi, ga je riem pakken’, en dan komt hij zijn riem brengen. Hij kan de post halen en brengen, pakt niets uit je hand, alleen als je het woord ‘vast’ zegt en ga zo maar door. Het is echt een gezelligheidsdier die er altijd bij wil zijn en als we zeggen dat hij nu toch echt even op de mat moet gaan liggen, laat hij d.m.v zacht gegrom duidelijk even weten dat hij het er zeker niet mee eens is. Een hele mooie eigenschap is ook dat hij, als hij bv. een bot krijgt, een bepaalde manier heeft om zijn dankbaarheid te tonen, die gewoon echt te schattig is. Al met al is Maffi een schat die we niet meer willen missen. Elijah is zijn beste vriend, maar ook de vriendjes en vriendinnetjes die hier komen zijn echt gek met hem.’


Hieronder drie filmpjes van Maffi. Maffi traint, Maffi probeert te spelen met Niki en Rafa en Maffi, Niki en Rafa krijgen een lekkertje

Joep kwam als Happy naar Nederland. Een warrig hoofd met flaporen, een pretletter. Een gezellig gezinshondje en wellicht ook hulphondpotentie. Na bijna 4 maanden adoptie kwam hij terug. Sneu, dan heeft net de diepere hechting plaats gevonden. Het leek super. Prachtfilmpjes. Hij rende en zwom zich te pletter en speelde thuis met maatje Douwe. Maar hij werd overactief, het werd te veel. Begin januari 2016 kreeg hij een nieuw thuis op Goeree Overflakkee. Joep kwam toen snel in balans. Makkelijk, hartstikke lief met de kinderen, tot rust gekomen onder de stabiele leiding van Lonneke, die vrijwilligster is geweest bij Dierenambulance, Dierenbescherming, Dierenpension. Natuurlijk is het ook geregeld een jonge deugniet.

 

 

Foto’s Joep

Nog even een foto van het zwarte zusje Zen. Hoewel ook mensgericht en met iets onafhankelijks, leek ze veel bescheidener en onzekerder dan de 3 broertjes. Gelukkig begon de schuwe Zen al snel opener en vrolijker te worden. Wel oefenstapjes zetten, maar in haar tempo en soms gewoon even opnieuw beginnen: vaak het allerbeste recept.

 

 

Foto’s Zen, de laatste met Maffi

Maart 9 2017   Behendigheidstalentje Luna en filmster Tito lagen in een vuilnisbak, met broertje Simba en zusje Tara.

  3 van de 4 pups

Een geluk dat Rocio en Paco hen vonden. En meer dan dat: deze hondenliefhebbers en -trainers namen hun eerste socialisatie ook nog eens goed ter hand. 15 november 2012 kamen ze naar Nederland. Van Luna en Tito kwam recent nog een update.

   

Luna is getrimd                                                     Luna met Nora

Behendigheidstalentje Luna woont in het Friese Hardegarijp bij Richard en Nynke, hun 4 kinderen en hond Nora: ‘Luna is een onmisbaar onderdeel van ons gezin. Luna heeft met Nynke tot en met de behendigheidstrainingen gedaan. Ze is goed gesocialiseerd en een onmisbaar maatje voor onze kinderen en onze Nora. We kunnen ons het leven zonder haar niet meer voorstellen.’

   

Luna in actie 

Enkel positieve geluiden vanaf het begin: mooi, lief, schrander, gek met de kinderen, vormt een team met Nora, die helemaal is opgeleefd door Luna. Maar hartendief Luna geeft niet alleen veel, ze krijgt ook veel bij deze sportieve familie. Zelfs in de winter kamperen ze echt: in een tent. De honden hebben dan een heerlijke schapenvacht. En de leuke trainingen met bazinnetje Nynke niet te vergeten.

  

Tito viermaal

  

Televisiester Tito woont in Rotterdam in een mooie villa met super grote tuin. Hij heeft een heerlijk leven, wandelt veel en gaat altijd mee op vakantie. Hij kan zeer hard rennen. Hij slaapt met de poes en de oude Welsh Terrier Oscar. Ook Tito is slim, gehoorzaam, niet bang, schrikt nergens van. Als pupje dachten we dat hij de lelijkste van de 4 was, maar hij is zo leuk en mooi geworden. Ze schrijven: ‘Het gaat erg goed met Tito . Het is een ontzettend lieve en toegewijde hond.’ Dit alles mede dankzij packleader des huizes Ropatja, die heel consequent is en Tito vanaf het begin aan alles mee liet doen.

   

Tito met Oscar                                                                             Tito op wintersport

In 2015 was Tito zelfs te zien op tv in de serie ’Volgens Jacqueline’ van Maria Goos! Dan moet je toch wel goed in je vel zitten.

Maart 8 2017   Leuke berichtjes ……

van Candy: ‘Hallo Michiel en Dirkje, het gaat meer dan goed met onze kleine vriendin. Ze is nog steeds even vrolijk en ondeugend. We genieten iedere dag van haar. Ook onze kennissen zijn gek op Candy en Candy op hen.’

  

Gevoelige, dappere Candy, nu 7, is 4.5 jaar bij Hans en Toos in Apeldoorn. Aanvankelijk was ze buiten agressief naar andere honden was en gilde alsof ze mishandeld werd. Daarom gingen ze op cursus. Volgens de cursusleider pure angst, omdat ze zich in Spanje op straat staande moest houden. Het is zo verbeterd. Dankzij de goede aanpak, rust en liefdevolle acceptatie van de baasjes die ooit schreven: ‘Mocht het niet verbeteren, dan is het ook prima, want het is een schat van een dier.’

van Rumbo: ‘Met Rumbo en mij gaat het heel erg goed. Hij is mijn trouwe maatje en we zijn eigenlijk altijd samen. Lekker veel erop uit de natuur in en spelen met andere hondjes. Hij is het beste wat me in het leven overkomen is. Ik ben zo blij dat hij op mijn pad is gekomen.’

