BLOG: ESPERANZA HOOP VOOR HONDEN


Ter adoptie:

Bowie                        Dacia                        Franja

   

Klik op de zwarte knop hieronder: U komt dan op de adoptieblog van de Ranjaclub voor meer informatie

Esperanza en de Ranjaclub werken regelmatig samen bij adopties  

BLOG

(dit blog is tevens het voor de fiscus verplichte verslag van activiteiten, inclusief de achterliggende blogspots onder de tab 'oude blogs')


Maart 24 2017  Drie Roemeentjes uit Shelter ‘The Nature Association.’

Maandag 13 maart kwamen Cleo, Dacia en Frangipani van shelter The Nature Association naar Nederland gevlogen, onder de hoede van Hanke, vriendin van Carmen Milobendzchi, drijvende kracht van dit shelter net buiten Boekarest. Er zitten 350 honden, 50 katten, 10 konijnen. Roemenië kende een zware winter. Oude honden en pups overleven de sneeuw en vrieskou niet. Verdrietige beelden: onvoorstelbaar in onze ogen. Carmen en haar mensen namen naar vermogen tijdelijk dieren op. We zijn blij ietsje verlichting te kunnen brengen i.s.m. Maureen die de drie opvangt. Deze mensen werken zo hard en hangen volledig af van donaties. Naast alle shelterdieren verzorgen en voeden ze ook nog zo’n 100 straathonden in hun streek en organiseren ze grote sterilisatiecampagnes.

  

Franja: gevoelig,aandoenlijk mixje van ruim een jaar oud.

Als pupje met zusjes Fuchsia en Fresia zonder moeder op een verlaten industrieterrein gedumpt. Franja is als eerste naar Nederland gekomen, omdat ze het zwaarder had in het asiel. Een bescheiden hondenmeisje. Durft niet goed, wil graag. Aan de lijn, naar mensen durven …, alles wordt met kleine stapjes opgebouwd. Gelukkig is ze ook jong en nieuwsgierig. Ze bloeit al op: geniet van Maureen’s knuffels, dol op speeltjes en kan in de heerlijke tuin al onbezorgd heel hard rond rennen. Voor mensen met inlevingsvermogen en geduld is de zachte Franja geen moeilijk projectje. Een goed omheinde tuin en rustige woon- en wandelomgeving zijn belangrijk en een klein speelmaatje zou leuk zijn. We hopen dat haar paspoortnaam Frangipani (tempelboom) voorspellend zal zijn. Deze heilige boom met welriekende bloemen, symbool van onsterfelijkheid, staat in Laos op de binnenplaats van elke boeddhistische tempel. De boom is een levenskunstenaar die heel oud kan worden en extreem hoge temperaturen overleven.

  

Ruighaartje Dacia, geboren in april, zat als piepklein pupje moederziel alleen op een drukke autoweg.

Een lieve chauffeur in een Dacia-vrachtwagen bracht haar naar het shelter. Ze was zo klein, dat ze eerst in de slaapkamer van Carmen’s dochter bij de kittens kwam. Later met kleine honden in een kennel. Dacia is sociaal met honden en zegt vrolijk gedag, maar moet alles leren als was ze pup: zindelijkheid, alleen zijn, aan de lijn lopen. Een blije, speelse, enthousiaste spring in het veld, heerlijk knuffeltje, als neusje nieuwsgierig door het huis lopend. Maar soms onzeker en onder de indruk, in nieuwe situaties of bij geluiden. Tijdens de reis was ze opvallend rustig. Ze kwijlde in de auto. Het valt ook niet mee. En dan ben je ook nog pubertje.

  

Lady (Cleo), ruim anderhalf, is nu maatje van onze Spaanse Bikkel die 5 oktober naar Deventer ging.

4-jarige Bikkel (1 van de 7 Esperanzahonden op de open dag 2 oktober van Dierenartsenpraktijk Glas, Diever) zat aan een boom vast. Volkomen apathisch, zwaar verwaarloosd, uitgedroogd. Maar hij is snel opgebloeid. Natuurlijk draagt hij wat mee. Hij sprong bv. blij in de fietskar, maar werd panisch als ze gingen fietsen. Gelukkig geniet hij nu met volle teugen: een fijn leven, veel liefde, spelen met de baas. Ze vroegen Maureen uit te kijken naar een maatje. Dat werd Lady dus. Ze dreigde gedumpt te worden. We vermoeden dat ze het zusje van Vonk van Hanke is: de gelijkenis is sprekend en ze kwam bij hetzelfde veldje vandaan. Bij Maureen wende Lady relatief snel, ook aan verkeer. Ze zou een week op proef, want het moest klikken met Bikkel. Gelukkig hoorden we na een paar dagen: ‘ze blijft’. Bikkel moest wennen. Maar dat komt bij verstandige begeleiding meestal goed. Lady was direct vrij in doen en laten, maar mocht bv. niet direct Bikkels mand inpikken. De baas ging bij ze slapen en heeft 2 weken vrij genomen. Klasse! En dat loont. Het laatste mailtje: ‘Lady voelt zich helemaal thuis en Bikkel kan al veel meer van haar hebben. Ze kan geluidjes maken als ze blij is en het lijkt of er ook een aapje in haar schuilt.’ Na 6 dagen al!

Shelter The Nature Association verdient hulp. Hier een stukje van hun site: http://www.dogshelter.ro


We are a registered Romanian charity (No. 14920956). Our shelter was founded in a suburb just outside Bucharest in 2002. At the time the mayor of Bucharest was killing dogs by the thousands and many animal lovers had created make-shift shelters throughout the city. Unfortunately these shelters were poorly organized and countless dogs died each day from malnutrition, fights and the quick spread of diseases caused by their constant enclosed proximity. With a few small start-up grants and the help of some generous animal-loving friends, we were able to buy a piece of land, build a containing wall and construct several enclosures.


Our 100% non-kill shelter is currently home to 60 cats and 350 dogs. We also feed and care after 100 dogs in the area and organize large sterilization campaigns. The shelter offers food, water, vaccines, emergency medical treatment. We also organize over 100 adoptions a year.

Please help to raise awareness by liking and sharing our page. Hundreds of dogs’ lives have been saved, but thousands more need help.

Maart 19 2017 Nog steeds contact met de baasjes van........

Buddy, een dondersteentje zonder een spoortje van kwaad of agressie.

   

‘Het gaat heel goed met ons. Buddy is een lekker vrolijk en gezellig hondje. We hebben net onze dagelijkse boswandeling weer gedaan. Daar genieten we allebei erg van.’

In juli 2013 ging Buddy naar Leeuwarden. Geen kant en klaar hondje. Levendig, waaks, slim, ondeugend. Gelukkig trof hij een moeder en dochter die kunnen genieten van boevenstreken, maar ook de teugels goed in hun serieuze handen hebben. Buddy krijgt heel veel beweging en dat haalt ook altijd de nodige kou uit de lucht.

Weer een staatsieportret van prins Balu: prachtig van binnen en van buiten.

   

‘Wat een hond hè! Jullie nog altijd dankbaar!!!’, schrijft Leny, in juni al weer 5 jaar Balu’s bazinnetje.

‘We hebben veel te lachen met Kiona.’

  

Mama Piki, met misvormd pootje, was met haar 5 pups waaronder Kiona gedumpt in de berm langs een drukke weg. Een bezorgde Roemeen bracht ze naar een industrieterrein naast het spoor en later naar een soort tuin. In augustus heeft Kiona al weer 5 jaar een fijn leven bij Conny en haar familie.

Conny schrijft: ‘Het gaat nu wel weer goed met Kiona. We moesten onze Rusty laten inslapen. Hij was 15 jaar en had kanker. Toen kwam het missen. Maar Kiona heeft het nu goed achter zich gelaten. Tja, veel aandacht doet wonderen. Kan haar overal mee naar toe nemen. Ze luistert goed. Wat een schatje. Wij hebben een kleindochter van 3 waar ze helemaal weg van is.’

Binkie moest 2 jaar inhalen.

  

‘Het is heerlijk aan de Oude Rijn. En we genieten dagelijks van Binkie en Chica.’ Binkie leefde 2 jaar in het schemerdonker in een huis met veel te veel dieren. En dan ineens de wereld in en zoveel moeten leren: alleen slapen, brokjes eten, aan de lijn lopen .... Het ging heel goed, maar hij hield iets onvoorspelbaars af en toe. 3 jaar geleden kreeg hij daarom een rustig vriendinnetje waarvan hij kon leren. De twee hebben het erg fijn samen.

Maart 18 2017  We hebben nog nooit zo’n lieve hond gezien als Kati.


‘Het gaat super met Kati. Ze is zo lief. We kunnen haar eigenlijk altijd wel los laten lopen. Ze luistert heel goed. Ze is nog wat afwachtend met andere honden. Zijn ze even groot, dan speelt ze graag met ze. Ze ligt graag op de bank lekker tegen ons aan. Ze kan een paar uur alleen thuis zijn, maar is dan super blij dat we er weer zijn. We hebben nog nooit zo’n lieve hond gezien. Wanneer er visite komt, dan loopt ze er rustig op af en gaat voor hen zitten om geaaid te worden. Ze springt nooit zo maar bij iemand op. Alleen bij ons.’


Deze familie heeft wel heel erg geboft met zo’n lief dier. Maar omgekeerd net zo. We kregen verschrikkelijk veel reacties voor Kati. Blijkbaar voelde men aan hoe lief ze is. Maar de enorm baasgerichte en speelse Kati kon soms ook wat in zichzelf keren en wat voorzichtig, zelfs een beetje angstig reageren. In dit gezin in het Friese Grouw met 2 kinderen van 10 en 12 is Kati helemaal op haar plek. Een sportieve, maar ook rustige familie. Mensen zonder hondenervaring, maar betrokken en leergierig. Kati kreeg de tijd om te wennen, hoefde niet alleen te slapen in het begin en er blijft nog steeds een lampje branden, want het donker is een klein beetje eng.

Maart 18 2017  De omgekeerde wereld van Hongaarse Mowgli en kater Pelle.

Mowgli (Puddy in Hongarije) ging 23 december naar zijn nieuwe thuis. Het gaat heel goed. Hij is hij maatjes met bouvier Bouvier Balou en met kater Pelle. Na 4 barbaarse jaren, die hem aan de rand van uitputting brachten, werd hij gered. Hij kwam aan als heel bescheiden hondje. Maar dat is duidelijk verminderd, schrijft bazinnetje Laura. Hij is jaloers, als zij andere honden aait. Tja, dat moet hij afleren, maar is het niet heel begrijpelijk? Eindelijk zorg, liefde, vriendjes.

Maart 13 2017  Broertjes Tigger, Joep (Happy), Maffi en zusje Zen overgelaten aan hun lot, in de berm.

Net als de 4 hieronder hadden ook zij het geluk dat Rocio en Paco hen vonden. 8 september 2015 kwamen ze naar Nederland. Uiterlijk en innerlijk zo verschillend, stuk voor stuk bijzonder. Alle 4 nu een fijn thuis. Hierbij recente updates van Tigger en Maffi. Happy, die terugkwam van zijn eerste adoptie en nu Joep heet, zien we geregeld via Facebook. Van Zen is het al wat langer geleden.

 

 

Foto’s Spanje

Een filmpje uit Spanje, Las Gabias, in de notenboomgaard van Roció en Paco

Lukraak wat citaten uit een prachtige, lange mail over Tigger. Wat een geweldige hondenmensen:

‘Tigger, ja, het is al een hele poos en we kunnen ons eigenlijk niet meer voorstellen hoe het was zonder deze bijzondere lieve schat.

Nu is hij uitgegroeid, groter wordt hij niet, de verhoudingen kloppen van geen kant, maar ook daarom zijn we gek met hem.

We zijn er wel achter dat hij een echte jachthond is en dat er veel energie in zit die er toch echt alle dagen uit moet. Dus in landerijen en maisvelden rennen en achter hazen en vogels aan jagen: alles wat weg rent is super leuk. En mollenbulten, die moeten vlak.

Het land is vaak super nat, dus je weet dat je een echte modderhond in huis krijgt. We zijn eraan gewend dat je 5 keer per dag moet stofzuigen, omdat je anders een zandbak in huis hebt plus modder.

Meestal loopt hij los, want 5 van de 7 dagen is hij super, maar er zijn dagen dan doen de oren niks en dan moet hij echt aan de riem.

Afgelopen zomer is Tigger in een kennel geweest. Ondanks de goede referenties heeft dit Tigger geen goed gedaan. We brachten een hond vol energie en levenslust, maar daar was niks meer van over. Hij was één brok spieren, opgebouwd met rennen, maar die waren ook verdwenen. Hij had amper gegeten, zichzelf laten verhongeren. Een blokje om huis was al te veel. Alles moest weer opgebouwd. Nu is hij weer als van ouds en ook weer één brok spieren, maar nooit weer naar een kennel.

Het is eigenlijk niet te beschrijven wat we voor Tigger voelen, willen hem nooit meer kwijt, hij hoort gewoon in ons gezin. Bij ons mankeren alle dieren wat, een vis met een kronkel, een poes die heel raar doet soms, en zo hoort Tigger er ook bij: onze bambi, het dartelende hertje in de wei.

Een allemansvriend, maar ook heel beschermend, vooral bij de kinderen. Als het te raar gaat, komt Tigger voor je staan en gromt als waarschuwing. Als je door zou gaan, kun je een beet verwachten.’

 

 

Foto’s Tigger

Over Maffi schreef Rocio: he has a special bond with humans. Prefers the company of people. Happy and cheerful. Very very very affectionate. Uit de Campbell test kwam hij als stabiel, tolerant, mensgericht. We vermoedden een werkhondje in Maffi, maar dan zonder de felle drive van de Mechelaar. Huisbezoek bij een gezin met kinderen met ADHD/Autisme-stoornis was al gepland. Moeder wilde de hulphondcursus met Maffi gaan doen, maar er kwam ziekte tussen. Gelukkig kwam snel een nieuwe gouden reactie.

Foto’s Maffi

 

‘Met onze Maffi gaat het gewoon heel erg goed. Een grote boef met een lief karakter. Dat Maffi leergierig is, was bekend, maar je kan hem gewoon echt van alles leren. Als we gaan wandelen, zeggen we Maffi, ga je riem pakken’, en dan komt hij zijn riem brengen. Hij kan de post halen en brengen, pakt niets uit je hand, alleen als je het woord ‘vast’ zegt en ga zo maar door. Het is echt een gezelligheidsdier die er altijd bij wil zijn en als we zeggen dat hij nu toch echt even op de mat moet gaan liggen, laat hij d.m.v zacht gegrom duidelijk even weten dat hij het er zeker niet mee eens is. Een hele mooie eigenschap is ook dat hij, als hij bv. een bot krijgt, een bepaalde manier heeft om zijn dankbaarheid te tonen, die gewoon echt te schattig is. Al met al is Maffi een schat die we niet meer willen missen. Elijah is zijn beste vriend, maar ook de vriendjes en vriendinnetjes die hier komen zijn echt gek met hem.’


Hieronder drie filmpjes van Maffi. Maffi traint, Maffi probeert te spelen met Niki en Rafa en Maffi, Niki en Rafa krijgen een lekkertje

Joep kwam als Happy naar Nederland. Een warrig hoofd met flaporen, een pretletter. Een gezellig gezinshondje en wellicht ook hulphondpotentie. Na bijna 4 maanden adoptie kwam hij terug. Sneu, dan heeft net de diepere hechting plaats gevonden. Het leek super. Prachtfilmpjes. Hij rende en zwom zich te pletter en speelde thuis met maatje Douwe. Maar hij werd overactief, het werd te veel. Begin januari 2016 kreeg hij een nieuw thuis op Goeree Overflakkee. Joep kwam toen snel in balans. Makkelijk, hartstikke lief met de kinderen, tot rust gekomen onder de stabiele leiding van Lonneke, die vrijwilligster is geweest bij Dierenambulance, Dierenbescherming, Dierenpension. Natuurlijk is het ook geregeld een jonge deugniet.

 

 

Foto’s Joep

Nog even een foto van het zwarte zusje Zen. Hoewel ook mensgericht en met iets onafhankelijks, leek ze veel bescheidener en onzekerder dan de 3 broertjes. Gelukkig begon de schuwe Zen al snel opener en vrolijker te worden. Wel oefenstapjes zetten, maar in haar tempo en soms gewoon even opnieuw beginnen: vaak het allerbeste recept.

 

 

Foto’s Zen, de laatste met Maffi

Maart 9 2017   Behendigheidstalentje Luna en filmster Tito lagen in een vuilnisbak, met broertje Simba en zusje Tara.

  3 van de 4 pups

Een geluk dat Rocio en Paco hen vonden. En meer dan dat: deze hondenliefhebbers en -trainers namen hun eerste socialisatie ook nog eens goed ter hand. 15 november 2012 kamen ze naar Nederland. Van Luna en Tito kwam recent nog een update.

   

Luna is getrimd                                                     Luna met Nora

Behendigheidstalentje Luna woont in het Friese Hardegarijp bij Richard en Nynke, hun 4 kinderen en hond Nora: ‘Luna is een onmisbaar onderdeel van ons gezin. Luna heeft met Nynke tot en met de behendigheidstrainingen gedaan. Ze is goed gesocialiseerd en een onmisbaar maatje voor onze kinderen en onze Nora. We kunnen ons het leven zonder haar niet meer voorstellen.’

   

Luna in actie 

Enkel positieve geluiden vanaf het begin: mooi, lief, schrander, gek met de kinderen, vormt een team met Nora, die helemaal is opgeleefd door Luna. Maar hartendief Luna geeft niet alleen veel, ze krijgt ook veel bij deze sportieve familie. Zelfs in de winter kamperen ze echt: in een tent. De honden hebben dan een heerlijke schapenvacht. En de leuke trainingen met bazinnetje Nynke niet te vergeten.

  

Tito viermaal

  

Televisiester Tito woont in Rotterdam in een mooie villa met super grote tuin. Hij heeft een heerlijk leven, wandelt veel en gaat altijd mee op vakantie. Hij kan zeer hard rennen. Hij slaapt met de poes en de oude Welsh Terrier Oscar. Ook Tito is slim, gehoorzaam, niet bang, schrikt nergens van. Als pupje dachten we dat hij de lelijkste van de 4 was, maar hij is zo leuk en mooi geworden. Ze schrijven: ‘Het gaat erg goed met Tito . Het is een ontzettend lieve en toegewijde hond.’ Dit alles mede dankzij packleader des huizes Ropatja, die heel consequent is en Tito vanaf het begin aan alles mee liet doen.

   

Tito met Oscar                                                                             Tito op wintersport

In 2015 was Tito zelfs te zien op tv in de serie ’Volgens Jacqueline’ van Maria Goos! Dan moet je toch wel goed in je vel zitten.

Maart 8 2017   Leuke berichtjes ……

van Candy: ‘Hallo Michiel en Dirkje, het gaat meer dan goed met onze kleine vriendin. Ze is nog steeds even vrolijk en ondeugend. We genieten iedere dag van haar. Ook onze kennissen zijn gek op Candy en Candy op hen.’

  

Gevoelige, dappere Candy, nu 7, is 4.5 jaar bij Hans en Toos in Apeldoorn. Aanvankelijk was ze buiten agressief naar andere honden was en gilde alsof ze mishandeld werd. Daarom gingen ze op cursus. Volgens de cursusleider pure angst, omdat ze zich in Spanje op straat staande moest houden. Het is zo verbeterd. Dankzij de goede aanpak, rust en liefdevolle acceptatie van de baasjes die ooit schreven: ‘Mocht het niet verbeteren, dan is het ook prima, want het is een schat van een dier.’

van Rumbo: ‘Met Rumbo en mij gaat het heel erg goed. Hij is mijn trouwe maatje en we zijn eigenlijk altijd samen. Lekker veel erop uit de natuur in en spelen met andere hondjes. Hij is het beste wat me in het leven overkomen is. Ik ben zo blij dat hij op mijn pad is gekomen.’

  

In oktober 2012 werd Rumbo, nu 8, geadopteerd. Hij zat in Spanje in een dodingsstation. Rumbo is nu open en blij, dankzij de stabiele basis die Wendy hem gegeven heeft. Het was een stuiterbal, een ongeleid projectiel. Bij haar kreeg hij geduldige opvoeding en training. Plus beweging en afleiding. Hierdoor is bij dit slimme, levendige dier de onrust verdwenen. Rumbo is thuisgekomen.


Inmiddels is Rumbo zelfs een bekende Tilburgse hond. In een magazine stond een stukje over het leven van zijn vrouwtje en dat is verstrengeld met Rumbo. Ze zijn beide mooi!

van Nola: ‘Ze doet het fantastisch. Een echte knuffel/huishond. Ze heeft haar eigen karakter en dat maakt haar juist zo uniek. We krijgen veel liefde van haar. Ze kan goed met de kinderen overweg en heeft veel vriendenhondjes in de straat. Afgelopen zomer is ze mee naar Istrië geweest. De autoreis ging perfect en het kamperen in een tent ook. Waar ze vooral van genoten heeft is de zee op in onze rubberboot met haar zwemvest aan. Daar voelde ze zich erg mooi in! Samen dolfijnen spotten en genieten van een heerlijk briesje.’

  

Bruine Labrador-mix Nola van 9 maanden, een zoet, speels, knuffelmeisje, zwierf op straat en kwam in opvang in Cordoba. Nola’s 1e adoptie duurde 8 dagen. We waren begripvol. We waardeerden hoe het jonge bazinnetje op tijd aangaf niet opgewassen te zijn tegen Nola’s begeleiding. Ze gaf voorbeelden en was eerlijk. Noch zij, noch wij hadden dit tevoren precies kunnen inschatten. Mensen verdienen ook een kans. Nola kwam terug en ging 2 maanden later, in juli 2013, naar een familie in Lelystad. Ze mocht eerst boven slapen om haar verlatingsangst te overwinnen en via lichte trainingsmomentjes en leuke ervaringen bouwde ze al snel vertrouwen op, ook naar andere honden. Het recente berichtje spreekt voor zich.

Maart 7 2017  Rakker is met zijn kontje in kilo’s boter gevallen.

   

De levendige Rakker, van april 2015, gedumpt in de Spaanse Protectora-refugio, moet veel lopen. Gelukkig wandelt natuurmens Corry minimaal 8 km. per dag. De zeer ervaren Corry had altijd grotere honden (Rottweiler, Herder, Boxer) die ze zelf trainde. Ze combineert nuchterheid, geen kapsones en invoelendheid: het recept voor kleine Rakker. Door zijn enorme verlatingsangst was hij gefixeerd op Corry. Ze kon niet gewoon naar de wc bv. Ze heeft hem toen ’s morgens, als hij haar super enthousiast wilde begroeten, genegeerd: eerst een ommetje, plassen en pas na thuiskomst aandacht en knuffelen. Nu gaat alleen zijn prima. Ook bij het wandelen ging ze direct oefenen: aan de lijn de deur uit tot de slagboom bij het wandelpad, zitten, opletten, volgen, daarna vrij. Rakker kwam 28 augustus en in oktober begonnen ze met training: voor de fun en om andere mensen en honden te ontmoeten. De trainster stond paf van wat Rakker al geleerd had in ruim een maand.


   

Het loslopen is tijdelijk van de baan, omdat hij er van door gaat op de geur van een mannetjeshert.

Rooie kater Tinus en Rakker kunnen goed overweg. Ze liggen samen bovenop Corry te slapen. En het laatste avondrondje loopt Tinus mee. Toen Corry nachtdienst had van Oud op Nieuw was Rakker mee. Het ging prima. Hij speelde lekker met een bol wol die hij uit de breimand gepikt had. Thuis verstopt hij liefst alles in de tuin. De bench is exit, want Rakker blafte alles bij elkaar. Nu slaapt hij heerlijk op de bank zonder een kik te geven. Rakker is vriendelijk met mens en dier, vrolijk, speels, aanhankelijk en…………gelukkig.

Maart 5 2017   Lupita's tweede adoptie is een feest.

Lupita, een jaar of 3, met wat Spaanse waterhond en een soort poedelvachtje, heeft 2 kanten: bijzonder energiek, levendig naast rustig, lekker op schoot. Toen Lupita al na een week terug kwam van haar eerste adoptie, omdat ze niet direct alleen kon zijn, zeiden we: 'Dit verdient ze niet.' Gelukkig had ze 2 weken later een nieuw huisje waarin we alle vertrouwen hadden. Haar nieuwe, zeer hond-minded familie had een rustige, nuchtere, positieve en liefdevolle benadering. Ze kreeg alle tijd om te wennen en vervolgens werden er oefenstapjes gezet om te leren af en toe alleen te zijn. Met groot succes. We kregen een heerlijk bericht.

  

Hallo beste mensen,

Na bijna een half jaar kunnen we wel zeggen dat Lupita op haar plaats is. Hondminded  Lemmer kent onderhand het supersnelle spaanse zwarte hondje van ons, wat op het strand bijna alle honden de baas is in snelheid en uithoudingsvermogen.

Intussen kan ze een lange middag of avond alleen zijn, ze hoeft sinds een maand niet meer in de bench, blijft gewoon alleen in de kamer en dat bevalt haar prima. Ze zit meestal als we terugkomen op een eetkamerstoel zodat ze alles goed in de gaten kan houden. 's Nachts slaapt ze in de bench met het deurtje open en verder alle deuren open, zodat ze af en toe een rondje door het huis kan maken, ze komt 's nachts trouwens nooit boven.

Als we 's morgens beneden komen ligt ze geduldig op één van ons te wachten en heeft geen haast om te voorschijn te komen. Zoals je op de foto's ziet is ze erg gek met onze kleinkinderen en heeft erg veel plezier aan het strandgebeuren. Ze gaat, waar het mogelijk is, mee, zelfs in de winkel in het karretje. Wij kunnen dit opgewekte, vrolijke hondje niet meer missen.

Groetjes van Nettie, Jan en een lik van Lupita.

  


Maart 4 2017  Zussen Noa en Hellen (nu Floor): socialisatiegaten, maar met een lief, goed karakter.

   

In de opvang in Spanje                                                            Ter adoptie

19 december 2015 kwamen de zwarte, 8 maanden oude Hellen en Noa (met witte vlek)  naar Nederland. Piepklein gedumpt op de vuilnisbelt. Oei, grotere socialisatiegaten dan verwacht, hoewel in goede privé-opvang bij mensen, die we zelf spraken. Goed tevoren communiceren over dieren blijft lastig. Laten we niet oordelen. Zelden is het onwil of bewust fout informeren. In Andalusië leven mens en dier anders waardoor sommige aspecten pas in onze Nederlandse samenleving naar voren komen. Wellicht leefden Floor en Noa als vele dieren daar  toch vooral buiten en zagen ze vnl. hun opvangers. Beiden bang bij aankomst, maar Noa heel erg. Misschien nog verergerd, doordat ze kort voor vertrek nog weken in pension (meestal sober en geen aandacht in Spanje) moesten, omdat de opvangers in hun geboorteland Argentinië waren. Dan nog het meerdaagse transport  en wellicht een puberale angstfase? Wat gelukkig ook duidelijk was: hun lieve karakters.

    

Al snel kwamen Stefan en Lincy uit Minder-Gangelt (net over de grens bij Sittard) naar het Noorden voor Noa. Ze hadden al de eenjarige Spaanse Faya: een lichte Hellen-Noa variant met wat Labrador- en Podencobloed. Jonge mensen met geduld en liefde. Helaas, Noa was niet benaderbaar: dus een terugreis van ruim 3 uren zonder hond . Maar het knaagde! 30 december kwamen ze opnieuw, voor Hellen, nu Floor. En die ging mee. En wat heeft ze een stappen gezet het afgelopen jaar. Floor en Faya amuseren zich kostelijk samen. Floor is tot ’s avonds laat niet te stoppen. En ze durft steeds meer te knuffelen met haar eigen familie. Ze ging zelfs mee naar Texel samen met Faya en 2 andere honden. De veerboot was heel eng, maar van de vakantie heeft ze genoten.

   

                                                                                                            Floor en Faya op Texel met twee vriendjes

Noa had grote ontlastingsproblemen. Maureen en de dierenarts probeerden van alles. Waarschijnlijk toch stress. Noa is in april een jaar bij Jeanet in Oeffelt onder Nijmegen en heeft weer prachtige poep. Bange Noa blijft schuw. Bij bezoek ligt ze in een mand in de gang. Jeanet woont met haar ene zoon bij het familietransportbedrijf. In de chauffeurskantine is de staart tussen de benen. Maar met de 2 zoons, schoondochter en 2 kleinkinderen gaat het geweldig. Jeanet zag Noa in de Telegraaf in een adoptiehond-rubriek … en ging voor haar! Ze gaat uiterst creatief met dieren om, wat er ook gebeurt. In deze rustige, beschermde sfeer gedijt Noa. Op de enorme, perfect omheinde speelweide naast het huis spelen Noa en de 9-jarige, stabiele herder Aswin en de 17-jarige Griekse Bobby heerlijk samen. Ze wonen in een mooi buitengebied en als ze soms wandelen in de buurt, dan loopt Noa lekker los.


   

Aswin op de speelwei                                                                            Jeanet met Aswin

   

Max, Aswin, Bobby                                                Noa's eerste dag in Oeffelt

Maart 1 2017    2 oktober, open dag van Dierenartsenpraktijk Glas te Diever: Geluksdag voor Bijou en Tierri!

  


Terug bij Glas voor controle/enting met baasjes Harry en Jolanda en Chantal die Tierri opving, maar ook werkt bij Glas.

Carmen in Boekarest vond de kittige, knuffelige Bijou, Pekinees-mixje van 2011, met een enorm gezwel onder een heg: beduusd en verdwaasd. Ze herstelde snel na de operatie en kwam 26 maart naar Nederland. Zo sneu: haar eerste bazinnetje werd ziek na 4 maanden. Gelukkig mocht ze terug naar hetzelfde opvanggezin in Dordrecht met haar vriendjes Lily en Albi: haar formaat, alleen zwart en wit.

  

Bijou wandelt met Lily en Albi

Conny van refugio Protectora haalde de jonge, levendige Tierri, geboren november 2015, op de valreep uit een dodingsstation. In september kwam hij naar Nederland in opvang in Lippenhuizen in Friesland. Heerlijk! Rennen en spelen met de vele andere honden en de kleine kinderen.

  

Tierri met Chantal’s dochtertje Marijn.                                        Tierri is net aangekomen.

2 oktober mochten Bijou en Tierri beiden naar de Open Dag met nog 5 andere Esperanzahondjes. En dat was raak: een fijne dierenfamilie. Vader, moeder en dochter waren urenlang aanwezig en observeerden goed. Ze sloten meerdere hondjes in hun hart, maar je moet kiezen. Daarbij telde ook of anderen al belangstelling hadden voor een hondje; ze gunden ze na hun zware verleden allemaal een warm nestje. Het werd eerst de levendige, sportieve, aanhankelijke Tierri. En als tweede Bijou, toen ze haar verhaal hoorden en dat er nog steeds geen belangstelling voor haar was. De baasjes hebben veel hondenervaring en veel liefde. Hun dochter heeft ook 2 honden. De 4 logeren over en weer. Het botert super.

           

Open dag: Bijou met Mazzel en Bikkel.                      Harry en Jolanda met Tierri.

Tierri is sportief en een echte puber die goed kan uitdagen. Baas Harry moet hem soms even pittig toespreken. Maar hij leert snel. Daarnaast is hij zo zacht en wil zo graag nabijheid. Hij houdt hen heel goed in de gaten.

  

Rouwdouwertje Tierri: lekker met elkaar baggeren.          Tierri’s 2e kant: veilig bij de baas.

Bijou is kwiek en ondernemend, eigenwijs soms. Maar ook zij heeft veiligheid nodig. Soms merken ze aan haar gedrag dat ze nare dingen heeft meegemaakt. Na het transport vanuit Roemenië was ze erg van de kaart: geen enkele rust meer. Gelukkig herstelt ze snel. Ze kon zonder stress de lange open dag aan. Haar loopje is iets afwijkend. Misschien omdat het grote gezwel er lang tegen aan drukte?

                           

Geen stress op Open dag: Bijou toffelt lekker rond.      Bijou op transport: stress!

Tierri en Bijou zijn nu bijna 5 maanden thuis en zien er zo goed en gelukkig uit.

                        

Bijou bij Jolanda                                                             Tierri bij Harry

Februari 27 2017   Een hond is geen auto! Bij Franka staat Ruby’s welzijn eindelijk centraal.

  

Een auto kun je kiezen, omdat hij mooi is en dan naar believen weinig gebruiken en slecht onderhouden. Dat overkwam deze slimme, tolerante, gehoorzame, overal rustig onder blijvende hond die graag naar hartenlust actief is. 5 jaar oud, afgedankt met vage klachten. Ze deden hem zo te kort. Uren, misschien dagen, aan zijn lot overgelaten, niks met hem doen: extreem frustrerend voor een intelligente, inventieve Collie die veel lichamelijke en geestelijke uitdaging behoeft. Zijn gebit was afgesleten door het uit frustratie kauwen op stenen e.a.

  

Maar toen trof Ruby goud bij ervaren hondentrainster Franka die zich het lot van dieren aantrekt. Hij kwam bij de bruin gevlekte Collie Sarah en 4 ook uit Spanje geadopteerde podenco’s. Aanvankelijk kwam Ruby slecht tot rust en maakte moeilijk contact. Gaandeweg voelde hij zich thuis en leerde genieten van de lichaamsbeweging, waarna ze vervolgstappen konden zetten. Na uitproberen van een aantal workshops begonnen ze met dogfrysbee. Hij genoot! Andere activiteiten volgden en nu doen ze ook detectiewerk.

  

Franka: ‘Prachtig te zien hoe heerlijk sportief en actief hij is, hoe geconcentreerd hij te werk gaat. Soms kan ik niet geloven dat hij echt van ons is!!’ Hij heette Esquitx, Catalaans voor vonk. In de refugio werd dat Eski (beter uitspreekbaar) en Franka doopte hem Ruby. Een nieuw begin: hij mocht de (frustraties van) het verleden achter zich laten. De vonken van Esquitx glinsteren weer in Ruby’s ogen!

Februari 26 2017  Een donderslag bij heldere hemel: blije, leuke Bowie is terug gebracht.