  

In oktober 2012 werd Rumbo, nu 8, geadopteerd. Hij zat in Spanje in een dodingsstation. Rumbo is nu open en blij, dankzij de stabiele basis die Wendy hem gegeven heeft. Het was een stuiterbal, een ongeleid projectiel. Bij haar kreeg hij geduldige opvoeding en training. Plus beweging en afleiding. Hierdoor is bij dit slimme, levendige dier de onrust verdwenen. Rumbo is thuisgekomen.


Inmiddels is Rumbo zelfs een bekende Tilburgse hond. In een magazine stond een stukje over het leven van zijn vrouwtje en dat is verstrengeld met Rumbo. Ze zijn beide mooi!

van Nola: ‘Ze doet het fantastisch. Een echte knuffel/huishond. Ze heeft haar eigen karakter en dat maakt haar juist zo uniek. We krijgen veel liefde van haar. Ze kan goed met de kinderen overweg en heeft veel vriendenhondjes in de straat. Afgelopen zomer is ze mee naar Istrië geweest. De autoreis ging perfect en het kamperen in een tent ook. Waar ze vooral van genoten heeft is de zee op in onze rubberboot met haar zwemvest aan. Daar voelde ze zich erg mooi in! Samen dolfijnen spotten en genieten van een heerlijk briesje.’

  

Bruine Labrador-mix Nola van 9 maanden, een zoet, speels, knuffelmeisje, zwierf op straat en kwam in opvang in Cordoba. Nola’s 1e adoptie duurde 8 dagen. We waren begripvol. We waardeerden hoe het jonge bazinnetje op tijd aangaf niet opgewassen te zijn tegen Nola’s begeleiding. Ze gaf voorbeelden en was eerlijk. Noch zij, noch wij hadden dit tevoren precies kunnen inschatten. Mensen verdienen ook een kans. Nola kwam terug en ging 2 maanden later, in juli 2013, naar een familie in Lelystad. Ze mocht eerst boven slapen om haar verlatingsangst te overwinnen en via lichte trainingsmomentjes en leuke ervaringen bouwde ze al snel vertrouwen op, ook naar andere honden. Het recente berichtje spreekt voor zich.

Maart 7 2017  Rakker is met zijn kontje in kilo’s boter gevallen.

   

De levendige Rakker, van april 2015, gedumpt in de Spaanse Protectora-refugio, moet veel lopen. Gelukkig wandelt natuurmens Corry minimaal 8 km. per dag. De zeer ervaren Corry had altijd grotere honden (Rottweiler, Herder, Boxer) die ze zelf trainde. Ze combineert nuchterheid, geen kapsones en invoelendheid: het recept voor kleine Rakker. Door zijn enorme verlatingsangst was hij gefixeerd op Corry. Ze kon niet gewoon naar de wc bv. Ze heeft hem toen ’s morgens, als hij haar super enthousiast wilde begroeten, genegeerd: eerst een ommetje, plassen en pas na thuiskomst aandacht en knuffelen. Nu gaat alleen zijn prima. Ook bij het wandelen ging ze direct oefenen: aan de lijn de deur uit tot de slagboom bij het wandelpad, zitten, opletten, volgen, daarna vrij. Rakker kwam 28 augustus en in oktober begonnen ze met training: voor de fun en om andere mensen en honden te ontmoeten. De trainster stond paf van wat Rakker al geleerd had in ruim een maand.


   

Het loslopen is tijdelijk van de baan, omdat hij er van door gaat op de geur van een mannetjeshert.

Rooie kater Tinus en Rakker kunnen goed overweg. Ze liggen samen bovenop Corry te slapen. En het laatste avondrondje loopt Tinus mee. Toen Corry nachtdienst had van Oud op Nieuw was Rakker mee. Het ging prima. Hij speelde lekker met een bol wol die hij uit de breimand gepikt had. Thuis verstopt hij liefst alles in de tuin. De bench is exit, want Rakker blafte alles bij elkaar. Nu slaapt hij heerlijk op de bank zonder een kik te geven. Rakker is vriendelijk met mens en dier, vrolijk, speels, aanhankelijk en…………gelukkig.

Maart 5 2017   Lupita's tweede adoptie is een feest.

Lupita, een jaar of 3, met wat Spaanse waterhond en een soort poedelvachtje, heeft 2 kanten: bijzonder energiek, levendig naast rustig, lekker op schoot. Toen Lupita al na een week terug kwam van haar eerste adoptie, omdat ze niet direct alleen kon zijn, zeiden we: 'Dit verdient ze niet.' Gelukkig had ze 2 weken later een nieuw huisje waarin we alle vertrouwen hadden. Haar nieuwe, zeer hond-minded familie had een rustige, nuchtere, positieve en liefdevolle benadering. Ze kreeg alle tijd om te wennen en vervolgens werden er oefenstapjes gezet om te leren af en toe alleen te zijn. Met groot succes. We kregen een heerlijk bericht.

  

Hallo beste mensen,

Na bijna een half jaar kunnen we wel zeggen dat Lupita op haar plaats is. Hondminded  Lemmer kent onderhand het supersnelle spaanse zwarte hondje van ons, wat op het strand bijna alle honden de baas is in snelheid en uithoudingsvermogen.

Intussen kan ze een lange middag of avond alleen zijn, ze hoeft sinds een maand niet meer in de bench, blijft gewoon alleen in de kamer en dat bevalt haar prima. Ze zit meestal als we terugkomen op een eetkamerstoel zodat ze alles goed in de gaten kan houden. 's Nachts slaapt ze in de bench met het deurtje open en verder alle deuren open, zodat ze af en toe een rondje door het huis kan maken, ze komt 's nachts trouwens nooit boven.

Als we 's morgens beneden komen ligt ze geduldig op één van ons te wachten en heeft geen haast om te voorschijn te komen. Zoals je op de foto's ziet is ze erg gek met onze kleinkinderen en heeft erg veel plezier aan het strandgebeuren. Ze gaat, waar het mogelijk is, mee, zelfs in de winkel in het karretje. Wij kunnen dit opgewekte, vrolijke hondje niet meer missen.