  

30 november en 7 december stond de kleine Bowie, een Nederlands pechvogeltje van bijna 9 jaar, op dit blog. We waren hartstikke blij met zijn snelle en mooie adoptie, want hij was al vaak heen en weer geschoven. En nu is hij dus terug in opvang bij Maureen. Hoe vaak kun je pech hebben? Een paar maanden enkel de mooiste berichten en toen kwam hij, boem, terug. Bowie had al moeite om alleen te zijn door zijn verleden en dat wordt er natuurlijk niet beter op zo. Maar wij geloven in Bowie. Hij is zo blij en leuk en makkelijk met andere honden. Hij wandelt heel graag. En dat treft, want Bowie moet wel afvallen.

   

We zoeken dus mensen waar Bowie in het algemeen weinig alleen hoeft te zijn. Mensen die hem eerst rustig laten wennen en vertrouwen opbouwen. En vervolgens, in het tempo dat hij aan kan, het alleen zijn oefenen. Bowie’s gebitje wordt binnenkort gereinigd en dan is hij weer helemaal klaar voor nieuwe baasjes.

Februari 26 2017   Op bezoek bij Goldy.

   

De kittige Goldy, die dit jaar 4 wordt, kwam in september naar Nederland. Ze was gedumpt bij refugio Protectora in Fuentevaqueros met haar 5 pupjes. De start had wat strubbelingen: diarree, kennelhoest en toen liep ze ook nog eens in haar enthousiasme buiten tegen schrikdraad aan met haar ene oog waardoor het hoornvlies beschadigd raakte. Haar opvangmoeder moest heel lang meerdere keren per dag het oog zalven, maar nu is alles goed. Goldy genoot in opvang van het spelen met hun eigen hondjes. Ze is hartstikke lief, maar heeft zeker ook terriergedrag. Kortom: super lief, actief, assertief, onstuimig. En toen de grote verrassing: Goldy ging naar de ouders van de opvangmoeder. Afgelopen maandag zagen we met eigen ogen hoe heerlijk ze het daar heeft. Het zijn actieve mensen die dagelijks veel buiten zijn in de grote tuin en bij de andere dieren: geit, kippen, Shetlanders. Goldy geniet daarvan. En haar vroegere speelmaatjes in de opvang komen vaak langs, ook wel te logeren.

 

Februari 25 2017  ‘Huisbezoekklantjes’

Soms doen we voor andere stichtingen huisbezoek. Een verantwoordelijkheid en dus brengen we hun goed verslag uit. En voor de potentiële adoptant ben je dan het gezicht van de betreffende stichting. Ook wij krijgen daarom van hen geregeld een update. Helaas deze keer naast 2 goede berichten een hele verdrietige.

Lea: bewijs van het succes van motivatie samen met een creatieve, stapje voor stapje aanpak.

 

Augustus 2013 waren we op huisbezoek in Eexterzandvoort voor Lea, een half jaar oud, uit een Bulgaars asiel met 550 honden: weinig gewend, angsten voor mensen en voorwerpen. Maar zoiets komt goed bij invoelende mensen met verstand van honden en een creatieve aanpak. De hond van de moeder van bazinnetje Tessa hielp Lea weer echt hond te worden. Tessa koppelde de lijnen in het begin en Lea leerde van hem wandelen, ruiken, vertrouwen. Prachtig! Lea is nu een lieve, zachtaardige hond zonder angst die het hart van hun beider familie heeft gestolen.


Nicko was eigenlijk een baby die alles nog moest leren.

  

Een in wezen speels en zachtaardig Bulgaars straathondmixje. Gelukkig trof hij iemand die schreef: ‘Ik wil een kansarm dier een nieuwe kans geven. Wij snappen de moeilijke achtergrond en dat de transfer lastig kan zijn en tijd gaat kosten voor het dier en ons.’ Nicko is er nu een half jaar. Mooi te lezen hoe ze hem begeleiden. Hij voelde zich snel veilig en ging met sprongen vooruit. Maar nu heeft hij een terugval, als hij buiten los loopt: hij blijft wel in de buurt van het vrouwtje, maar ze mag hem dan niet meer pakken of aaien. Op dat punt is hij dan weer de straathond op zijn hoede voor een nare bejegening. Oorzaak: puberteit, een onzekere fase met terugvallen. Gelukkig is er al een grote vertrouwensband. Op die basis komt het met training en rustige opbouw beslist weer goed.

In memoriam Roxi: ’s nachts overleden aan een hartstilstand.

  

Het was zaterdagnacht. Baas Marcel is kapot. En wij treuren om Marcel en Roxi. Deze adoptie was een droom die uitkwam voor Roxi en Marcel beide. Een lieve, trouwe herder van 7 jaar, baasgericht, met een sterk karakter. Ze was al een paar keer teruggekomen van adoptie en zat al weer een half jaar in opvang. We snapten het niet: zo’n mooie, fijne hond. Op 06 juli vorig jaar kwam ze bij Marcel en vanaf dag 1 waren ze vrienden. Roxi gedijde bij deze baas die rustig overwicht uitstraalt. Binnen 2 weken liep ze los. Roxi en Marcel waren voor elkaar bestemd. Het duurde maar ruim 7 maanden.

Februari 23 2014  Nog wat Hongaartjes: 4 pechvogels werden na redding door Ingrid en Peter geluksvogels.

Max’ tweede adoptie was bingo.

  

 Max met Beer                                                    Max speelt                                Max rent

  

Ingrid en Peter vonden Max, geboren 2e helft 2012, samen met Beer in het bos. Een mooie adoptie volgde, dachten wij: een bazinnetje, bekend met rugzakjes, dat les gaf op een hondenschool. Toch ging het mis: Duitse Herder Indy accepteerde Max uiteindelijk niet. Max werd steeds banger van Indy en moest weg na ruim 3 maanden. Gelukkig, de 2e keer was echt bingo. 6 juli 2014 ging puber Max naar Trienke en familie en een heerlijke tuin van 48 are. Hij is knotsgelukkig: rent en zwemt in vieze modderpoelen. Nog steeds een grote druktemaker, maar o zo’n lieverd, schreef Trienke. De dochters zijn helemaal verknocht aan Max en zoon Chris die niet veel van dieren moet hebben heeft met Max een klik!

Yola wordt ouder, maar geniet nog.

  

 Kwibus en Yola                                                                                                                Kwibus

    

Kwibus                                                                Yola

Kwiebus  van 8 en Yola van 5 waren aan hun lot overgelaten, toen Ingrid en Peter hen bevrijdden. Ze poepten hooi, stikten van de dorst. En toch nog zo lief en sociaal. Beide met kwalen, logisch door zo’n leven en boxers worden toch al vrij snel oud. En toen: kwamen er al heel snel adoptanten voor de twee samen!!!!! Jawel, voor 2 oudere honden met kaalheid, hartruis, schildklier, artrose. Augustus 2014 gingen ze naar het mooie Zuidveen. Helaas is Kwiebus in 2016 overleden, maar Yola geniet nog volop, ondanks wat incontinentie en een hartruis, waardoor ze na het spelen met honden op de wandeling bekaf is. De baasjes hopen dat ze hun toch nog een hele poos haar liefde kan geven en zij aan Yola natuurlijk.

Mika is echt een prinsesje. Het is een lieve schat.

   

Mika                                                        Mika met vriendje

Recent een kort, fijn berichtje. Terriermix Mika, bijna 3, gedumpt in een bos, is nu 2 jaar en 4 maanden bij Ciska, André en dochter Thirsa. Precies de goede baasjes. Mika had nooit last van trauma’s. Ze is superleuk, maar moet af en toe even duidelijk aan banden gelegd worden. Nog in opvang in Hongarije, schreef Ingrid al: ‘Lang leve de lol bij Mika. Ze is echt niet zielig, het is een brutaal klein mormel.’ Met haar energie en vastberaden karaktertje geen hondje om overal te plaatsen dus. Het gaat nog steeds super. Wel kon ze vorig jaar een tijd niet los, want ze ging schapen drijven. Toen mocht ze, naast de dagelijks lange wandelingen, meelopen bij de fiets wat ze geweldig vindt, en nodigden ze vaker een andere hond uit om samen in de tuin te spelen.

Jayli is blij en dankbaar, een maatje, dat we voor geen goud kwijt willen.

   

Jaily bij Ingrid                                            Jaily met zijn huidige baas                                    Jaily met kraai

Herder Jayli kwam als wilde, onopgevoede pup van 7 maanden bij Peter en Ingrid. 10 december 2014 ging ze naar een Groningse boerderij. Hans is thuis en veel buiten. Jayli vindt die vrijheid heerlijk, lekker in de buurt liggen en ter afwisseling het weiland in achter kraaien aan. Ze weet precies wat haar terrein is. Als Klaaske thuis komt, komt ze aanlopen met speeltjes en knuffels: spelen, baasje! Klaaske loopt ook vaak een paar uur met haar, want socialisatie vinden ze heel belangrijk. Jayli weet ook precies wanneer het donderdag is en haar grote vriend, de herder van hun dochter, komt. Gouden bazen. En dat krijg je terug. Jayli overwon auto angst, is erg sociaal geworden, een lieve, makkelijke, goed luisterende hond.

  

Jaily met konijn                                                                                                                Jaily met donderdagvriend


Februari 19 2017  Twee van onze Hongaartjes.

Van Puddy naar Pancho, nu Mowgli:

 

Dit kereltje houdt misschien wel wat ernstige trekjes. Zijn eerste 4 jaren zat hij 24 uur per dag buiten aan de ketting. Niemand keek naar hem om, totdat Jochem, een in Hongarije wonende Nederlandse dierenvriend, Mowgli redde, maar het was wel 5 voor 12. Hij is op 23 december 2016 geadopteerd door dierenliefhebbers in Heerenveen. Na een korte Pancho-fase besloot het gezin met 3 grote kinderen tot Mowgli. Het geluk lacht hem nu toe, samen met de stabiele Bouvier Balou van 6. En na wat beginstrubbelingen liggen Mowgli en kat Pelle nu samen te stoven voor de warme houtkachel. In het begin schoot Mowgli een keer door het kattenluikje de tuin in, zo broodmager kwam hij. Maar dat lukt vast al niet meer, want hij komt nooit meer tekort!


  


Onderweg naar huis                                                             Met bouviervriend Balou


Rusty is lief, vrolijk en wil veel leren en spelen.


  


Mix Vizsla                                                                                            Met grote Hannibal van Jochem


Rusty kwam al eerder, op 15 maart 2016, naar Nederland. Ook hij had het geluk dat Jochem het niet kon aanzien dat dit 3 maanden oude pupje in de bloedhitte aan een ketting lag met nauwelijks water. Rusty heeft wat Vizslabloed, maar is verder een veel kleinere mix. Hij was eerst geadopteerd in Hongarije, maar kwam terug bij Jochem. Te energiek, te sloperig, want hij kwam niet aan zijn trekken. Hij bloeide helemaal op bij Jochem tussen de vele honden en later in opvang bij Chantal, hun kleine kinderen en grote hondenroedel. Rusty woont nu in Bovensmilde bij een lieve familie, maar dochter Rosalie is het echte baasje dat heel veel oefent met Rusty. Ze spreken vaak af met alle hondenvriendjes van Rusty in de buurt. Rosalie heeft hem leren zwemmen, maar nu is hij er dol op. Binnenkort gaan ze naar een speciaal binnenbad waar Rosalie en Rusty samen kunnen zwemmen. Hij ligt er graag gezellig bij op de bank en begroet hen elke morgen blij en enthousiast.


  


Bij Chantal in opvang, spelen met Bulletje                               Rusty is een droomhond


 

Februari 12 2017  ‘Carmen is a blessing for animals. Our good cooperation is based on trust.’

  

Roza                                                                 Tomita                                                                           Carmen met Onciu en Puffy

Ruim 4 jaar helpen we dieren en shelters in en bij Boekarest met/via Carmen: voer, spullen, donaties,adopties. De eerste keer waren er 4 dieren in Carmens éénkamerflat: katten Roza en Tomita en honden Onciu en Puffy, allen van de straat. Roza is overleden.

                   

Fyta en haar oude roedelgenoot uit het park: herkenning    Carmen en Ria.  Onder deze trap is Fyta geboren

Carmen verzorgde jarenlang straathonden: eten, medicatie, dozen/hokjes tegen weer en wind. Bij een ongeluk was de enige optie: zelf in huis nemen. Zo ook Fyta, met een ernstige wond. Na maanden genezing kon/wilde Carmen haar niet terug op straat zetten. Ria, onze Esperanza-partner, adopteerde Fyta in maart 2013.

  

Beschutting                                                                            Negrutu

  

Maronica                                                                                Diasy en Roxy

  

Vriendin Lucretia helpt                                    Daisy en Maronica

Een dodingswet moest Boekarest straathondenvrij maken (50.000-100.000). In het corrupte Roemenië gaat het Aspa-dierenbudget niet naar sterilisatiecampagnes (dè manier tot populatiereductie) en zorg/opvang, maar naar grof betaalde, wrede hondenvangers, waarna de honden even wreed aan hun eind komen. Helaas, soms is er een hond van een eigenaar bij … en zwangere honden laten ze even lopen: elke pup casht immers. Nog erger: het werkt niet. Een open plek wordt weer opgevuld. Carmen bracht 6 van ‘haar’ straathonden naar shelter Fundulea, 30 km verder, om ze te redden. Een noodoptie: 500 honden, barre omstandigheden. Eerst met de bus, dan een half uur lopen, met voedsel en spullen. Floricica, Negrutu, Roxy, Maronika, Codita, Daisy zaten er 3 jaar.

    

Zomer: Negrutu                                            Koud en nat                                                        Roxy, Daisy en Floricica

  

Niet leuk                                                    buiten het shelter                                            Codita en Maronica

Zwaar voor de honden. En een zware reis voor Carmen elke keer. Uiteindelijk konden ze naar het shelter dat Monica Semeniuc aan de rand van Boekarest opzette. Veel beter, in elk geval voer en geen schoppende bewakers, maar ook hier is een Nederlands shelter heilig bij. Jaar in, jaar uit, op een paar vierkante meter. Dag en nacht. Heet in de zomer, ijskoud in de winter.

Hieronder: de honden zijn net overgebracht vanuit Fundulea

  

Esperanza steunde in 2016 met voer en een betonmolen        's Winters sterven veel honden

De ene hond verdraagt meer dan de ander. Vooral Roxy maakte Carmen verdrietig. Roxy huilde bijna, als ze kwam en keek haar lang na, als ze wegging. Ze kreeg grote huidproblemen en Carmen nam haar in huis. En toen, als mooist denkbare cadeau, werd Roxy geadopteerd in Nederland. Haar opvanggezin besloot haar te houden: Roxy is nu een super gelukkige Okkie.

 

Roxy kijkt Carmen na                                        Blij!


Nu Okkie, geadopteerd door Lia en Ewout

Carmen heeft nu naast Tomita en de honden Onciu en Puffy ook Florica, Codita en Daisy uit het shelter in huis. 5 honden en een poes in de éénkamerflat. Maar wat doe je, als dieren wegkwijnen?

 

Alle 5                                                                                                    In het park

 Tomita ertussen

13-jarige Daisy kwam begin oktober en is helaas erg ziek nu: kanker en nierfalen. Eén troost: haar laatste winter en maanden waren zo fijn bij Carmen thuis. Carmen omringt Daisy met alle liefde, zorg en respect, zolang dat mogelijk is.

 

Na 13 jaar in een huis                                                                    Daisy is ziek, maar veilig

Helaas zitten Negrutu en Maronika als enige 2 nog in het shelter. We zouden graag helpen met adoptie van Carmens honden, maar de kansen in Nederland zijn miniem voor dieren met deze geschiedenis.


Ook zwarte Negrutu en donkere Maronica zouden we graag uit het shelter helpen

Samen met Carmen hebben we ook nog Maya (in Nederland Mira), Lily, Bijou en Sara gered. Deze zwervertjes zijn alle 4 gelukkig in Nederland!

 

Buurvrouw Nina nam Maya, die in Nederland Mira heet, op.    Op dit kerkhof zwalkte Maya hoogzwanger rond


Samen met kleine Cora bij Nina

Sara leefde in een kelder in een steegje. Een man verkocht haar pups.

   

Carmen vond Sara buiten met haar laatste nest dode pups.                      Sara is nu gelukkig in Groningen


Lily liep in de vrieskou en de sneeuw op straat.

  

Lily                                                                                                    Lily's adoptiemoeder Chantal

   

Bijou zat stilletjes ondeer een heg                              Ze had een groot gezwel         bij de dierenarts

Bijou was tot adoptie in opvang bij Lily:

Heerlijk kwiek!!

Ook in het veld rond shelter Fundulea zwerven vele honden. Twee nam Carmen mee, in haar armen, in de bus terug naar Boekarest: Cleo, nu Lotje, en Betty. Allebei geboren en getogen in het veld. Een hele zware start. Van Lotje kwam een pot vol teken af, ze had erge huidziekte en lang dachten we dat haar ene oog blind werd. Een zware start voor een pup tussen de vele grote honden.

  

Carmen voert Betty                            Weg uit het veld met Carmen naar huis    Bij de dierenarts

  

Aankomst bij Maureen                                    Op luchthaven Henri Coanda Boekarest

Lotje’s genezing kostte vele, vele maanden. verzorging van de huid en van het oog was erg intensief voor Carmen. Maar nu heeft ze een leven als een prinses in Oldenzaal.