Groetjes van Nettie, Jan en een lik van Lupita.

  


Maart 4 2017  Zussen Noa en Hellen (nu Floor): socialisatiegaten, maar met een lief, goed karakter.

   

In de opvang in Spanje                                                            Ter adoptie

19 december 2015 kwamen de zwarte, 8 maanden oude Hellen en Noa (met witte vlek)  naar Nederland. Piepklein gedumpt op de vuilnisbelt. Oei, grotere socialisatiegaten dan verwacht, hoewel in goede privé-opvang bij mensen, die we zelf spraken. Goed tevoren communiceren over dieren blijft lastig. Laten we niet oordelen. Zelden is het onwil of bewust fout informeren. In Andalusië leven mens en dier anders waardoor sommige aspecten pas in onze Nederlandse samenleving naar voren komen. Wellicht leefden Floor en Noa als vele dieren daar  toch vooral buiten en zagen ze vnl. hun opvangers. Beiden bang bij aankomst, maar Noa heel erg. Misschien nog verergerd, doordat ze kort voor vertrek nog weken in pension (meestal sober en geen aandacht in Spanje) moesten, omdat de opvangers in hun geboorteland Argentinië waren. Dan nog het meerdaagse transport  en wellicht een puberale angstfase? Wat gelukkig ook duidelijk was: hun lieve karakters.

    

Al snel kwamen Stefan en Lincy uit Minder-Gangelt (net over de grens bij Sittard) naar het Noorden voor Noa. Ze hadden al de eenjarige Spaanse Faya: een lichte Hellen-Noa variant met wat Labrador- en Podencobloed. Jonge mensen met geduld en liefde. Helaas, Noa was niet benaderbaar: dus een terugreis van ruim 3 uren zonder hond . Maar het knaagde! 30 december kwamen ze opnieuw, voor Hellen, nu Floor. En die ging mee. En wat heeft ze een stappen gezet het afgelopen jaar. Floor en Faya amuseren zich kostelijk samen. Floor is tot ’s avonds laat niet te stoppen. En ze durft steeds meer te knuffelen met haar eigen familie. Ze ging zelfs mee naar Texel samen met Faya en 2 andere honden. De veerboot was heel eng, maar van de vakantie heeft ze genoten.

   

                                                                                                            Floor en Faya op Texel met twee vriendjes

Noa had grote ontlastingsproblemen. Maureen en de dierenarts probeerden van alles. Waarschijnlijk toch stress. Noa is in april een jaar bij Jeanet in Oeffelt onder Nijmegen en heeft weer prachtige poep. Bange Noa blijft schuw. Bij bezoek ligt ze in een mand in de gang. Jeanet woont met haar ene zoon bij het familietransportbedrijf. In de chauffeurskantine is de staart tussen de benen. Maar met de 2 zoons, schoondochter en 2 kleinkinderen gaat het geweldig. Jeanet zag Noa in de Telegraaf in een adoptiehond-rubriek … en ging voor haar! Ze gaat uiterst creatief met dieren om, wat er ook gebeurt. In deze rustige, beschermde sfeer gedijt Noa. Op de enorme, perfect omheinde speelweide naast het huis spelen Noa en de 9-jarige, stabiele herder Aswin en de 17-jarige Griekse Bobby heerlijk samen. Ze wonen in een mooi buitengebied en als ze soms wandelen in de buurt, dan loopt Noa lekker los.


   

Aswin op de speelwei                                                                            Jeanet met Aswin

   

Max, Aswin, Bobby                                                Noa's eerste dag in Oeffelt

Maart 1 2017    2 oktober, open dag van Dierenartsenpraktijk Glas te Diever: Geluksdag voor Bijou en Tierri!

  


Terug bij Glas voor controle/enting met baasjes Harry en Jolanda en Chantal die Tierri opving, maar ook werkt bij Glas.

Carmen in Boekarest vond de kittige, knuffelige Bijou, Pekinees-mixje van 2011, met een enorm gezwel onder een heg: beduusd en verdwaasd. Ze herstelde snel na de operatie en kwam 26 maart naar Nederland. Zo sneu: haar eerste bazinnetje werd ziek na 4 maanden. Gelukkig mocht ze terug naar hetzelfde opvanggezin in Dordrecht met haar vriendjes Lily en Albi: haar formaat, alleen zwart en wit.

  

Bijou wandelt met Lily en Albi

Conny van refugio Protectora haalde de jonge, levendige Tierri, geboren november 2015, op de valreep uit een dodingsstation. In september kwam hij naar Nederland in opvang in Lippenhuizen in Friesland. Heerlijk! Rennen en spelen met de vele andere honden en de kleine kinderen.

  

Tierri met Chantal’s dochtertje Marijn.                                        Tierri is net aangekomen.

2 oktober mochten Bijou en Tierri beiden naar de Open Dag met nog 5 andere Esperanzahondjes. En dat was raak: een fijne dierenfamilie. Vader, moeder en dochter waren urenlang aanwezig en observeerden goed. Ze sloten meerdere hondjes in hun hart, maar je moet kiezen. Daarbij telde ook of anderen al belangstelling hadden voor een hondje; ze gunden ze na hun zware verleden allemaal een warm nestje. Het werd eerst de levendige, sportieve, aanhankelijke Tierri. En als tweede Bijou, toen ze haar verhaal hoorden en dat er nog steeds geen belangstelling voor haar was. De baasjes hebben veel hondenervaring en veel liefde. Hun dochter heeft ook 2 honden. De 4 logeren over en weer. Het botert super.

           

Open dag: Bijou met Mazzel en Bikkel.                      Harry en Jolanda met Tierri.

Tierri is sportief en een echte puber die goed kan uitdagen. Baas Harry moet hem soms even pittig toespreken. Maar hij leert snel. Daarnaast is hij zo zacht en wil zo graag nabijheid. Hij houdt hen heel goed in de gaten.