 

Lotje, in het veld                                        Thuis met Onciu en Puffy

  

Met Michiel en carmen                                        Met Carmen

  

In het veld                                                                                In Nederland bij Maureen

Dan Nicu en Catina: een bijzonder avontuur. December 2014 brachten we Carmens 6 honden in Fundulea eten. 2 hondjes wurmden zich door het betonijzer-vlechtwerk om bij het voer te komen. Ze moesten terug. Vreselijk ....... We besloten ze te redden. Ja, 2 van de 500. We weten het. Maar is niet elk dier van waarde? Niks doen? Nee. Er ging veel water door de zee. Met steun van Carmen en vriendin Adriana kwamen ze tenslotte naar Nederland: in opvang in Joure, daarna echt naar huis. Ongelogen: droomadopties. In het veld geboren, maandenlang in dat barre shelter. Alles overleefd, toch zo lief gebleven, zo opgebloeid nu. Het kàn!

 

Michiel met Catina                                                Af en toe een kaal kipkarkas

  

Met Carmen en Adriana in het park                                        Tuigjes uitzoeken

 

Naar het vliegveld                                                                            In opvang bij Anieta, die Betty adopteerde, Catina was veel schuwer                                                                                                             dan Nicu

Veel adopties is voor een kleine stichting niet haalbaar. Het is veel werk, want het mag alleen heel zorgvuldig. Ook is opvang nodig die het risico aankan dat een hond lang zit, niet geadopteerd wordt of terug komt van adoptie. Adoptie is ook een dilemma, lost het probleem niet op. Maar je helpt wel een dier en verlicht de enorme zorgen van Roemenen die strijden voor structurele verbeteringen op termijn, maar tegelijkertijd de vele misstanden van nu niet kunnen negeren: een gewond of mishandeld dier help je. Dat dubbelspoor is nog nodig. We helpen soms met voer, spullen of donaties. Bv. het fantastische echtpaar Rudy en Garofita Hofmann die 2 shelters en een grote kliniek hebben en o.a. grote manifestaties voor dierenwelzijn organiseren. We bezochten met Carmen een shelter en de kliniek.

Alle helpers hebben een groot dierenhart

   

Op alle verdiepingen rijen kennels met opgenomen dieren.  Bij een goede aanpak, zo aanhankelijk!          Ze willen allemaal zo                                                                                                                                                                                            graag contact

 Er zijn helpers, die de honden dagelijks socialiseren


Dog Rescue Shelter komt steriliseren bij Monica Semeniuc's shelter

 Roemenië is een prachtig land met veel problemen.

 

Nog altijd wordt het paard en de wagen gebruikt

 

Prachtige poiude kloosters                                                        en oude kerkjes

 

Het schilderachtige Biertan                                                        en Viscri, google er maar eens op!!

  

Molenaar Michiel moest hier even naar toe                    Mooi aardewerk


Februari 6 2017  Gehandicapte kneuzen? Nee hoor. We zijn allemaal evenveel waard. En wat telt zijn lieve mensen en genieten.

 Ellie

Ellie staat in het logo van Esperanza. Ze was onze eerste gehandicapte hond. Zomer 2009 bezochten we de refugio van Niki en Rafa. We ontmoetten Ellie, geboren met extreme patella luxatie in de achterpoten, waardoor ook de botten krom gegroeid zijn. Vaak hadden we haar op schoot en dachten: je adoptiekansen zijn miniem. Ze had geluk: Rocio, daar toen vrijwilligster, adopteerde haar. We zien Ellie dus nog steeds bij elk bezoek aan Rocio en Paco. Ellie kwam naar Nederland voor een grondig onderzoek in het Medisch Centrum voor Dieren Amsterdam. Opereren was mogelijk, maar uiterst zwaar en complex en: € 10.000! Daar kun je vele dieren mee redden. En Ellie was (en is) immers gelukkig. We gaven haar een rolstoel, die ze eerst eng vond. Maar met veel verleiding lukte het.

    

                                                                                                        Dirkje met Ellie in de oude refugio van Padul


Cuca

 Cuca  India

Laatst brachten we Cuca naar Dierenthuis en zagen de ‘kneusjes’: blind, doof, 2 of 3 poten, verlamde poten. Allemaal vrolijk. Ze hebben veiligheid, vriendjes, perfecte zorg, veel afleiding en beweging. Wij hielpen in april met een bijdrage voor de zwaar gewonde India. India lijkt op Ellie.Ze is met 3 poten geboren en leefde op straat in India. Na een aanval door een andere hond, raakte zij haar andere achterpoot kwijt. Via People for Animals Agra is ze op 1 sept 2016 aangekomen bij Dierenthuis.

  

Geheel uitgerust voor gehandicapte honden


Sordo

  

SORDO met Rene en vriendjes

Sordo is 100% doof. Hij zwierf op straat in Granada en kreeg  een prachtleven op Ibiza, samen met vriend Charles, die ook uit refugio Sierra Nevada komt. Ze kregen bij baas René alle liefde en vrijheid die een dier kan wensen: ze wonen op een heerlijk domein en lopen dagelijks door de bossen met de baas.


Lucy

  

Blinde Lucy woont in Apeldoorn en wandelt helemaal los op de hei en in de bossen samen met haar vrouwtje en Portugese maatje Mimosa.


FREDDY



Freddy is half blind. Voor hij naar Nederland kwam, is het blinde oog verwijderd, want we vreesden dat hij pijn had. In het spel met andere honden kon hij soms fel uitschieten. Wat bleek: hagel in het oog! Freddy was beschoten. Hij is nu pijnvrij en geniet van een heerlijk leven in België. Binnenkort op bezoek!

TASHA


In Roemenië hielpen we de kleine Tasha met een rolstoel.

KENNA


Roemeens driepootje Kenna kreeg een heerlijk leven op een Friese boerderij. Ze zwierf op straat, was mank door een verkeerd geheelde breuk. Een ondeskundige dierenarts brak het bot opnieuw en sloeg er een pin door. Gevolg : een zwaar beschadigde heup, verbrijzelde knie, kortom een poot die vanaf de heup niet meer te redden was. We lieten ook Kenna onderzoeken in het Medisch Centrum voor Dieren Amsterdam, dat de meest complexe operaties doet. Conclusie: Kenna kan gelukkig oud worden en hoeft op geen enkel punt speciaal ontzien te worden.

Kenna op de zeedijk in Fryslân

Vero

 

Vero woont bij Ellie in de buurt op het terrein van Toni met 80 andere honden. Door een ongeluk was hij zwaar verlamd. Na langdurige massage, oefening, acupunctuur kan hij zich nu voortslepen. Vero is zielsgelukkig met zijn rolstoel. Hij scheurt al weg, voordat de laatste gesp vast zit. Een groot verschil van karakter met Ellie die eerst de kat uit de boom kijkt en haar willetje heeft. Vero is gewoon een brok enthousiasme.

Geloof in dieren en een zorgvuldige aanpak: Ellio, nu Skippy, is een bewijs van veerkracht.

 

Rocio en Paco namen driepootje Ellio (naar Ellie genoemd) in huis. Zijn 4e poot was onvolgroeid. Hij was doodsbang en er slecht aan toe. Binnen slapen, een drempel over: no way. Er zat en zit nog steeds veel hagel in zijn lijf. Ellio bleek slim. Door hun combinatie van professioneel hondentrainer en liefde voor gedumpte dieren leerde hij steun zoeken en vertrouwen. Hij kwam in 2013 naar Nederland en bij 2 dierenvrienden in Drenthe, hun hond Angel en de poezen werd hij een hele gelukkige Skippy. Soms vergezelt hij het vrouwtje bij paardrijden. Hij volgt perfect, enkel konijnen zijn moeilijk te weerstaan. Hij durft nu ook met zijn bek te spelen, bv. zachtjes in handen bijten of een klein knuffeltje schudden.


 Januari 27 2017  Ook Maki, Lobo’s broer, is nu een prachtige, fiere hond.


   


Gisteren stond Lobo op de site. Samen lagen ze dus in een doos op straat. Heel anders van uiterlijk, maar net zo’n boef, alleen zonder het felle dat bij tijd en wijle in Lobo kan varen. Ook slim, snel dingen oppikkend, maar geregeld afgeleid en niet altijd even leergierig tijdens de lessen. Hij is druk en ondeugend. In de grote tuin van 5000 m2 heeft hij veel groente en fruit uitgegraven en hij jaagt dagelijks alle merels de tuin uit. De omheining is meerdere keren aangepakt vanwege uitbreken. Hij springt als een antilope over omheining en sloot, dol op water en vies worden. Het compleet vernieuwen en nog meer verhogen van de omheining is naar voren gehaald, want hij gaat her en der buurten. In het Emmense buitengebied betekent dat een knap eindje van huis. Altijd in alle vriendelijkheid trouwens: Maki wipt zo in een vreemde auto of een vreemd huis.


   


Hij is enorm gehecht aan het gezinnetje van vader, moeder en zoon. Toen hij deze zomer na 2 weken thuis kwam uit een kennel, jankte hij van blijdschap en rende alle vertrekken af. Daarom blijven ze dit jaar thuis. De kennelbaas vertelde dat Maki veel plezier had gehad, maar langzamerhand wel te dominant ging worden. Aan de omgang met andere honden moet wellicht nog wat gewerkt worden. Maki’s puberteit is dus evenmin afgelopen, hoewel ook hij komende lente 3 jaar wordt. Eén ding is zeker: hij heeft het super fijn getroffen. Maki is een geweldige hond en we zijn heel blij met, schrijven ze.


Januari 26 2017   Hoofdbrekens en zweetdruppels, maar nu heeft de bijzondere Lobo een ‘baas boven baas’.

   

Gisteren Lobo bezocht. Geboren voorjaar 2014 en met broertje Maki in een doos op straat gezet. Adoptie september 2014. Helaas, de mooie match eindigde na ruim anderhalf jaar in verdrietig afstand doen van deze te pittige puber. De herplaatsing werd een ware zoektocht. Hij was bijna voor de opleiding politiehond aangenomen, zo goed deed hij de testen: intelligent, supersnel, behendig. Maar op 1 punt scoorde hij niet: in het heetst van de strijd 100% je doel voor ogen houden, nooit loslaten. Dat fanatieke mist hij, is daar te lief voor.

   

ontspannen en in slaap

Na maanden vonden we de juiste baas die een lichamelijk en geestelijk zo sterke hond aan kan: die lief en respectvol is, ook volstrekt duidelijk en consequent, en mentale en fysieke uitdaging biedt. Anders neemt Lobo het heft in handen. Kort en krachtig optreden dus, maar nooit te hard praten, laat staan schreeuwen, nooit overkill, omdat Lobo ook open, gevoelig/zachtaardig, leergierig en gehoorzaam is. Deze baas kan met hem lezen en schrijven als hij geheel volwassen is.

Lobo ging in juni naar zijn nieuwe baas. We zijn achteraf blij dat hij geen politie- en dus kennelhond werd. Lobo was al anderhalf jaar huishond, een lieve knuffel naast al zijn strapatsen. Hij heeft nu beide: de huisknuffels en de training/uitdaging! Deze baas heeft al zoveel bereikt. Maar zulke honden puberen lang. De echte volwassen wording duurt nog een poos. Lobo blijft voorlopig de millimetertjes ruimte die hij ziet uitproberen. Gelukkig grijpt de baas altijd alert in om incidenten te voorkomen. Roept hij, dan weet Lobo: direct komen. Een vreugde, want nu kan hij los buiten en zijn energie eruit racen. En zit de baas te computeren op de bank, dan mag Lobo lekker erbij, ook tegen hem aan, maar niet over hem heen hangen en klooien. Daarmee zou hij direct weer een stukje dominantie pakken. Hij is sterk en zwaar, dus des te belangrijker om wat manieren te hebben en mensen niet omver te duwen. Lobo en de baas zijn super goed op weg!

   

cadeautjes                                                                                 Roland

 25 2017   JanuariBeer en Mouse zwierven rond in de Alpujarras, broodmager, drijfnat en nu ….

Twee grote prachthonden, geboren ergens eerste helft 2014. Schofthoogte 65 en 70 cm. Beide zelfstandig, gevoelig voor stemgeluid, Mastin-invloeden, lief en zacht. Geen honden die je moet ‘commanderen’. Daarvoor zijn ze te oorspronkelijk. Dieren waar een verstandige baas een hechte band mee kan opbouwen. Gered door 2 Nederlandse toeristen, begin mei. Beer ging 18 augustus naar Leeuwarden, Mouse eind oktober naar Vogelenzang. En ze kregen het onderste uit de kan: ervaren hondenmensen, een heerlijk leven.

   

Beer                                                                                        Muis, Mouse

Beiden zijn (nog) hond alleen. Beer blijft dat. Maar ziet vaak andere honden op de urenlange wandelingen op de Froskepolle. Zijn bazin schrijft: Wij begrijpen steeds beter wat Beer nodig heeft  en Beer begrijpt steeds beter dat hij nu bij ons hoort en wordt daardoor elke dag rustiger. Hij leert stap voor stap manieren. Bv. rustig zitten, wachten tot de brokken in de bak liggen en pas eten als hij het seintje krijgt. Het schrokken is over. Pas als hij echt gewend is aan iets nieuws, begint de volgende oefening. Door die rustige stapjes begrijpt hij het snel en vindt het leuk, zeker als er een knuffel of beloning volgt. Te veel verwachten maakt hem prikkelbaar en tegendraads. Tja, een wijze les voor ons allemaal. En flinke wandelingen dus.

   Beer op de Froskepolle

De baasjes van Mouse sturen niet veel berichten, maar wat we horen is niet minder mooi. Mouse woont op een landgoed in Vogelenzang midden in de prachtige natuur. Ook het strand is dichtbij. Ze kon al snel heerlijk los rond rennen. Geen wanklank. Recent het berichtje: ‘We zijn zo geweldig blij met Mouse, vinden dat we de jackpot met haar hebben. Juist daarom zijn we extra kritisch met een maatje voor haar.’ We zijn natuurlijk erg benieuwd naar Mouse haar toekomstige hondenvriend. Ze zal het heerlijk vinden.

Januari 23 2017   Mulan en Snoet: lookalikes van binnen en van buiten.

  

Twee weken geleden kwam dit berichtje: ‘Vandaag is Mulan een jaar bij ons. Een jaar nog maar. Het lijkt al zo veel langer. De lieve schat. Bedankt.’

Wij zeggen terug: ‘Jullie bedankt. Voor je dierenliefde, je wijsheid in de omgang met Mulan, voor haar liefste vriendin Snoet, voor de prachtige wereld die jullie haar gegeven hebben.’

Zitten die twee niet heerlijk in hun vel?

Mulan, geboren maart 2015, liep bij de snelweg. Levensgevaarlijk, maar gelukkig tijdig veilig bij refugio Sierra Nevada in Padul bij Granada gebracht. Al snel kwam de gouden reactie: de baasjes van Snoet (sprekend, alleen tikje meer zwart in de kop) vielen voor haar. Ze bezochten Mulan en het was helemaal raak. Toch bleef Mulan nog even in het heerlijke opvangparadijs bij Chantal, omdat ze mankte. Overigens geen straf, want Mulan en de andere opvanghond Meo, een grote Roemeense Sint Bernard, waren verliefd. In Spanje waren al foto’s gemaakt, maar we lieten toch extra foto’s maken. Ook nu geen aanwijzingen voor artrose of HD, misschien een kleine afwijking in de rechterheup? Zoals Maureen al had gezien: waarschijnlijk enkel gewone doorzakking met het typische herderloopje van de overfok. Eventueel groeispurtpijnen. En Mulan was mager met weinig bespiering. En bij opbouw daarvan worden ook honden met HD er vaak prima oud mee.

De 5 maanden oude Bobbie van Roelien’s vader logeert.

Mulan ging op 02 januari 2016 naar zijn nieuwe familie: vader, moeder, 2 meisjes, en dus Snoet. Beiden een fijner, kleiner formaat herder en beiden zo lief en zachtaardig. Mulan’s slimheid en onzekere kant gedijen bij deze veilige sfeer en rustige, duidelijke aanpak.

Januari 20 2017   Cuca is bij Dierenthuis.

                               Bij 25 nov en 28 dec staan Cuca’s verhaal en dat van Dierenthuis.

  

Woensdag brachten we Cuca naar Almere: 1000 dieren waaronder 300 tot 400 honden. Voor Maureen een zwaar afscheid, want Cuca was sterk aan haar gehecht. Ze krijgt dus geen familie. Dat was eerst moeilijk. Maar: ze is nu op een plek waar als nergens anders dierenliefde en -kennis samen gaan. Een prachtplek ook. We kregen opnieuw een rondleiding. Steeds weer raken je de ruime, kleurrijke kamers met zachte, warme slaapplekken en uitloop naar buiten. En wat voor buiten. Honden dollen, rennen, zwemmen. Ook binnen veel bewegingsvrijheid. Ze lopen heen en weer, in en uit. Ook in de vertrekken waar de mensen leven en werken. Katten en honden soms gezellig door elkaar. Wat kan, dat mag. Een stagiaire leidde ons rond. En steeds liepen er dieren mee. Er is rust, het voelt vrij en ongedwongen. Je knuffelt ongemerkt wat af. Als je een paar minuten bij de gehandicapte honden bent, zie je dat amper meer. Poten die missen, poten die niks kunnen, over de grond slepen en daarom ‘verpakt’ zijn tegen beschadiging, omdat ze met de poten die het wel doen vrolijk rondsjezen. Soms een langere wandeling in hun rolstoelen. In het grote zwembad krijgen ze hun therapie. Natuurlijk zijn er grenzen. En katten met besmettelijke ziekten zitten samen en zwaar mishandelde, getraumatiseerde of verwilderde dieren hebben eigen ruimtes.