  

Rouwdouwertje Tierri: lekker met elkaar baggeren.          Tierri’s 2e kant: veilig bij de baas.

Bijou is kwiek en ondernemend, eigenwijs soms. Maar ook zij heeft veiligheid nodig. Soms merken ze aan haar gedrag dat ze nare dingen heeft meegemaakt. Na het transport vanuit Roemenië was ze erg van de kaart: geen enkele rust meer. Gelukkig herstelt ze snel. Ze kon zonder stress de lange open dag aan. Haar loopje is iets afwijkend. Misschien omdat het grote gezwel er lang tegen aan drukte?

                           

Geen stress op Open dag: Bijou toffelt lekker rond.      Bijou op transport: stress!

Tierri en Bijou zijn nu bijna 5 maanden thuis en zien er zo goed en gelukkig uit.

                        

Bijou bij Jolanda                                                             Tierri bij Harry

Februari 12 2017  ‘Carmen is a blessing for animals. Our good cooperation is based on trust.’

  

Roza                                                                 Tomita                                                                           Carmen met Onciu en Puffy

Ruim 4 jaar helpen we dieren en shelters in en bij Boekarest met/via Carmen: voer, spullen, donaties,adopties. De eerste keer waren er 4 dieren in Carmens éénkamerflat: katten Roza en Tomita en honden Onciu en Puffy, allen van de straat. Roza is overleden.

                   

Fyta en haar oude roedelgenoot uit het park: herkenning    Carmen en Ria.  Onder deze trap is Fyta geboren

Carmen verzorgde jarenlang straathonden: eten, medicatie, dozen/hokjes tegen weer en wind. Bij een ongeluk was de enige optie: zelf in huis nemen. Zo ook Fyta, met een ernstige wond. Na maanden genezing kon/wilde Carmen haar niet terug op straat zetten. Ria, onze Esperanza-partner, adopteerde Fyta in maart 2013.

  

Beschutting                                                                            Negrutu

  

Maronica                                                                                Diasy en Roxy

  

Vriendin Lucretia helpt                                    Daisy en Maronica

Een dodingswet moest Boekarest straathondenvrij maken (50.000-100.000). In het corrupte Roemenië gaat het Aspa-dierenbudget niet naar sterilisatiecampagnes (dè manier tot populatiereductie) en zorg/opvang, maar naar grof betaalde, wrede hondenvangers, waarna de honden even wreed aan hun eind komen. Helaas, soms is er een hond van een eigenaar bij … en zwangere honden laten ze even lopen: elke pup casht immers. Nog erger: het werkt niet. Een open plek wordt weer opgevuld. Carmen bracht 6 van ‘haar’ straathonden naar shelter Fundulea, 30 km verder, om ze te redden. Een noodoptie: 500 honden, barre omstandigheden. Eerst met de bus, dan een half uur lopen, met voedsel en spullen. Floricica, Negrutu, Roxy, Maronika, Codita, Daisy zaten er 3 jaar.

    

Zomer: Negrutu                                            Koud en nat                                                        Roxy, Daisy en Floricica

  

Niet leuk                                                    buiten het shelter                                            Codita en Maronica

Zwaar voor de honden. En een zware reis voor Carmen elke keer. Uiteindelijk konden ze naar het shelter dat Monica Semeniuc aan de rand van Boekarest opzette. Veel beter, in elk geval voer en geen schoppende bewakers, maar ook hier is een Nederlands shelter heilig bij. Jaar in, jaar uit, op een paar vierkante meter. Dag en nacht. Heet in de zomer, ijskoud in de winter.

Hieronder: de honden zijn net overgebracht vanuit Fundulea

  

Esperanza steunde in 2016 met voer en een betonmolen        's Winters sterven veel honden

De ene hond verdraagt meer dan de ander. Vooral Roxy maakte Carmen verdrietig. Roxy huilde bijna, als ze kwam en keek haar lang na, als ze wegging. Ze kreeg grote huidproblemen en Carmen nam haar in huis. En toen, als mooist denkbare cadeau, werd Roxy geadopteerd in Nederland. Haar opvanggezin besloot haar te houden: Roxy is nu een super gelukkige Okkie.

 

Roxy kijkt Carmen na                                        Blij!


Nu Okkie, geadopteerd door Lia en Ewout

Carmen heeft nu naast Tomita en de honden Onciu en Puffy ook Florica, Codita en Daisy uit het shelter in huis. 5 honden en een poes in de éénkamerflat. Maar wat doe je, als dieren wegkwijnen?

 

Alle 5                                                                                                    In het park

 Tomita ertussen

13-jarige Daisy kwam begin oktober en is helaas erg ziek nu: kanker en nierfalen. Eén troost: haar laatste winter en maanden waren zo fijn bij Carmen thuis. Carmen omringt Daisy met alle liefde, zorg en respect, zolang dat mogelijk is.

 

Na 13 jaar in een huis                                                                    Daisy is ziek, maar veilig

Helaas zitten Negrutu en Maronika als enige 2 nog in het shelter. We zouden graag helpen met adoptie van Carmens honden, maar de kansen in Nederland zijn miniem voor dieren met deze geschiedenis.


Ook zwarte Negrutu en donkere Maronica zouden we graag uit het shelter helpen

Samen met Carmen hebben we ook nog Maya (in Nederland Mira), Lily, Bijou en Sara gered. Deze zwervertjes zijn alle 4 gelukkig in Nederland!

 

Buurvrouw Nina nam Maya, die in Nederland Mira heet, op.    Op dit kerkhof zwalkte Maya hoogzwanger rond


Samen met kleine Cora bij Nina

Sara leefde in een kelder in een steegje. Een man verkocht haar pups.

   

Carmen vond Sara buiten met haar laatste nest dode pups.                      Sara is nu gelukkig in Groningen


Lily liep in de vrieskou en de sneeuw op straat.

  

Lily                                                                                                    Lily's adoptiemoeder Chantal

   

Bijou zat stilletjes ondeer een heg                              Ze had een groot gezwel         bij de dierenarts

Bijou was tot adoptie in opvang bij Lily:

Heerlijk kwiek!!

Ook in het veld rond shelter Fundulea zwerven vele honden. Twee nam Carmen mee, in haar armen, in de bus terug naar Boekarest: Cleo, nu Lotje, en Betty. Allebei geboren en getogen in het veld. Een hele zware start. Van Lotje kwam een pot vol teken af, ze had erge huidziekte en lang dachten we dat haar ene oog blind werd. Een zware start voor een pup tussen de vele grote honden.

  

Carmen voert Betty                            Weg uit het veld met Carmen naar huis    Bij de dierenarts

  

Aankomst bij Maureen                                    Op luchthaven Henri Coanda Boekarest

Lotje’s genezing kostte vele, vele maanden. verzorging van de huid en van het oog was erg intensief voor Carmen. Maar nu heeft ze een leven als een prinses in Oldenzaal.

 

Lotje, in het veld                                        Thuis met Onciu en Puffy

  

Met Michiel en carmen                                        Met Carmen

  

In het veld                                                                                In Nederland bij Maureen

Dan Nicu en Catina: een bijzonder avontuur. December 2014 brachten we Carmens 6 honden in Fundulea eten. 2 hondjes wurmden zich door het betonijzer-vlechtwerk om bij het voer te komen. Ze moesten terug. Vreselijk ....... We besloten ze te redden. Ja, 2 van de 500. We weten het. Maar is niet elk dier van waarde? Niks doen? Nee. Er ging veel water door de zee. Met steun van Carmen en vriendin Adriana kwamen ze tenslotte naar Nederland: in opvang in Joure, daarna echt naar huis. Ongelogen: droomadopties. In het veld geboren, maandenlang in dat barre shelter. Alles overleefd, toch zo lief gebleven, zo opgebloeid nu. Het kàn!

 

Michiel met Catina                                                Af en toe een kaal kipkarkas

  

Met Carmen en Adriana in het park                                        Tuigjes uitzoeken

 

Naar het vliegveld                                                                            In opvang bij Anieta, die Betty adopteerde, Catina was veel schuwer                                                                                                             dan Nicu

Veel adopties is voor een kleine stichting niet haalbaar. Het is veel werk, want het mag alleen heel zorgvuldig. Ook is opvang nodig die het risico aankan dat een hond lang zit, niet geadopteerd wordt of terug komt van adoptie. Adoptie is ook een dilemma, lost het probleem niet op. Maar je helpt wel een dier en verlicht de enorme zorgen van Roemenen die strijden voor structurele verbeteringen op termijn, maar tegelijkertijd de vele misstanden van nu niet kunnen negeren: een gewond of mishandeld dier help je. Dat dubbelspoor is nog nodig. We helpen soms met voer, spullen of donaties. Bv. het fantastische echtpaar Rudy en Garofita Hofmann die 2 shelters en een grote kliniek hebben en o.a. grote manifestaties voor dierenwelzijn organiseren. We bezochten met Carmen een shelter en de kliniek.

Alle helpers hebben een groot dierenhart

   

Op alle verdiepingen rijen kennels met opgenomen dieren.  Bij een goede aanpak, zo aanhankelijk!          Ze willen allemaal zo                                                                                                                                                                                            graag contact

 Er zijn helpers, die de honden dagelijks socialiseren


Dog Rescue Shelter komt steriliseren bij Monica Semeniuc's shelter

 Roemenië is een prachtig land met veel problemen.

 

Nog altijd wordt het paard en de wagen gebruikt

 

Prachtige poiude kloosters                                                        en oude kerkjes

 

Het schilderachtige Biertan                                                        en Viscri, google er maar eens op!!

  

Molenaar Michiel moest hier even naar toe                    Mooi aardewerk


Februari 6 2017  Gehandicapte kneuzen? Nee hoor. We zijn allemaal evenveel waard. En wat telt zijn lieve mensen en genieten.

 Ellie

Ellie staat in het logo van Esperanza. Ze was onze eerste gehandicapte hond. Zomer 2009 bezochten we de refugio van Niki en Rafa. We ontmoetten Ellie, geboren met extreme patella luxatie in de achterpoten, waardoor ook de botten krom gegroeid zijn. Vaak hadden we haar op schoot en dachten: je adoptiekansen zijn miniem. Ze had geluk: Rocio, daar toen vrijwilligster, adopteerde haar. We zien Ellie dus nog steeds bij elk bezoek aan Rocio en Paco. Ellie kwam naar Nederland voor een grondig onderzoek in het Medisch Centrum voor Dieren Amsterdam. Opereren was mogelijk, maar uiterst zwaar en complex en: € 10.000! Daar kun je vele dieren mee redden. En Ellie was (en is) immers gelukkig. We gaven haar een rolstoel, die ze eerst eng vond. Maar met veel verleiding lukte het.

    

                                                                                                        Dirkje met Ellie in de oude refugio van Padul


Cuca

 Cuca  India

Laatst brachten we Cuca naar Dierenthuis en zagen de ‘kneusjes’: blind, doof, 2 of 3 poten, verlamde poten. Allemaal vrolijk. Ze hebben veiligheid, vriendjes, perfecte zorg, veel afleiding en beweging. Wij hielpen in april met een bijdrage voor de zwaar gewonde India. India lijkt op Ellie.Ze is met 3 poten geboren en leefde op straat in India. Na een aanval door een andere hond, raakte zij haar andere achterpoot kwijt. Via People for Animals Agra is ze op 1 sept 2016 aangekomen bij Dierenthuis.

  

Geheel uitgerust voor gehandicapte honden


Sordo

  

SORDO met Rene en vriendjes

Sordo is 100% doof. Hij zwierf op straat in Granada en kreeg  een prachtleven op Ibiza, samen met vriend Charles, die ook uit refugio Sierra Nevada komt. Ze kregen bij baas René alle liefde en vrijheid die een dier kan wensen: ze wonen op een heerlijk domein en lopen dagelijks door de bossen met de baas.