  

Dit bezoek blijft weer lang hangen. Een fijne sfeer. Het is goed. Cuca is veilig voor de rest van haar leven. Hier geen stress gevende prikkels. En zou ze bijten, dan zouden ze het snappen, verklaren. Maar dat gebeurt niet. Cuca bijt niet zomaar, geen enkel dier is zomaar vals. Er is altijd een verhaal. Maar sommige mensen hebben er geen behoefte aan dat te kennen. Voor hen zijn dieren er om mensen te behagen, om te gebruiken. Het is vaak heel onrechtvaardig. Dieren met een rugzak, hen direct of indirect door mensen aangedaan, wordt die rugzak verweten. Lees op faceboek Dierenthuis de verhalen, zie de filmpjes. Lees de verhalen van honden gered door de organisatie Hulp Inbeslaggenomen honden i.s.m. Martin Gaus.

  

  

Het eerste bericht over Cuca was goed. Ze woont met 35 honden. Ze heeft eerst kunnen rondsnuffelen tussen een klein deel daarvan. Toen de rest binnen kwam ging ze naar buiten. Dat was wat teveel. ’s Avonds ging ze naar binnen en daarna zagen ze haar heerlijk liggen slapen samen met de andere honden in de kamer. We zoeken haar zeker een keer op.

  

   

   
 

Januari 20 2017   De eerste Esperanzahonden Miky en Danko.

Op 28 en 29 oktober 2011 werden de eerste honden via onze begin dat jaar opgerichte stichting geadopteerd. Tot die tijd hadden we al veel voor andere stichtingen gedaan. En vinden het nog steeds geen punt om dat te doen, want het gaat om de dieren. We vlogen ze zelf mee terug naar Nederland. Miky en Danko zaten beiden in het dodingstation in Granada. Ze zijn door vrijwilligsters daaruit gered en met onze steun in een pension ondergebracht.

   relaxen met Puck

Miky, type Groenendaeler van 8 – 10 maanden, was een sociale en energieke hond, met een onzekere kant. Hij had verlatingsangst en mocht daarom bij de baasjes slapen, totdat hij voldoende zelfvertrouwen had opgebouwd en hun dagritme kende. Hij heeft zich heel goed ontwikkeld. En zowel met de toenmalige poezen als de nieuwe Spaanse adoptantjes Puck en Max gaat het super. In 2013 ontdekte Miky de brommers en de scooters: als een razende er achter aan. Gelukkig is bazinnetje Anneke met een gedragsdeskundige gaan trainen: om de beurt op de scooter langsrijden, Miky observeren en oefeningen afspreken. Het is nooit helemaal verdwenen, maar het lukt hem voor te zijn. Dat houd je actief, schrijven ze, want Miky is razendsnel. Superbazen dus die hem heel goed helpen en begeleiden en aan zijn behoeftes tegemoet komen. Ze hopen hem nog lang te mogen houden.

  

Danko was net zo’n bofferd. Hij werd op straat mishandeld en iemand heeft hem naar het dodingstation gebracht. Een jaar of 3. Langharige herder? Garifano-mix? De nieuwe baasjes kwamen na bestudering van de hondenencyclopedie tot de conclusie dat hij wel heel sprekend op een Finse Lappenhond lijkt. Danko is rustig, stoïcijns. Gewend zijn gang te gaan. Dus moest hij nog wel wat leren. Dat is hen toevertrouwd. De baas werkte met politiehonden. De oude Marco, die er nog was toen Danko kwam, stond met hem in het heetst van de strijd en genoot nu van zijn pensioenjaren. Overigens was Danko vanaf het begin meer op de bazin gericht. Hij is heel sociaal met andere honden en erg lief; doet geen kip kwaad. Soms een tikkie eigenwijs, maar dat mag een heer van zijn leeftijd, zeggen de baasjes. Hij woont in een huis dat als achtertuin vele kilometers bos en hei heeft. Poes Jip en Danko wandelen als 2 echte kameraden samen door het bos. Ook zij hopen nog een hele tijd van hem te mogen genieten.

Januari 19 2017   Zondag dit heerlijke ragebolletje op bezoek.


Bobbie werd in 2013 geadopteerd door twee super bazinnetjes. Hij kwam uit een dodingstation in Gran Canaria. Maureen was al zijn 9e!!! adres. Hij zou te claimerig zijn, in vingers en kleding happen, blaffen … Maureen vond hem een innemend draakje en zag zijn minpunten niet als bewerkelijk, maar als aandachtspunten voortvloeiend uit zijn verleden, waaraan je moet werken. Verder alleen maar een leukerd. Goed met alle honden. En dat is precies de echte Bobbie.

Wij zien Bobbie af en toe en vanaf het begin is er geen wanklank geweest. Hij is leuk en lief en makkelijk. Schrijnend en onbegrijpelijk dat zoveel mensen dit hondje als lastig hebben ervaren. Ook hier weer is het eerst geven van een stukje zekerheid en veiligheid de weg. Logisch na zo vaak gedumpt te zijn. En daarna begeleiden en indien nodig corrigeren op rustige en consequente wijze. Zijn bijtgedrag bv. viel reuze mee. Even alle aandacht geven op zo’n moment is voldoende. En het afwisselende leven bij deze actieve bazinnetjes doet Bobbie ook goed: hij ‘helpt’ bij het klussen, het tuinieren en geniet van de lange dagwandeling die wekelijks gemaakt wordt. De ezels, de kippen en de papegaai blijft hij wat vreemde wezens vinden die je dus af en toe moet uitdagen en toeblaffen, maar daarbij blijft het, want Bobbie is de goedheid zelve.  En sinds kort is het nieuwe poesje zijn beste vriendinnetje.

 

Januari 17 2017  Chico’s verjaardag! En wat inzetten op veiligheid en vertrouwen vermag.


11 januari kwam er een mail. ‘Hoera, vandaag is Chico een jaar bij ons. Elke dag houden we meer van het ventje. We hebben besloten dat dit zijn verjaardag bij ons zal zijn, elk jaar weer. We weten tenslotte toch niet wanneer hij geboren is.'

 

Met vriendinnetje Senna

De 8-jarige Chico kende enkel Spaanse refugio’s. Nooit in een huis geleefd, nooit buiten gewandeld. Na 7 jaren kwam het geluk. Zijn nieuwe baasjes zeggen: Hij doet zo ontzettend goed zijn best, ik kan haast alleen in superlatieven schrijven. … Alles wat hij nog niet wist of kon heeft hij door een steeds groeiend vertrouwen gemakkelijk geleerd. Eigenlijk hebben we hem zelden iets hoeven te ‘gebieden’. Dat gebeurde dan alleen voor zijn veiligheid. Hij doet alles meestal gewoon als we het vragen!


In Frankrijk aan de wandel

Men zegt dan snel: Jullie hadden geluk. Hun antwoord: Ja, dat is zo. Maar de eerste bedoelt: De hond is een makkie, gehoorzaam, sociaal enz. Deze baasjes bedoelen: Wat hebben wij een geluk dat hij zich zo schitterend ontplooid heeft. En wij zeggen dan: door hun geduld en creativiteit. Want een makkie op voorhand was het dus niet. Het had anders kunnen lopen. Geregeld ook loopt het anders met honden als Chico. Niet om te kort te doen, ieder handelt immers naar vermogen. En niet alles is mogelijk. Maar wel heel veel, afhankelijk van motivatie, inzicht, creativiteit, geduld. Ook voor super moeilijke honden is een baas, is een plek. Lees de nieuwsbrief van Hulp Inbeslaggenomen honden. In Nederland worden veel honden onterecht afgemaakt, vooral n.a.v. bijtincidenten. Vaak honden die veel meemaakten en dan grotere gedragsproblemen ontwikkelen, omdat mensen hun rugzakje onvoldoende snappen en de hond dan op die punten (onbewust) overvragen. Wat goed had kunnen komen met een juiste en geduldige aanpak, kan snel escaleren door forceren en onkunde.


Je onveilig voelen, wat was dat?

Chico was weinig handling gewend en had een vorm van op zijn hoede zijn ontwikkeld. Dan komen verdedigingsmechanismen snel op scherp. Dat is geen agressie, maar onveiligheid, argwaan: door geluiden, lief bedoelde aaien, te snel of onverwacht aanraken, of te intens of te lang. Of bij aanlijnen, vlooiendruppels op de huid, dicht naast een dier gaan zitten. Als je niks gewend bent, kan alles ongemak oproepen. Omdat het nieuw, onbekend is of omdat het juist doet denken aan iets onveiligs uit het verleden. Het kan gebeuren in huis, op straat, met vrouwen, mannen, kinderen, andere honden, auto’s etc. Chico heeft 2 x gebeten, omdat de aanraking nog even te vroeg was. En hij kwam vaak niet, hoe lief ze het ook vroegen. Soms is zo min mogelijk aankijken in het begin beter, dus niet frontaal staan en kijken, maar in kromming en zijwaarts bij je laten komen. En niet roepen, terwijl je in de deuropening staat. Zolang het vertrouwen nog niet sterk genoeg is, hebben sommige honden het nodig om een vluchtweg te zien. Ook andere honden tegenkomen, terwijl je aangelijnd bent, kan bedreigend zijn. Enz.


Heerlijke overgave.

Wie aan de andere kant begint, het dier eerst observeert en tot rust laat komen om de nieuwe leefsituatie wat te verkennen, en daarna kijkt met welke kleine stappen het vertrouwen versterkt kan worden en dat vervolgens rustig en met creativiteit oefent, zo nodig weer stapjes terug doend, die staat vaak versteld hoe snel het na een eerste aanloopperiode bergopwaarts kan gaan en hoe ver je komt.


Als dit geen vertrouwen is!

Chico’s baasjes zeggen: ‘Het heerlijke dier was er al. Het moest alleen nog tevoorschijn komen.’

Januari 13 2017  Mooie nieuwjaarsberichten terug.

Koos woont in een supermooie Bed en Breakfast aan de IJssel.

 

Een luxe probleem: dit Yorkie hadden wel 10 x hadden kunnen plaatsen. Gelukkig was het de juiste keus! Koos is ruim 3 maanden thuis en …geen enkele wanklank! Een greep uit het bericht.

‘Koos is de vrolijke noot in huis en we zijn verschrikkelijk gek met hem. Helaas is de oude hond 3 weken na zijn komst overleden, maar Koos heeft ons met zijn opgewekte karakter door deze verdrietige periode heen geloodst. Hij geniet met volle teugen van loslopen en wordt wel gekscherend Max Verstappen genoemd. Kortom het zonnetje in huis en we hopen dat hij minstens 16 jaar wordt!

 

Boomer doet het super vanaf dag 1.

 

Boomer kwam samen met Koos op 16 september naar Nederland en was nummer 2 in populariteit. 5 oktober ging hij naar Elburg, waar hij alle harten steelt van de mensen in het verpleeghuis en het museum waar zijn bazinnetje veel vrijwilligerswerk doet en waar hij dagelijks mee naar toe gaat.

Odin en de katten: met beleid en geduld is echt heel veel mogelijk.

 

28 augustus werd Odin geadopteerd. Een heerlijk ding, maar zijn terrierpit moest wel gereguleerd worden. Odin knalde zo woest op kippen en poezen af, dat samenleven aanvankelijk een forse inspanning van de bazin vereiste. Inmiddels kunnen ze samen bankhangen. Het bazinnetje schrijft dat het een vreugde is om te zien hoe alles gaat. Odin is moeilijk te zien op de bank op de foto, maar hij ligt er echt, onder de poes. Chapeau voor Helena die hond en katten toch nog wist te verzoenen. Velen zouden afhaken en concluderen dat het niet gaat.



Vertrouwen komt te voet en gaat per paard: ook bij Terry.


Dit 5 à 6-jarige Yorkie-achtige mixje is gevonden met totaal vervilte vacht en wonden. Een rugzakje dus. Druk werkt helemaal verkeerd en dingen in je handen wekken wantrouwen. Maar een toppertje voor wie hem neemt zoals hij is, kennis heeft van het felle terrierstukje en snapt dat opbouwen van vertrouwen op nr 1,2,3 …. staat. Deep down de vraag: ‘Kan ik je vertrouwen?’ Door alle misère op dit punt zwaar onzeker. Zijn eerste adoptie mislukte door het willen verwijderen van een teek. Terry beet, doodsbang, vertrouwen foetsie, dus grommen om het geringste. Zijn nieuwe baasjes Joop en Elly schrijven dat het nu, na ruim 3 maanden, steeds beter gaat, steeds nieuwe mijlpaaltjes. Terry gromde soms agressief naar Joop uit pure angst en onzekerheid is. Een bekend patroon trouwens dat mannen vaak meer wantrouwen oproepen. Joop had dus steeds minitrainertjes op zak om Terry te belonen, als hij iets goeds deed, en vermijdt alles wat hem een ongemakkelijk gevoel kan geven. Terry was in wezen al snel dol op Joop, helemaal blij als ze samen spelen op de volkstuin en als Joop thuis komt wil hij door hem aangehaald worden. Elly lijnt hem nog wel altijd aan, maar dan laat Joop hem vaak uit, want ze doen er alles aan dat die twee een goede band krijgen. Met succes! Het grommen is veel minder en Terry kruipt nu bij Joop op de bank. Wij denken dat door deze geduldige en verstandige opvoeding Terry het voorbeeld van Chico gaat volgen: die heeft na een jaar nu ook in zijn baasje het volste vertrouwen.

Barpi werd Dappertje werd Bikkel.

   

Ook Bikkel, 3 à 4 jaar, beetje Westie-type, werd zwaar verwaarloosd gevonden: volkomen apathisch en uitgedroogd. Met een vreselijke vacht. Al dagen zat hij, of beter hing hij bijna, vastgebonden aan een boom. Hij is dus helemaal kaal geweest, maar er zal weer een prachtige volle vacht komen. Want in Deventer vond hij topbaasjes. Bikkel geniet van de heerlijke verzorging en van het spelen met de baas. Zijn rugzakje was niet van het type Terry. Waarschijnlijk dus niet op straat gezworven, waar allerlei gevaren je bedreigen en je voortdurend op je hoede moet zijn, maar huishond zonder enige verzorging, de dagen slijtend op een balkon o.i.d. En ben je hem helemaal zat, dan knoop je hem aan een boom. Maakt niet uit of hij wel of niet gevonden wordt.


Januari 11 2017   Leuke reacties op de nieuwjaarswens. Mail na mail met goed nieuws. Heerlijk.

 Poes Miuw

  

 Hier nog de kleine Miuw in Spanje met vriend Garrapata

Rocio en Paco namen het piepkleine, gedumpte kitten Miuw in huis. En Miuw groeide en bloeide tussen de 5 honden en 4 katten. Maar er is een grens aan het aantal dieren. In december 2012 kreeg Miuw een super thuis bij Joyce en Justin, 2 jonge mensen in Amsterdam die de dierenliefde van huis uit mee kregen. Het gaat nog steeds super, zeker sinds maatje Sammy erbij kwam: Miuw speelt, daagt uit en rent rond als geen ander. Sammy en Miuw zoeken elkaar altijd op en proppen zich in 1 kattenmandje om samen te slapen.

Blinde Lucy

   

 

Adoptie van een gehandicapt dier kan zoveel vreugde geven. De Spaanse Carmen Mateo vond de fijne, tere Podenco Lucy met ernstig zieke ogen voor de deur, 2 maand oud. Ondanks een jaar vol behandelingen werd ze blind. Ze kon zich moeilijk handhaven tussen de vele opvanghonden. Maar na 4 jaar, in juni 2014, kreeg Lucy een liefdevol mandje in Apeldoorn vlak bij het Loo. Ze loopt los op de hei! Lucy blijkt heel slim en is nu een blije, speelse hond dankzij dit fantastische thuis bij bazinnetje Elly, maatje Mimosa uit Portugal en poes Thijsje.

Oude Grietje

   

Eind 2015 ging de 10-jarige Cocker Spaniel Grietje naar een gezonde, sportieve, oude dame die altijd honden had. Een dilemma. We gunnen ieder een hond, maar de kans dat er iets gebeurt is statistisch groot op je 80-ste. Per keer wegen we zorgvuldig af, kijkend naar leeftijd, gezondheid, conditie èn: achtervang. We vragen die achtervang ook bij het huisbezoek te zijn als potentieel vervolgbaasje. Ook bij Grietje met zoveel verwaarlozing achter de rug, o.a. in een extreem chaotische opvang en een dodingsstation, was dit een voorwaarde. Ans haar dochter was hiertoe bereid gelukkig. Grietje boft zo met deze fijne oude dag met veel wandelingen, want ze is net zo fit en actief als haar bazinnetje. Helaas kan ze niet alleen zijn. Geen middel of therapie hielp tot nu toe. Gelukkig is ze heel lief.

Maya werd Mira

  

Maya, gedumpt in 2014, was waarschijnlijk ooit huishondje. Hoogzwanger zwierf ze ontredderd op een kerkhof in Boekarest. Carmen redde haar en op de valreep is ze geaborteerd. Carmen’s flatgenote Nina adopteerde Maya. Helaas kon Nina vanwege gezondheidsproblemen Maya niet meer uitlaten. 14 november 2015 kwam Maya naar het mooi gelegen Diepenheim. Ze kreeg fantastische, actieve wandelbaasjes en werd Mira. Ze genoot vanaf het eerste moment: mocht overal mee naar toe, soms in de nieuw gekochte fietskar. Helaas is haar bazinnetje vorig jaar overleden. Baasje Henk en de kleine Mira moeten samen verder. We zijn heel blij te horen dat het erg goed gaat met Mira en dat Henk zoveel steun aan haar heeft.

Januari 10 2017   Klaar om terug te sturen naar Hongarije?

  

Dat vroeg Ingrid, toen ze deze foto kreeg. Ingrid en Peter vonden Pluto op straat in de zomer van 2015. Pluto is een Vizsla reu, een gevoelig, zacht, soms ietsje angstig type jachthond. Hij was echt in paniek toen hij een riem om kreeg. Hij kende niks, was niks gewend. Op zijn voorpoot zat een rare bult, waarschijnlijk een beschadigd bot door een flinke snee ooit. Hij is nog in Hongarije daaraan geopereerd en tegelijkertijd gecastreerd. Na een wat moeizaam herstel ging de wereld open voor Pluto. En hij bleek wat graag aandacht te krijgen, maar is in huis ook rustig en lief.

 

Pluto met Chica en Opa Luca

En toen kwam er een verrassing. Hondenliefhebbers uit Broek op Langendijk, die 3 ½ maand eerder Chica (mix Vizsla Rottweiler met karakter Vizsla en uiterlijk Rottweiler) adopteerden, ook via Ingrid en Peter, namen ook Pluto op. Het werden vrienden, ook van de nu 13 jaar oude opa Luca. En nee! Pluto gaat niet terug. Hij blijft bij Chica en Luca en deze geweldige hondenliefhebbers die hen dagelijks laten rondbanjeren in één van de heerlijke natuurgebieden vlak bij.

 Hier zijn we natuurlijk helemaal gek op!

Januari 9 2017    Euthanasie dreigde voor Megan vanwege een gewone operatie van een paar honderd euro. In Nederland!

 

 Megan, geboren augustus 2011, geniet als geen ander en haar familie, die haar 22 juni 2014 adopteerde, is nog steeds zo blij met haar. Maar vlak daarvoor stond Megan’s euthanasie nog gepland. Deze lieve, vrolijke Old English Bulldog met langere beharing was dus nog geen drie jaar, toen ze geopereerd moest worden i.v.m. een blaas vol stenen. Kosten: een paar honderd euro. Omdat het baasje dat geld niet had, was een afspraak gemaakt voor euthanasie: voor een jong, verder kerngezond dier. Ja, u leest het goed, dat kan in Nederland. Een dierenarts van deze praktijk vond dit heel ver gaan en zocht koortsachtig een uitweg. Samen met Maureen namen wij Megan over: voor opvang en operatiekosten. Na de operatie was ze binnen de kortste keren weer springlevend. Analyse van de urinestenen liet 100 % struviet zien. Om kristalvorming minder kans te geven moest Megan wel op dieetvoer. Ook van belang: meer keren per dag eten, goed en vaak genoeg uitlaten (urine niet te lang in de blaas) en verhoogde vochtopname (op voldoende plekken vers drinkwater hebben staan), ook goed voor veel andere honden trouwens.

 

Megan is een makkelijke, sociale hond die iedereen inpakt met haar lieve kop. Ze vermaakt zich kostelijk met zwemmen en spelen op  de camping, in de polder, in de Biesbosch enz. en ook op vakantie gaat ze lekker mee. Megan is een zalige, soms wat lompe knuffel, maar zo aandoenlijk. Helaas is Doberman Spiky inmiddels overleden. Ze twijfelen nog over een opvolger. Het lijkt Megan ook best te bevallen dat iedereen er nu alleen voor haar is. Want de 22-jarige poes is geen echte concurrent. Een super happy end dus. Op het nippertje.

 

Januari 8 2017   Mazzel kwam nog voor de Kerst THUIS!.


De kleine 7-jarige, terrierachtige Mazzel uit refugio Protectora, op de valreep uit het dodingsstation gered, is duidelijk niet verwend door het leven. In september kwam hij in opvang bij Maureen. Hij snapte niet dat hij in huis mocht en kon natuurlijk ook niet weten dat je in dat ‘binnen’ eigenlijk niet moet plassen. Speeltjes? Wat zijn dat? Optillen was eng, en soms had hij angst voor iets in je hand. Spot on tegen teken opdoen vroeg echt tact en bij kammen was Mazzel foetsie. En ondanks alles zo’n lieverd. Keek gelijk dankbaar op bij aandacht. Straalde wanneer hij liefde kreeg. Voelt Mazzel zich veilig, dan komt hij zelf al te graag. Op een speelochtend op een hondenweide in Rolde was hij sociaal naar mens en dier. Hij leunde zelfs trouwhartig tegen een onbekende aan.


Mazzel leert snel en houdt inmiddels al van (piep)speeltjes. Binnen heel rustig, buiten heel actief. Wandelen: heerlijk. Hij moet op sommige punten gewoon van ver komen en bij handling moeten mensen geduld en rust betrachten. Maar baasjes met alle begrip voor een rugzakje krijgen een gouden maatje dat heel trouw zal zijn. Die baasjes kwamen. In december mocht Mazzel bij Gert, Tineke en dochter Melanie komen wonen. Ze zijn echt begaan met dieren, hebben grote hondenervaring, hoeven niet de perfecte hond (wat dat ook moge zijn). Ze snappen dat rustig vertrouwen opbouwen de sleutel is: respect tonen en soms wat afstand houden. Bv. Mazzel niet zomaar snel even optillen, als je daar zin in zou hebben.


Mazzel is nu 3 weken THUIS. En het gaat zo mooi. Ze hebben hem rustig rondgeleid in huis en tuin hij geniet van het liggen op schoot en slapen op bed.


Niks hoefde de eerste dagen. Hij at niet, dus dan maar wat (welriekend) blikvoer en kijk, al na 2 dagen begon hij aan de brokjes. Hij is lief, vrolijk, nieuwsgierig, enthousiast, schrijven ze. En heerlijk moe na een uur buiten in het bos hollen. Wel erg bang voor vuurwerk. Maar voor de baasjes is hij super lief en ook voor mensen die vaker over de vloer komen. Als hij straks echt gewend is gaan ze op les.

Hij loopt al lekker los!

Januari 8 2017   Vervolg op gisteren: Sofie wünscht euch einen schönen Sonntag.

Vanmorgen kregen we dit filmpje van Sofie via Whatsapp van Conny die van oorsprong Duitse is. Aangezien wij ons in het Spaans redelijk redden, maar toch stukken vlotter in het Duits communiceren, prefereren we dus Duits in dit geval. Ons antwoord: Wunderbar. Jetzt ist der Sonntag schon schön! Is het niet prachtig hoe Sofie al weer aan de wandel is?


Januari 7 2017  Wat zou de wereld mooi zijn, als we allemaal stoppen voor een dier in nood.


 


Op 15 december staat het filmpje van Sofie op de site. Conny van refugio Protectora ziet haar zwaar gewond langs de snelweg liggen. Ze nam het dier, dat daar gezien de stinkende wonden al heel lang lag, mee naar huis. Sofie is direct geopereerd aan vele botbreuken en Esperanza heeft een bijdrage geleverd in de € 1200 kostende operatie. Sofie is bij Conny in huis en na een lastige fase kan gelukkig gemeld worden dat het super gaat. De laatste verbandswisseling is net achter de rug en ze is energiek en moet geregeld afgeremd worden. Sofie had op het nippertje geluk!



Januari 1 2017  Nieuwjaarsgroet

Esperanza dankt een ieder voor de waardevolle samenwerking in 2016 en wenst allen een waardevol 2017.

Dank voor de bijdragen voor een beter leven voor dieren door:

Adoptie van een dier.

Opvang van een dier.

Financiële donatie.

Giften van medicijnen of goederen.


Nieuwe wegen in een nieuw jaar met mooie ’footprints’. Dat is onze wens voor 2017 voor allen met wie we afgelopen jaar samenwerkten voor de dieren.

De nouveaux chemins dans une nouvelle année avec de belles empreintes. C’est notre souhait pour 2017 pour tous ceux avec qui nous avons coopéré l’année dernière pour les animaux.

Neue Wege in ein neues Jahr mit schönen Fussspuren. Das ist unser Wunsch für 2017 an alle mit denen wir zusammen gearbeitet haben letztes Jahr für die Tiere.

Drumuri noi intr-un nou an cu urme de frumoase. Aceaste este dorinta noastra pentru 2017 pentru toti cei cu care anul trecut pentru animale.

Nuevos caminos en un nuevo ano con hermosas huellas. Ese es nuestro deseo para 2017 para todos aquellos con los que trabajamos el ano pasado para los animales.

New roads in a new year with beautiful footprints. That’s our wish for 2017 to all with whom we worked together last year for the animals.

Michiel en Dirkje

www.esperanzahoopvoorhonden.nl


December 28 2016   Cuca is van harte welkom bij Dierenthuis in Almere. We zijn heel blij met hun warme reactie.


 

Cuca, 10 jaar, kwam in oktober. We hoopten dat haar verhaal mensen zou raken, zoals eerder gebeurde bij oude en gehandicapte dieren. Als je uiteindelijk maar die ene vindt. We wisten dat Cuca geduld zou vergen in meerdere opzichten, maar we hadden niet verwacht uiteindelijk zelf te zullen beslissen haar niet te laten adopteren. Cuca’s  verhaal staat uitgebreid op de site op 25 november met foto’s die illustreren hoe zwaar verwaarloosd ze aankwam in de Spaanse refugio Protectora 2 jaar geleden. Ze is getreiterd en heeft geleden. In de refugio had ze het al veel beter. Maar het zijn geen Nederlandse asielen en het kan zo koud zijn in de winter. We wilden haar na een leven van verwaarlozing en pesterijen graag nog een paar mooie ‘pensioenjaren’ geven: liefde en respect, warmte en verzorging.

  

Bij de dierenarts is Cuca onder verdoving kaal geschoren, bevrijd van klitten en pijnlijke doornen, helemaal medisch verzorgd. Ze voelt zich zichtbaar beter. Ze is nu open, aanhankelijk, geniet van knuffels en rent energiek rond. Iedereen vindt haar een schat. Maar … Cuca bijt bij aanrakingen die het verleden oproepen. Ze is hartstikke lief, sociaal naar mens en dier en bijt nooit zomaar, zonder aanleiding. Maar naast haar angst voor handling die te dicht bij komt, voelt ze zich ook snel erg ongemakkelijk bij druk en sturing. Dat vergt mensen die een hond goed kunnen lezen, want haar waarschuwingssignalen (oogwit, verstijven, lip optrekken …) zijn klein. En soms worden die signalen niet sterker, maar gaat ze heel snel over op bijten, helaas met flinke schade. We hebben vaker bijtertjes, maar dan is de bijtschade beperkter en door handelen met beleid en zorgvuldige plaatsing bij verstandige mensen kwam het altijd goed. Maar kan dit tere punt van Cuca ooit minder worden? Is het verantwoord te wachten op een adoptant (als die al komt) die dit kan sturen/voorkomen? Het gaat niet alleen om situaties als trimmen, dierenartsbehandeling e.d. waarbij je letterlijk heel dicht op de huid komt. Ook onrust en andere prikkels kunnen haar opwinden of een ongemakkelijk gevoel oproepen. Met de risico’s van dien. Pas in een leefomgeving als Dierenthuis kan ze echt ontstressen. Daar spelen die prikkels niet en de verzorgers weten dat je honden als Cuca niet onder druk moet zetten. Dan zoekt de sociale Cuca zelf contact. Dan geniet ze zichtbaar van een aai.

Dierenthuis is een indrukwekkende organisatie.

  

 

Ze vangen dieren in nood op die door (besmettelijke) ziektes, handicaps, grote gedragsproblemen of ouderdom niet elders plaatsbaar zijn. Hun filosofie is respect voor elk leven dat een vorm van kwaliteit heeft. Die visie delen wij met hen: voor mens en dier. Alle dieren blijven bij Dierenthuis tot hun dood. Ze krijgen geen spuitje, maar goede voeding, de juiste omgeving, professionele en liefdevolle verzorging en aanpak. Het gaat bv. om katten met het FIV-virus of Leucose, om zwaar mishandelde, schuwe en verwilderde katten, om gehandicapte honden en honden met trauma’s en gedragsproblemen. Geen hokken, maar een prachtig terrein van 30.000 m2 met zwemvijvers, bomen en struiken. De dieren leven in groepen die bij elkaar passen qua gedrag of ziektebeeld bv. De grote huiskamers zijn gezellig en aantrekkelijk. Klik op de site van Dierenthuis via ‘nieuws’ naar ‘foto’s bezoek open dag 26 november’ en zie hoe fijn de dieren daar mogen leven. Esperanza steunde Dierenthuis soms in het verleden. We waren op bezoek in hun vroegere locatie in Aarle Rixtel en later in Almere, waar we uitgebreid spraken met Steven en Alice van Duijn. We wisten: als er één plek is waar Cuca gelukkig kan worden, geen risico loopt op fatale incidenten en waar ze nooit meer weg hoeft, dan is het daar. We hebben ons verzoek aan hen uitgebreid onderbouwd en geïllustreerd. Hun antwoord was volmondig ja. Wij zijn blij voor Cuca.

  

 

December 26 2016  Hoe kun je toch zo lief blijven? Puddy beleeft voor het eerst een warme Kerst.

 

Puddy is minstens 4 jaar, wellicht ouder. Hij zat al die jaren in Hongarije aan de ketting: broodmager, zwaar verwaarloosd. In oktober bleken de bewoners verhuisd te zijn . Puddy zat nog steeds moederziel alleen in weer en wind, dag en nacht, buiten aan die ketting. Aan het eind van zijn latijn. Nog even…. dan was het op geweest. De in Hongarije wonende Nederlander Jochem nam Puddy liefdevol op. 5 x per dag minibeetjes eten en regelmatig op schoot nemen. Enten werd uitgesteld door de dierenarts: te zwak. Na een paar dagen leek hij het op te geven, maar Jochem trok hem er doorheen. Hij had een soort gloed of waas op zijn ogen soms. Maar dat lijkt aangeboren en hem geen last te bezorgen. Hoewel hij waarschijnlijk geen diepte ziet.

 

Puddy kwam 16 december naar Nederland, maar hij zat amper in opvang of hij kreeg al een reactie: gelijk in de roos. Puddy is al thuis! Vrijdag gehaald. Hij snapt het vast nog niet allemaal. Puddy moest leren dat hij ook zelf naar mensen toe mag komen. Hij ontdekt ook dat aaien fijn kan zijn en wordt steeds vrolijker. Puddy is een puli, een klein soort Hongaarse herdershond, die levendig en actief zijn. Wij hopen dan ook dat zijn spontane en blije kant zich steeds meer ontwikkelt. Hij moet nu weer wennen natuurlijk aan zijn nieuwe familie (met 3 kinderen van 13, 16, 19), hun huis, omgeving en gewoonten. Maar we hebben het allergrootste vertrouwen dat zij de juiste mensen zijn om Puddy te helpen bij zijn proces. Mensen met heel veel ervaring, liefde en geduld. Wie weet, leert hij nog spelen. Hij heeft in elk geval ook een fantastische hondenvriendin: Bouvier Balou van 6 jaar, superstabiel, lief voor alles en iedereen.

 

En de start is heel goed. Slapen en wandelen gaan prima en hij kwispelt steeds als er iemand binnenkomt. Met poes Pelle moet er nog wel water door de zee. Vanmorgen schoot de nog steeds magere Puddy door het kattenluik. De poes was buiten en daar is hij toch wel erg mee bezig. Hij liep niet weg gelukkig. Puddy is gelukkig een slim hondje dat snel leert. En dat er in hem geïnvesteerd gaat worden, lijdt geen twijfel. En vandaag, op eerste kerstdag, is Puddy in bad geweest! Dat wilden Jochem en Maureen hem nog niet aandoen. Hij moet zich steeds fijner gaan voelen!

 

December 23 2016    Beer: een mooi voorbeeld van rustig oefenen op de ‘aandachtspunten’ vanaf het begin.

Beer was misschien anderhalf, toen hij samen met de herder Max werd gedumpt in een bos in Hongarije. Ingrid en Peter lieten hen niet aan hun harde lot over. Via hen arriveerde hij 24 maart in Nederland en al op 26 maart ging hij naar Elfriede en Arnold. In hun paradijsje aan de Linge is Beer met hun geduldige aanpak uitgegroeid tot een superhond. Zie de mooie foto en het fijne berichtje:


‘Hier in Leerdam gaat alles voorspoedig. Met Beer zijn we super blij. Het blijft een hele fijne hond; sociaal naar anderen honden, heel lief voor ons en gezond. Voor zijn vriendin Teddy is hij ook heel lief en beschermend. Er mag geen andere hond in haar buurt komen. Regelmatig loopt de kat mee als ik Beer uitlaat.’