Lucy

  

Blinde Lucy woont in Apeldoorn en wandelt helemaal los op de hei en in de bossen samen met haar vrouwtje en Portugese maatje Mimosa.


FREDDY



Freddy is half blind. Voor hij naar Nederland kwam, is het blinde oog verwijderd, want we vreesden dat hij pijn had. In het spel met andere honden kon hij soms fel uitschieten. Wat bleek: hagel in het oog! Freddy was beschoten. Hij is nu pijnvrij en geniet van een heerlijk leven in België. Binnenkort op bezoek!

TASHA


In Roemenië hielpen we de kleine Tasha met een rolstoel.

KENNA


Roemeens driepootje Kenna kreeg een heerlijk leven op een Friese boerderij. Ze zwierf op straat, was mank door een verkeerd geheelde breuk. Een ondeskundige dierenarts brak het bot opnieuw en sloeg er een pin door. Gevolg : een zwaar beschadigde heup, verbrijzelde knie, kortom een poot die vanaf de heup niet meer te redden was. We lieten ook Kenna onderzoeken in het Medisch Centrum voor Dieren Amsterdam, dat de meest complexe operaties doet. Conclusie: Kenna kan gelukkig oud worden en hoeft op geen enkel punt speciaal ontzien te worden.

Kenna op de zeedijk in Fryslân

Vero

 

Vero woont bij Ellie in de buurt op het terrein van Toni met 80 andere honden. Door een ongeluk was hij zwaar verlamd. Na langdurige massage, oefening, acupunctuur kan hij zich nu voortslepen. Vero is zielsgelukkig met zijn rolstoel. Hij scheurt al weg, voordat de laatste gesp vast zit. Een groot verschil van karakter met Ellie die eerst de kat uit de boom kijkt en haar willetje heeft. Vero is gewoon een brok enthousiasme.

Geloof in dieren en een zorgvuldige aanpak: Ellio, nu Skippy, is een bewijs van veerkracht.

 

Rocio en Paco namen driepootje Ellio (naar Ellie genoemd) in huis. Zijn 4e poot was onvolgroeid. Hij was doodsbang en er slecht aan toe. Binnen slapen, een drempel over: no way. Er zat en zit nog steeds veel hagel in zijn lijf. Ellio bleek slim. Door hun combinatie van professioneel hondentrainer en liefde voor gedumpte dieren leerde hij steun zoeken en vertrouwen. Hij kwam in 2013 naar Nederland en bij 2 dierenvrienden in Drenthe, hun hond Angel en de poezen werd hij een hele gelukkige Skippy. Soms vergezelt hij het vrouwtje bij paardrijden. Hij volgt perfect, enkel konijnen zijn moeilijk te weerstaan. Hij durft nu ook met zijn bek te spelen, bv. zachtjes in handen bijten of een klein knuffeltje schudden.

Januari 26 2017   Hoofdbrekens en zweetdruppels, maar nu heeft de bijzondere Lobo een ‘baas boven baas’.

   

Gisteren Lobo bezocht. Geboren voorjaar 2014 en met broertje Maki in een doos op straat gezet. Adoptie september 2014. Helaas, de mooie match eindigde na ruim anderhalf jaar in verdrietig afstand doen van deze te pittige puber. De herplaatsing werd een ware zoektocht. Hij was bijna voor de opleiding politiehond aangenomen, zo goed deed hij de testen: intelligent, supersnel, behendig. Maar op 1 punt scoorde hij niet: in het heetst van de strijd 100% je doel voor ogen houden, nooit loslaten. Dat fanatieke mist hij, is daar te lief voor.

   

ontspannen en in slaap

Na maanden vonden we de juiste baas die een lichamelijk en geestelijk zo sterke hond aan kan: die lief en respectvol is, ook volstrekt duidelijk en consequent, en mentale en fysieke uitdaging biedt. Anders neemt Lobo het heft in handen. Kort en krachtig optreden dus, maar nooit te hard praten, laat staan schreeuwen, nooit overkill, omdat Lobo ook open, gevoelig/zachtaardig, leergierig en gehoorzaam is. Deze baas kan met hem lezen en schrijven als hij geheel volwassen is.

Lobo ging in juni naar zijn nieuwe baas. We zijn achteraf blij dat hij geen politie- en dus kennelhond werd. Lobo was al anderhalf jaar huishond, een lieve knuffel naast al zijn strapatsen. Hij heeft nu beide: de huisknuffels en de training/uitdaging! Deze baas heeft al zoveel bereikt. Maar zulke honden puberen lang. De echte volwassen wording duurt nog een poos. Lobo blijft voorlopig de millimetertjes ruimte die hij ziet uitproberen. Gelukkig grijpt de baas altijd alert in om incidenten te voorkomen. Roept hij, dan weet Lobo: direct komen. Een vreugde, want nu kan hij los buiten en zijn energie eruit racen. En zit de baas te computeren op de bank, dan mag Lobo lekker erbij, ook tegen hem aan, maar niet over hem heen hangen en klooien. Daarmee zou hij direct weer een stukje dominantie pakken. Hij is sterk en zwaar, dus des te belangrijker om wat manieren te hebben en mensen niet omver te duwen. Lobo en de baas zijn super goed op weg!

   

cadeautjes                                                                                 Roland


 Januari 25 2017   Beer en Mouse zwierven rond in de Alpujarras, broodmager, drijfnat en nu ….

Twee grote prachthonden, geboren ergens eerste helft 2014. Schofthoogte 65 en 70 cm. Beide zelfstandig, gevoelig voor stemgeluid, Mastin-invloeden, lief en zacht. Geen honden die je moet ‘commanderen’. Daarvoor zijn ze te oorspronkelijk. Dieren waar een verstandige baas een hechte band mee kan opbouwen. Gered door 2 Nederlandse toeristen, begin mei. Beer ging 18 augustus naar Leeuwarden, Mouse eind oktober naar Vogelenzang. En ze kregen het onderste uit de kan: ervaren hondenmensen, een heerlijk leven.