Dat wil niet zeggen dat Beer geen ‘aandachtspunten’ had om het zo maar even te betitelen. Eentje daarvan was ‘mannen’: naar sommige gromde hij of wilde bij hen opspringen. Ook neigde hij zo waaks te zijn dat hij bv. verwoed naar de langs varende boten ging blaffen. En aanvankelijk mochten de medewerkers op Elfride’s kantoor niet bij de kasten komen. Beer had dus ook neiging de baas te spelen. Tja, als kennismakingsbezoek gelijk allemaal aaitjes en knuffels geeft, dan ga je dat zeker denken. Bij wolvenroedels wordt de leider immers ook begroet. Negeren is een veel beter teken om duidelijk te maken dat hij niet de baas is. Beer had ook neiging tot verlatingsangst. Hij heeft zichzelf een keer levensgevaarlijk vastgespietst op het hoge tuinhek, toen hij hen achterna wilde, omdat hij meende dat zij er niet meer waren. Gelukkig waren er geen vitale organen geraakt en was het dus niet fataal. Vanaf het begin hebben Arnold en Elfriede de aandachtspunten van Beer serieus genomen en zijn er bewust aan gaan werken. In bv. het boekje kalmerende signalen van Turid Rugaas staan hele goede tips, bv. om het gedrag naar mannen bij te sturen. Helaas neemt niet iedereen de rust en de moeite zich hierin te verdiepen en dan blijft het wat modderen. Terwijl het vaak echt niet zo ingewikkeld is, als je het maar duidelijk, rustig en consequent toepast. En wat geduld hebt. Dan bereik je echt veel en vind je met een blijvend aandachtspunt(je) vaak een prima manier van omgaan. Beer kreeg die opvoeding gelukkig!

December 23 2016   Guira draagt nu de prachtige naam Sierra, van de Sierra Nevada, waar ze vandaan komt.


Guira, een jaar of 4 à 5, zwierf op straat en leek pups gehad te hebben, maar die waren onvindbaar. Ze bedelde om voedsel bij restaurants. Uiteindelijk belandde ze in de Protectora, een refugio in Andalusië. Guira kwam in opvang in Lippenhuizen bij Chantal en haar gezin en daar bleek al wat een fijne hond het is. Tom en Lisbeth die haar adopteerden kregen een topper naar onze mening. Gelukkig vinden ze dat zelf ook, evenals de poezen. Het zwerven op straat heeft natuurlijk wel schade aangericht en daarvoor zal ze op zijn best onverschillige baasjes gehad hebben, die haar (met pups?) gedumpt hebben. Schering en inslag helaas. Maar de zachte hand van haar nieuwe baasjes met hun super rustige en geduldige aanpak zijn een zegen voor haar. Ze heeft zo geboft! Lees maar wat ze ons schreven.


 

Siërra is nu ruim 6 weken onze huisgenoot en dat bevalt wederzijds uitstekend. Ze is dol op onze twee poezen en zij op haar. Gezamenlijk liggen ze s'avonds voor de houtkachel en genieten van elkaars gezelschap en de warmte.

We hebben ons de eerste tijd afgevraagd welke genen zich allemaal hebben genesteld in Sierra : een labrador, een dog, een pointer, een boxer of alles bij elkaar. Een ratjetoe aan genen die vervolgens leiden tot een hond die groot is, sterk, een duidelijk jachtinstinct heeft, vooral gericht op vogels, heel mensvriendelijk is en super lief voor kinderen....Binnenshuis zijn haar aanhankelijke en lieve karaktereigenschappen vooral duidelijk. Alle mensen, ook onbekenden, Iedereen is welkom .Ze luistert naar verboden ( bv " niet in de keuken", als we bezig zijn met koken) ze wacht haar beurt af bij het eten geven.   Bij het controlebezoek van de dierenarts liet ze alles toe. Ze hecht zich meer en meer aan ons en onze gewoonten (en natuurlijk omgekeerd....)

Buitenshuis is het anders. Ze heeft veel energie en toen we probeerden de lijn te laten vieren om die energie uit te leven bleek al snel dat haar jachtinstinct wel wat groter is dan haar hechting aan ons. Vogels, m.n. eenden, ganzen en zwanen zijn heel verleidelijk en fluiten, roepen, brokjes bieden nog niet voldoende beloning om de verleiding te weerstaan. Op aanraden van de dierenarts laten we haar voorlopig aangelijnd. We lopen een uur per dag in een fors tempo en willen op den duur haar leren om naast de fiets te lopen. Dat is nu nog teveel gevraagd: ze leert nu om goed naast te lopen en op het fietspad niet alle kanten uit te dwarrelen.


"Heeft ze een rugzakje",vroeg  Dirkje. Ja, toch wel. Ze vindt het eng om in het donker naar buiten gestuurd te worden om te gaan plassen. Ze geeft nooit zelf aan wanneer ze haar behoefte moet doen. Je ziet aan haar gedrag, bv likken, dat ze naar buiten moet. Maar dan moet je echt meelopen en dan wil ze ook direct weer naar binnen. Ze wordt ook wat angstig als je haar wat steviger aanpakt of letterlijk vastpakt. Ze heeft een zachte hand nodig. Gisterenavond was er een schel fluitje op de televisie en daar schrok ze van en kroop als een kleine pup naar ons toe en zocht veiligheid. En kreeg die uiteraard...

Maar dat zijn minor things. Ze is een heerlijke hond. We zijn allen blij met haar en zij met ons.

December 22 2016  Houden van dieren? Voorkom dierenleed

Wat moet je weten voordat je een hond in huis neemt? Hoe moet je omgaan met een huisdier? Weet jij wat daar allemaal bij komt kijken? Bekijk het allemaal in deze film over de aanschaf en het houden van honden.

Op onze website staat ook een artikel over opvoeden van een hond. Klik hieronder op de zwarte knop

December 20 2016  Mooie foto’s en berichten van Okkie, Ulli en Bo: ze kunnen hun geluk niet op.

Op 7 december berichtten we over 3 mooie plaatsingen van oudere honden en dat nog wel in de slappe adoptiemaand voor de kerstdagen. We konden ons geluk niet op. Nou, deze 3 ook niet. Ze zijn weer meer dan goed terecht gekomen. Een zegen!

  spelen met Jip en Jan

Okkie geniet van het fijne leven bij Ewout en Lia. En niet minder van haar vrienden Jip en Jan. Het blijft een droom dat een in Roemenië op straat geboren dier na ruim 7 jaren een thuis heeft gevonden. Na een bange start waarin Okkie helemaal de weg kwijt was leert ze steeds meer genieten: op de bank, van het spelen, zelfs een bal gepakt! Steeds een stapje verder.

 Op de bank met Jip

Bo


Bo, ons Nederlandse pechvogeltje van 8 jaar, is nu op zijn vijfde of zesde adres. En wat voor adres: een moeder en dochter die niet zonder hondje kunnen, en ook nog eens trimster zijn en een dierenstudie volgen. Het gaat super. Behalve alleen zijn. Maar dat snappen ze als geen ander: als je zo vaak weer weg moest … Bo mag daarom altijd mee naar de trimsalon en op bed slapen. Het resultaat van die veiligheid: een blije, gehoorzame knuffel die nu al los loopt op de hei. En met de gezondheid komt het ook wel goed. Straks nog een gebitsreiniging en lekker afvallen door bewegen en verstandig eten.

Ulli van 9 had een slecht leven in Spanje. En hij moest zich altijd staande houden tegen andere honden en alles zelf regelen. Na een prima start de eerste dagen merken ze dat hij ook (onverwacht) kan uitvallen en blaffen: toch weer onder spanning door het opnieuw verkassen en de vele nieuwe prikkels. Gelukkig is Ulli ook een heerlijke, lieve knuffelkont. Hij zal tijd en begeleiding nodig hebben. Maar dat geduld en die kennis hebben deze twee geweldige baasjes.

      

             Bij Conny (Fuente Vaqeiros) in de nek


December 17 2016 Duque en Bala: Symbool van hoop voor oude(re) dieren.

Ook voor oudere dieren openen mensen soms hun hart en hun huis.

15 december zette Rocio op Faceboek een herinnering van 6 jaar geleden aan Duque en Bala. We zijn hen nooit vergeten. In 2009 adopteerden we Niki en Rafa uit het shelter in Padul bij Granada. We gingen helpen en kwamen er sindsdien geregeld. Vanaf 2010 werd actief geprobeerd ook oudere honden nog kans te geven op adoptie. Met onverwacht succes! Een ontroerend voorbeeld is de adoptie in Nederland van Duque en Bala, 2 grote honden, al 12 jaar lang in deze schamele refugio, sinds ze 2 maanden waren. Nooit kenden ze een zachte mand. Soms ijzig koud in de winter. Al die jaren samen in een kennel. Eind van de dag er even uit en dan een koekje van Ana. Diep respect voor degene die hen samen nam. Die niet dacht: dan moet ik misschien snel weer afscheid nemen en dat verdriet wil ik niet. Of andere bezwaren opperde. Iemand die geluk ervoer in het geven van een mooie laatste fase aan deze 2. Net als de mensen die een paar jaar geleden de 2 oudere Hongaarse boxers met hun kwalen adopteerden. Ze vertelden dat een pup gelukkig maakt, maar dat dit geluk voor hen dieper ging. Esperanza is ook extra blij als we oude(re) dieren kunnen helpen zoals recent Ulises/Ulli van 9, Roxy/Okkie van 7, Mazzel van 7, Bowie van 8.

 Hay milagros en la vida: Er zijn wonderen in het leven. Zou Cuca van 10 ook haar gouden mandje mogen vinden deze kerst?

Rocío bracht de twee zelf naar Nederland. Hieronder een filmpje van Duque en Bala: in de refugio, de reis, aankomst in Nederland. Eronder de muziek van Rivers deep, mountains high, waarvan de Spaanse tekst hieronder staat: …geen berg zo hoog, geen vallei zo diep ….. geen rivier zo groot

Escucha, cariño 
No hay montaña tan alta 
Ni valle tan bajo 
Ni río tan grande

Si me necesitas, llámame 
No importa dónde estés 
Ni la distancia 
No te preocupes, 
Sólo tienes que gritar mi nombre 
Y allí estaré en un instante 
No tienes de qué preocuparte  
Porque, cariño, 
No hay montaña tan alta 
Ni valle tan bajo 
Ni río tan grande 
Que me impidan llegar a ti

Acuérdate del día 
que te dejé marchar 
Te dije que siempre podrías contar conmigo 
Desde ese día, me hice una promesa 
Estaría allí cuando tú me necesitaras 
como fuera 
Ni viento, ni lluvia 
Ni el frío del invierno 
Nada me puede parar 
Porque tú eres mi meta 
Si estás en apuros 
Llegaré en un instante 
Sólo tienes que pedírmelo

December 16 2016   Sara is zo mooi geworden.

30 mei 2015 adopteerden 2 grote dierenvrienden uit Groningen de kleine Sara, nu misschien ruim 7 jaar. Sara is door Carmen in Boekarest gered. Ze had een vreselijk leven in een steegje, kreeg pups die werden verpatst. De laatste keer waren alle 7 dood. Carmen bracht haar net op de tijd naar de dierenarts. En weer zagen we die vitaliteit en positiviteit die ons zo vaak verbaast bij dieren die het zo lang zo slecht hadden. Sara bleef open en lief. Natuurlijk merken ze aan bepaalde dingen dat ze geslagen is. Maar vanaf het begin deden ze er alles aan om haar te helpen dat achter zich te laten. En zo te zien ...... Woorden overbodig.


December 16 2016   Dokterskledij van Rentex Floron

    

Voor de nieuwe dierenkliniek in Cluj die wij steunen konden we vandaag mooie dienstkleding bemachtigen voor een prikkie. De kliniek start begin 2017. Er wordt hard gewerkt aan het verbouwen/opfrissen van het gehuurde pand. Alles natuurlijk zo zuinig mogelijk. Daarom was het heel fijn dat we weer een steentje konden bijdragen. Al vaker stonden foto’s op onze site van dekbeddekens en onderleggers die we krijgen van Rentex Floron in Bolsward: een heel groot wasserijbedrijf voor vele ziekenhuizen en zorginstellingen in Nederland. Afgeschreven spullen gaan naar goede doelen voor mensen zoals daklozencentra, maar ook wij hebben al vaak het nodige gekregen. De onderleggers zijn erg handig bij de grote sterilisatiecampagnes. De dekbeddekens zijn ook heel welkom. Het spul is nog gaaf en ziet er prima uit. De vorige keer zagen we gewassen dokterskleren in een rolcontainer liggen. Dus vroegen we de magazijnbaas of daarvan wel eens iets kon worden weggegeven. En dat blijkt het geval, hoewel sporadisch. Hij zou voor ons uitkijken en …. jawel, gisteren bericht. Naast 2 rolcontainers met dekbeddekens lagen er 3 zakken met doktersdienstkeding klaar: korte en lange jassen en broeken. Alles in diverse maten, smetteloos gewassen, van prima kwaliteit, oogt als nieuw en … zelfs een aantal echt gloednieuwe met de kaartjes er nog aan. Dus binnenkort weer een ritje naar de garage in Nijmegen waarin alle verzamelde spullen en gedoneerd voer wordt opgeslagen voor het volgende transport naar Roemenië.

   

December 15 2016   Een hechte band tussen mens en hond: praten.


Veel baasjes praten tegen hun hond en mensen zonder hond vinden dat vaak een vreemde vertoning. Maar is het wel zo gek om te denken dat honden snappen wat je bedoelt als je tegen ze praat? Nieuw onderzoek lijkt de hondenbezitters groot gelijk te geven. Onderzoeker Attila Andics van de vergelijkende ethologische onderzoeksgroep in Boedapest ontdekte dat mensen- en hondenhersenen erg op elkaar lijken als het gaat om communicatie.

In het verleden is wel onderzoek gedaan naar de overeenkomst in hersenactiviteit tussen mensen en mensapen, maar niet eerder werd hersenenactiviteit bij honden vergeleken met die van mensen. Uit dit nieuwe onderzoek blijkt dat honden en mensen allebei een hersenengebied hebben speciaal voor het herkennen en interpreteren van stemgeluid. Deze gebieden reageren bovendien hetzelfde op emotionele signalen die mensen of honden horen.

Voor het onderzoek is bij elf honden een functionele MRI-scan uitgevoerd. Dit was vooral bedoeld om inzicht te krijgen in hoe honden geluid verwerken. De honden waren speciaal getraind om in de scanner te gaan liggen en de wetenschappers lieten steeds honden toekijken bij de scans van hun soortgenoten. Ook de menselijke proefpersonen ondergingen de scan. Terwijl ze in de scanner lagen, kregen zowel de mensen als de honden 200 verschillende stemgeluiden te horen. Het waren vooral geluiden met een duidelijke emotie, zoals lachen, huilen of speels blaffen. In reactie hierop waren bij de mensen en honden niet alleen steeds dezelfde hersengebieden actief, deze gebieden waren bovendien op dezelfde manier actief. Als mens en hond bijvoorbeeld een blij geluid hoorden, was eenzelfde hersendeel meer actief dan bij het horen van een ongelukkig geluid.

Behalve overeenkomsten waren er ook verschillen: mensen reageren sterker op geluiden van andere mensen en honden sterker op geluiden van andere honden, iets dat nogal voor de hand ligt. Daarnaast zagen de wetenschappers dat hondenhersenen meer letten op geluiden die geen stemmen zijn, terwijl de hersenen van mensen juist heel sterk letten op geluiden die wel afkomstig zijn van stemmen.

Dr. Andics en zijn collega’s sluiten niet uit dat honden en mensen op dezelfde manier zijn geëvolueerd, los van elkaar. Volgens het onderzoek ligt het echter meer voor de hand dat deze specialisatie van het brein al begon in een tijd dat mens en hond dezelfde voorouders hadden, zo’n honderd miljoen jaar geleden. En volgens Andics is het mogelijk dat ook andere sociale informatie door hond en mens hetzelfde wordt verwerkt. Dit kan een van de redenen zijn dat de band tussen mens en hond zo hecht is.

December 15 2016 Financiële steun voor Sofie en Gerti


  

Soms steunen we ook bijzondere gevallen via financiële bijdragen. De kosten zijn vaak heel hoog. Deze zomer hadden we bijgedragen voor de opvang in een pension, medische verzorging/castratie enz. van Guito. Dit hondje van ongeveer 9 jaar liep al zeker 5 jaar op straat in de plaats Berchules in Andalusië. Hij had een mankement aan een pootje en stond op de site van de organisatie Ladridos Vagabundos, waarmee we af en toe samenwerkten. We wilden met Maureen zo graag nog een mooi pensioentje aan Guito geven. Helaas is Guito niet gered. Op afstand kunnen wij niet precies weten hoe het gegaan is. Alles leek geregeld, een goed pension was besproken. Maar na al die jaren op straat daar was hij verdwenen, toen iemand de tijd had om hem op te halen. En nadien niet meer opgedoken. Het blijft een akelig gevoel, want je vreest het ergste. Het geld is vervolgens ten goede gekomen aan hondje Gerti. Ook zij had een zwaar straatleven in Berchules achter de rug. Het kan daar ’s winters heel koud zijn. Ze is mishandeld en haar pups zijn gedood. Maar deze kleine terriermix van een jaar of 3 had dus wel geluk. Ze is wel van de straat gehaald, opgenomen en verzorgd en vervolgens naar Duitsland gekomen. Al heel snel is de kleine Gerti geadopteerd door een fijne familie in Luxemburg. En het gaat goed. Ondanks alles is ze lief en open gebleven.