   

Beer                                                                                        Muis, Mouse


Beiden zijn (nog) hond alleen. Beer blijft dat. Maar ziet vaak andere honden op de urenlange wandelingen op de Froskepolle. Zijn bazin schrijft: Wij begrijpen steeds beter wat Beer nodig heeft  en Beer begrijpt steeds beter dat hij nu bij ons hoort en wordt daardoor elke dag rustiger. Hij leert stap voor stap manieren. Bv. rustig zitten, wachten tot de brokken in de bak liggen en pas eten als hij het seintje krijgt. Het schrokken is over. Pas als hij echt gewend is aan iets nieuws, begint de volgende oefening. Door die rustige stapjes begrijpt hij het snel en vindt het leuk, zeker als er een knuffel of beloning volgt. Te veel verwachten maakt hem prikkelbaar en tegendraads. Tja, een wijze les voor ons allemaal. En flinke wandelingen dus.


   Beer op de Froskepolle


De baasjes van Mouse sturen niet veel berichten, maar wat we horen is niet minder mooi. Mouse woont op een landgoed in Vogelenzang midden in de prachtige natuur. Ook het strand is dichtbij. Ze kon al snel heerlijk los rond rennen. Geen wanklank. Recent het berichtje: ‘We zijn zo geweldig blij met Mouse, vinden dat we de jackpot met haar hebben. Juist daarom zijn we extra kritisch met een maatje voor haar.’ We zijn natuurlijk erg benieuwd naar Mouse haar toekomstige hondenvriend. Ze zal het heerlijk vinden.

Januari 20 2017   Cuca is bij Dierenthuis.

                               Bij 25 nov en 28 dec staan Cuca’s verhaal en dat van Dierenthuis.

  

Woensdag brachten we Cuca naar Almere: 1000 dieren waaronder 300 tot 400 honden. Voor Maureen een zwaar afscheid, want Cuca was sterk aan haar gehecht. Ze krijgt dus geen familie. Dat was eerst moeilijk. Maar: ze is nu op een plek waar als nergens anders dierenliefde en -kennis samen gaan. Een prachtplek ook. We kregen opnieuw een rondleiding. Steeds weer raken je de ruime, kleurrijke kamers met zachte, warme slaapplekken en uitloop naar buiten. En wat voor buiten. Honden dollen, rennen, zwemmen. Ook binnen veel bewegingsvrijheid. Ze lopen heen en weer, in en uit. Ook in de vertrekken waar de mensen leven en werken. Katten en honden soms gezellig door elkaar. Wat kan, dat mag. Een stagiaire leidde ons rond. En steeds liepen er dieren mee. Er is rust, het voelt vrij en ongedwongen. Je knuffelt ongemerkt wat af. Als je een paar minuten bij de gehandicapte honden bent, zie je dat amper meer. Poten die missen, poten die niks kunnen, over de grond slepen en daarom ‘verpakt’ zijn tegen beschadiging, omdat ze met de poten die het wel doen vrolijk rondsjezen. Soms een langere wandeling in hun rolstoelen. In het grote zwembad krijgen ze hun therapie. Natuurlijk zijn er grenzen. En katten met besmettelijke ziekten zitten samen en zwaar mishandelde, getraumatiseerde of verwilderde dieren hebben eigen ruimtes.

  

Dit bezoek blijft weer lang hangen. Een fijne sfeer. Het is goed. Cuca is veilig voor de rest van haar leven. Hier geen stress gevende prikkels. En zou ze bijten, dan zouden ze het snappen, verklaren. Maar dat gebeurt niet. Cuca bijt niet zomaar, geen enkel dier is zomaar vals. Er is altijd een verhaal. Maar sommige mensen hebben er geen behoefte aan dat te kennen. Voor hen zijn dieren er om mensen te behagen, om te gebruiken. Het is vaak heel onrechtvaardig. Dieren met een rugzak, hen direct of indirect door mensen aangedaan, wordt die rugzak verweten. Lees op faceboek Dierenthuis de verhalen, zie de filmpjes. Lees de verhalen van honden gered door de organisatie Hulp Inbeslaggenomen honden i.s.m. Martin Gaus.

  

  

Het eerste bericht over Cuca was goed. Ze woont met 35 honden. Ze heeft eerst kunnen rondsnuffelen tussen een klein deel daarvan. Toen de rest binnen kwam ging ze naar buiten. Dat was wat teveel. ’s Avonds ging ze naar binnen en daarna zagen ze haar heerlijk liggen slapen samen met de andere honden in de kamer. We zoeken haar zeker een keer op.

  

   

   
 

Januari 1 2017  Nieuwjaarsgroet

Esperanza dankt een ieder voor de waardevolle samenwerking in 2016 en wenst allen een waardevol 2017.

Dank voor de bijdragen voor een beter leven voor dieren door:

Adoptie van een dier.

Opvang van een dier.

Financiële donatie.

Giften van medicijnen of goederen.


Nieuwe wegen in een nieuw jaar met mooie ’footprints’. Dat is onze wens voor 2017 voor allen met wie we afgelopen jaar samenwerkten voor de dieren.

De nouveaux chemins dans une nouvelle année avec de belles empreintes. C’est notre souhait pour 2017 pour tous ceux avec qui nous avons coopéré l’année dernière pour les animaux.

Neue Wege in ein neues Jahr mit schönen Fussspuren. Das ist unser Wunsch für 2017 an alle mit denen wir zusammen gearbeitet haben letztes Jahr für die Tiere.

Drumuri noi intr-un nou an cu urme de frumoase. Aceaste este dorinta noastra pentru 2017 pentru toti cei cu care anul trecut pentru animale.

Nuevos caminos en un nuevo ano con hermosas huellas. Ese es nuestro deseo para 2017 para todos aquellos con los que trabajamos el ano pasado para los animales.

New roads in a new year with beautiful footprints. That’s our wish for 2017 to all with whom we worked together last year for the animals.

Michiel en Dirkje

www.esperanzahoopvoorhonden.nl

Op onze website staat ook een artikel over opvoeden van een hond. Klik hieronder op de zwarte knop

November 26 2016  Het Healthy Pet center in Cluj nadert zijn start.

Een tijd geleden kondigden wij aan dat Esperanza substantieel zou bijdragen aan de stichting van een pet center in Cluj Napoca (Transsylvanië). Het toen beoogde pand viel af. Na een lange zoektocht is er nu een geschikt pand gehuurd. Het grote woonhuis wordt intern verbouwd, de Roemeense zigeunerkleuren worden geneutraliseerd en de timmerman is met regelwerk begonnen. De offertes liggen er en, belangrijk, de startinvestering is dus bijeengebracht.

  Het grote huis met ruime tuin

 De overloop boven, die kleuren kunnen echt niet.

Esperanza steunt juist dit pet center, omdat de oprichters actief zijn in de dierenwelzijnsorganisatie NUCA (werkzaam in de brede regio van Cluj-Napoca, NW-Roemenië). De behoefte aan deze kliniek is voortgekomen uit hun jarenlange ervaringen met het helpen van zwerfdieren en verdere activiteiten (educatie, preventie, verbetering van wet- en regelgeving etc.) om dierenleed te verminderen en het dierenwelzijn en de dierzorg in Roemenië te verbeteren. Esperanza schreef mee aan de sociale doelen van het Pet Center.

Het ondernemingsplan van de kliniek is in eerste instantie vanuit commerciële invalshoek beschreven om nu en in de toekomst voldoende inkomsten te genereren voor niet alleen de commerciële doelen, maar juist ook voor het achterliggende sociale doel: het werk van Nuca (e.a.) ondersteunen, armlastige dierenbezitters tegemoet komen.

Ook een doel is verbetering van de kwaliteit van de dierzorg, die in Roemenië vaak nog op een laag peil staat. Gebrek aan hygiëne leidt tot soms ernstige besmettelijke ziektes e.a. complicaties en ondeskundig uitgevoerde operaties leiden bv. tot onnodige amputaties. Een voorbeeld is Kenna, vorig jaar geadopteerd door mensen op een boerderij in Friesland. Kenna liep mank door een verkeerd geheelde botbreuk. Bij een operatie werd het bot opnieuw gebroken en kwam er een metalen pin in de poot. Gevolg: slecht helende breuk, ernstig beschadigde heup plus totaal verbrijzelde knie. Een andere dierenarts poogde nog, tevergeefs, de poot te redden. Na amputatie van de poot, heel hoog, overleed Kenna bijna aan de complicaties.

Een van de ondersteuners/oprichters van de kliniek is universitair docent en veterinair deskundige Cosmin Muresan. Hij raakte betrokken, omdat Nuca al jaren voor complexere zaken met de zwerfdieren naar de veterinaire faculteit van de universiteit in Cluj gaat. Hij gaat één dag per week in het Pet Center werken, een mooie kruisbestuiving voor de kwaliteitsverbetering.

Behalve aan goede dierzorg ontbreekt het ook vaak aan vele reguliere voorzieningen voor dierenbezitters: bv. verblijfsmogelijkheid na een ingreep bij de dierenarts, pensionmogelijkheden, (gedrags)trainingen enz.enz. We hopen dat (zwerf)dieren en dierenbezitters in meerdere opzichten veel beter geholpen kunnen worden door naast het opzetten van een kwalitatief hoogwaardig veterinair medisch centrum vele (commerciële) voorzieningen onder één dak aan te bieden:

  • -Accomodatie voor hospitalisatie na een ingreep
  • -Pension, dagopvang, uitlaatservice
  • -Trimsalon
  • -Dierenwinkel inclusief veterinaire farmacie
  • -Trainingen en gedragsrehabilitatie

Op deze wijze hoopt de kliniek zowel financieel gezond te kunnen draaien als al haar sociale doelen m.b.t. het helpen van zwerfdieren, het steunen van armlastige dierenbezitters en het bevorderen van een kwalitatief betere dierzorg i.h.a. te kunnen realiseren.

   Hard aan de slag

Voorzitter Iuliana Zuber, haar partner, Monique Muis e.a. betrokkenen zijn hard bezig om het pand zover klaar te krijgen, dat zij in januari 2017 kunnen starten. De op straat gevonden honden die vaak ook medisch geholpen moeten worden, zitten nu deels in betaalde opvang. Eerst worden die honden in het eigen pand opgevangen. Dat scheelt een hoop geld.

Het regelwerk (zie foto) is bedoeld om de grote ruimtes te compartimenteren in o.a. een operatiekamer, consultatiekamer, een laboratorium en een ruimte voor het steriliseren van het instrumentarium. Naast Cosmin Muresan gaat Iohana Sonea als dierenarts aan de slag en Alina Banu (ook zeer actief voor NUCA) gaat zich met de PR bezighouden. Ook wordt druk overlegd met de accountant om de boekhouding te starten, de personeelszaken (w.o. de salarissen) te regelen enzovoorts.


Het eerste regelwerk is gereed

  1. Hieronder links naar voorgaande artikelen (in volgorde)
  2. over de kliniekplannen,
  3. over de vele soorten activiteiten van NUCA/Steun de zwerfhonden in Roemenie en
  4. over een sterilisatiemarathon,
  5. over één van de voorbeelden: adoptiehond Kenna, doe door dierenartsfouten een achterpoot moet missen
  6. over Cluj-Napoca in Transsylvanie


Voor nog oudere berichten (2011,2012, 2013 en 2014), foto's en filmpjes gaat u naar de pagina/tab 'oude blogs' en klik daar op het jaar dat u wilt zien. Look for older blogs 'old blogs/oude blogs' en click on the year you want to look at