   

Gerti kreeg het geluk dat Guito helaas niet meer heeft gekregen.

  

Met de Protectora in Fuentevaqueros heeft Espe   ranza nauw samengewerkt de afgelopen maanden. Van de 7 tweede kans honden op de open dag van dierenartsenpraktijk Glas in Diever op 2 oktober kwamen er 6 uit deze refugio. Daarvoor hadden we al met 4 hondjes geholpen en daarna nog met de moeilijker plaatsbare oudere dieren Ulli, Mazzel en Cuca. Ook steunden we met een muziekproject. Gisteren hoorden we het meer dan trieste verhaal van Sofie. Conny, de uit Duitsland afkomstige cheffin van de Protectora, reed op de snelweg en zag een hond liggen. Ze is gestopt en nam het arme dier dat niet naar haar toe kon komen (als ze het al gedurfd had), mee. Sofie bleek zwaar gewond aan vele breuken. Ze moet daar al een paar dagen gelegen hebben, want de wonden stonken. Hoeveel mensen zagen dit en reden gewoon door????? Sofie is onmiddellijk geopereerd en nu bij Conny in huis. De operatie kost € 1200 en dan is dit nog een zwerfdiervriendelijke dierenarts die niet het onderste uit de kan hoeft. We hopen zo dat ze voorspoedig herstelt en zich weer goed kan bewegen. Conny heeft na de operatie eerst op de sofa beneden bij haar geslapen. En naast medische verzorging zal de TLC ofwel Tender, Love and Care ook zeker weldadige invloed hebben.


En zo werd Sofie door Conny gevonden langs de snelweg

December 7 2016 Plaatsingen

De maand voor kerst komkommertijd qua plaatsingen? Meestal wel, maar soms….! Drie oudere, kansarmere dieren hebben een eigen warm mandje deze kerst.

 Ulises


Ulli (Ulises) ging eind november naar huis. Hij staat op 18 november uitgebreid op onze site. Een 9-jarig sprinkhaantje dat al 2 jaar in het asiel zat en niet is verwend door het leven. Bij te snel intuigen kromp hij soms ineen, als verwachtte hij slaag. Het is een mirakel dat Ulli nu in Hilversum woont op 5 minuten lopen van bos en hei bij mensen met een enorm rescuehart.

 Bowie


Op 30 november staat het verhaal van Bowie. Een veel te dik 8-jarig Nederlands pechvogeltje. Hij had zeker 4 adressen achter de rug en waarschijnlijk nog meer. Bowie is zielsgelukkig, als hij er maar bij mag zijn. En dat mag! Zondag waren we op huisbezoek in Gelderland, ook al op loopafstand van bos en hei. Ook Bowie gaat naar mensen die gaan voor rescuedieren. Hij wordt zeker niet meer verwaarloosd bij een dochter die bijna dierenartsassistente is en een moeder met trimsalon. En die salon is aan huis: Bowie mag er altijd bij zijn. Vrijdag wordt hij gehaald.

 Roxy


16 november schreven we: ‘Roxy is om van te houden’. Na 4 jaren op straat en 3 jaren in beroerde omstandigheden in Roemeense shelters kwam ze in september in opvang in Friesland. Er volgden reacties. Maar het opvanggezin durfde het niet aan. Enkel met veel geduld en liefde valt Roxy door de paniek en angst van de eerste fase na een verhuizing heen te helpen. Dan is er enkel de gedachte: waar is een kiertje waardoor ik kan vluchten. Ondertussen werd Roxy steeds blijer bij hen. En ze geniet van de grote tuin en heeft steun aan de andere twee honden. Maar ook de opvangbaasjes zelf werden steeds blijer met Roxy. Zo blij dat ze beseften: ‘We willen haar niet meer missen.’ Dit wordt de mooiste kerst voor Roxy ooit!

December 6 2016    De eerste patientjes in het Healthy Pet Center in oprichting!

Esperanza steunt dit prachtige project. Op 26 november schreven we een lang bericht op de site over deze nieuw op te richten kliniek waar de vele zwerfdieren van Nuca en van minvermogende dierenbezitters dezelfde behandelingen krijgen als goed betalende klanten. Na de ondertekening van het huurcontract wordt er elke dag gewerkt en zijn de muren in de woonkamer waar de operatiekamer, consultatiekamer en laboratorium komen, grotendeels klaar. Gipsplaten en isolatiemateriaal zijn geplaatst. En de nieuwe waterleidingen en elektriciteitskabels zijn aangelegd. Dus hopelijk in de loop van januari van start.


De consultancyroom met het in Roemenië wettelijk verplichte doorgeefluik/raampje naar het laboratorium, waardoor de instrumenten die steriel gemaakt zijn of steriel gemaakt moeten worden, doorgegeven moeten worden. Tja, ieder land zijn eigen regels.

De eerste twee patiënten zijn al in de kliniek opgenomen. Een ziek hondje en de kat Francis.


Francis was eerst naar een cabinet gebracht. Maar daar spraken ze over laten inslapen. Vervolgens rondgebeld over deze case en ook besproken met dr Muresan, verbonden aan de universiteit, maar ook betrokken bij de oprichting van de kliniek en straks een dag per week daar werkzaam. Conclusie: het is nu te vroeg om zo’n beslissing te nemen. Dus toen is de kat naar onze kliniek gebracht. Dr. Muresan heeft Francis daar gisteravond kat bekeken.  Conclusie: ze heeft zeker nog kansen om te overleven.

November 30 2016   Bowie is een Nederlands pechvogeltje.

    

Bowie is al 8 jaar en heeft al wat verhuizingen achter de rug. Helaas kan zijn huidige vrouwtje ook niet meer voor hem zorgen. Maureen liet haar hart spreken en haalde hem op. Samen zoeken we nu een echt blijvend thuis voor dit lieve dier. En niet alleen blijvend, maar ook een thuis dat hem kan bieden wat Bowie zo graag doet: wandelen. Onder meer door gebrek daaraan is Bowie nu echt te dik. Maar dat verandert bij de goede baasjes, want hij wil niks liever dan er op uit.

Op Facebook schreef Maureen, de opvangster van Bowie:

Meest vang ik buitenlandse hondjes op maar soms heeft ook een Nederlands hondje hulp nodig. Zoals mijn nieuwe opvanghondje Bowie. Die zoekt een huisje voor het leven waar hij gewoon een gezond dieet en beweging krijgt.
http://baasjegezocht.blogspot.nl/…/11/ter-adoptie-bowie.html, dat is de zwarte knop hieronder.

    

Zie de link (zwarte knop) hieronder.

November 26 2016  Het Healthy Pet center in Cluj nadert zijn start.

Een tijd geleden kondigden wij aan dat Esperanza substantieel zou bijdragen aan de stichting van een pet center in Cluj Napoca (Transsylvanië). Het toen beoogde pand viel af. Na een lange zoektocht is er nu een geschikt pand gehuurd. Het grote woonhuis wordt intern verbouwd, de Roemeense zigeunerkleuren worden geneutraliseerd en de timmerman is met regelwerk begonnen. De offertes liggen er en, belangrijk, de startinvestering is dus bijeengebracht.

  Het grote huis met ruime tuin

 De overloop boven, die kleuren kunnen echt niet.

Esperanza steunt juist dit pet center, omdat de oprichters actief zijn in de dierenwelzijnsorganisatie NUCA (werkzaam in de brede regio van Cluj-Napoca, NW-Roemenië). De behoefte aan deze kliniek is voortgekomen uit hun jarenlange ervaringen met het helpen van zwerfdieren en verdere activiteiten (educatie, preventie, verbetering van wet- en regelgeving etc.) om dierenleed te verminderen en het dierenwelzijn en de dierzorg in Roemenië te verbeteren. Esperanza schreef mee aan de sociale doelen van het Pet Center.

Het ondernemingsplan van de kliniek is in eerste instantie vanuit commerciële invalshoek beschreven om nu en in de toekomst voldoende inkomsten te genereren voor niet alleen de commerciële doelen, maar juist ook voor het achterliggende sociale doel: het werk van Nuca (e.a.) ondersteunen, armlastige dierenbezitters tegemoet komen.

Ook een doel is verbetering van de kwaliteit van de dierzorg, die in Roemenië vaak nog op een laag peil staat. Gebrek aan hygiëne leidt tot soms ernstige besmettelijke ziektes e.a. complicaties en ondeskundig uitgevoerde operaties leiden bv. tot onnodige amputaties. Een voorbeeld is Kenna, vorig jaar geadopteerd door mensen op een boerderij in Friesland. Kenna liep mank door een verkeerd geheelde botbreuk. Bij een operatie werd het bot opnieuw gebroken en kwam er een metalen pin in de poot. Gevolg: slecht helende breuk, ernstig beschadigde heup plus totaal verbrijzelde knie. Een andere dierenarts poogde nog, tevergeefs, de poot te redden. Na amputatie van de poot, heel hoog, overleed Kenna bijna aan de complicaties.

Een van de ondersteuners/oprichters van de kliniek is universitair docent en veterinair deskundige Cosmin Muresan. Hij raakte betrokken, omdat Nuca al jaren voor complexere zaken met de zwerfdieren naar de veterinaire faculteit van de universiteit in Cluj gaat. Hij gaat één dag per week in het Pet Center werken, een mooie kruisbestuiving voor de kwaliteitsverbetering.

Behalve aan goede dierzorg ontbreekt het ook vaak aan vele reguliere voorzieningen voor dierenbezitters: bv. verblijfsmogelijkheid na een ingreep bij de dierenarts, pensionmogelijkheden, (gedrags)trainingen enz.enz. We hopen dat (zwerf)dieren en dierenbezitters in meerdere opzichten veel beter geholpen kunnen worden door naast het opzetten van een kwalitatief hoogwaardig veterinair medisch centrum vele (commerciële) voorzieningen onder één dak aan te bieden:

  • -Accomodatie voor hospitalisatie na een ingreep
  • -Pension, dagopvang, uitlaatservice
  • -Trimsalon
  • -Dierenwinkel inclusief veterinaire farmacie
  • -Trainingen en gedragsrehabilitatie

Op deze wijze hoopt de kliniek zowel financieel gezond te kunnen draaien als al haar sociale doelen m.b.t. het helpen van zwerfdieren, het steunen van armlastige dierenbezitters en het bevorderen van een kwalitatief betere dierzorg i.h.a. te kunnen realiseren.

   Hard aan de slag

Voorzitter Iuliana Zuber, haar partner, Monique Muis e.a. betrokkenen zijn hard bezig om het pand zover klaar te krijgen, dat zij in januari 2017 kunnen starten. De op straat gevonden honden die vaak ook medisch geholpen moeten worden, zitten nu deels in betaalde opvang. Eerst worden die honden in het eigen pand opgevangen. Dat scheelt een hoop geld.

Het regelwerk (zie foto) is bedoeld om de grote ruimtes te compartimenteren in o.a. een operatiekamer, consultatiekamer, een laboratorium en een ruimte voor het steriliseren van het instrumentarium. Naast Cosmin Muresan gaat Iohana Sonea als dierenarts aan de slag en Alina Banu (ook zeer actief voor NUCA) gaat zich met de PR bezighouden. Ook wordt druk overlegd met de accountant om de boekhouding te starten, de personeelszaken (w.o. de salarissen) te regelen enzovoorts.


Het eerste regelwerk is gereed

  1. Hieronder links naar voorgaande artikelen (in volgorde)
  2. over de kliniekplannen,
  3. over de vele soorten activiteiten van NUCA/Steun de zwerfhonden in Roemenie en
  4. over een sterilisatiemarathon,
  5. over één van de voorbeelden: adoptiehond Kenna, doe door dierenartsfouten een achterpoot moet missen
  6. over Cluj-Napoca in Transsylvanie



November 25 2016  De energieke 10-jarige Cuca straalt, als ze mag wandelen. Welk baasje heeft plek in huis en hart?

  

Vele Spanjaarden mishandelen dieren niet direct, maar verwaarlozen ze schromelijk. De hond hoort er bij, een soort sleur. Of is een hebbeding voor kinderen. Ze liggen soms als (te) jonge pups in glazen bakken in de supermarkt net als snoep. Maar vervolgens verantwoordelijkheid dragen ….. Vaak worden ze ’s morgens vroeg op straat gegooid en pas tegen de nacht gaat de deur (als het goed is) weer open. Of ze slijten 24 uur per etmaal op patio of balkon of in een schuur. Vachtverzorging, beweging etc., ho maar. Een oudere man bracht Cuca naar de refugio. Zijn kleinkinderen zouden haar pesten en aan haar vacht trekken en dan zou ze happen. Het moet voor Cuca heel pijnlijk geweest zijn als aan die verwaarloosde klitten werd getrokken. En de kinderen hoefden geen respect te leren, nee, het dier werd op 8-jarige leeftijd gedumpt. En grote kans dat er op enig moment weer een hond komt die ook weer …. enz.


De kennel in de refugio betekende veiligheid voor Cuca. Ze kwam er alleen uit, als ze iemand kende. Overigens is een vorm van wantrouwen in het begin ook typisch voor de Spaanse waterhond. Maar het is glashelder dat Cuca weinig zorg heeft gekend. In het asiel ging men ervan uit dat ze geen adoptiekansen had, want oud en soms narrig bij handling. Het doet altijd weer zeer dat de kansen voor jong, leuk, mooi etc. stukken groter zijn. Gezamenlijk besloten we om na de open dag-honden (die o.a. door kinderen geaaid moeten kunnen worden) een aantal kansarmere dieren te helpen waaronder Cuca dus.

  

Cuca zat al anderhalf jaar in het asiel. Ze was onder narcose kaal geschoren, maar inmiddels had ze weer een dikke vacht die nu helaas vol distels zat waar ze veel last van hebben in de uitloop van de refugio in Fuentevaqueros. Omdat het transport erg vertraagd was door de kapotte bus die vervangen moest worden, duurde de reis van donderdagmorgen tot zondagavond. Bij het noodzakelijke verschonen heeft Cuca gebeten. Later in Nederland bleek pas hoeveel last ze van die distels had. Eentje trok haar hele lip naar beneden. Aanraking was Cuca dus bang voor: dat betekent pijn, door kinderen die aan de klitten trokken en nu door gemene distels. Maureen’s dierenarts spoot haar plat en nu is ze opnieuw kaal, maar verlost van elke pijn en irritatie. En zie Cuca nu!!! In de opvang is ze sociaal met alle honden. Op een hondenspeelterrein in Assen was ze niet alleen direct goed met alle honden, maar liep ze ook open op mensen af voor een knuffel. Ze wandelt en rent als een jonge hond en geniet inmiddels van het leven.

Cuca voelt zich niet meer bedreigd. Laat je haar uit zich zelf komen, dan is ze enkel blij. Alleen bij te dicht op haar huid komen, komen angst en neiging tot van zich afbijten weer boven. Tja, wie dat niet snapt. Met geduld en wat creativiteit valt veel op te lossen. En Maureen is voor de zekerheid ook begonnen met het trainen om een muilkorfje om te doen voor trimster- en dierenartsbezoek. Bij begripvolle mensen die niks forceren en die natuurlijk wel veel wandelenergie hebben, zal Cuca bloeien.

 


November 19 2016  Vorkontrolle voor Pfötchenhilfe ohne Grenzen: Russische L(u)iz en het belang van samenwerking.

Elkaar helpen via je netwerk is ook in de dierenwereld waardevol. De Duitse organisatie Pfötchenhilfe ohne Grenzen, die vnl. Spaanse en Roemeense honden helpt, besloot op aandringen voorzichtig te starten met hulp aan een Russische organisatie, te beginnen met Liz, een relatief makkelijke hond. Verstandig, want een goed contact, vertrouwen en een goede, vlotte samenwerking moet je opbouwen: over en weer duidelijk maken hoe je werkt, wat je elkaar kunt bieden, waar je focus ligt etc. Pfötchenhilfe is een goed contact van de mensen in Duitsland die al jaren de Duitse adopties regelen van refugio Sierra Nevada en de Protectora bij Granada: de refugio’s die ook Esperanza helpt met adopties en projecten. Liz kwam in opvang bij een Duits gezin en al snel waren er geïnteresseerden, uit het verre Amsterdam! Maar de reactie klonk veelbelovend en ook bij de kennismaking met Liz bij het opvanggezin (ze reisden daarvoor naar Duitsland) was de indruk zo positief, dat men besloot om Nederlanders te zoeken voor ‘Vorkontrolle’ ofwel huisbezoek vooraf. Via onze gemeenschappelijke Duitse contacten kwam men dus bij Esperanza.


We hebben het met plezier gedaan, nadat we ons ervan vergewist hadden dat Pfötchenhilfe o. G. een zorgvuldige adoptieprocedure kent. Huisbezoek moet je in principe niet nalaten, maar is soms extra belangrijk. Het betrof hier de eerste hond van jonge mensen. Maar na een lang bezoek gingen we naar huis in de volle overtuiging dat Liz (die Luiz gaat heten, uitgesproken als het Franse Louis) een prachtig leven krijgt. Sandra (een Duitse) is van huis uit dierenliefhebster in hart en nieren en zou niks liever willen dan verschoppelingen opnemen. Voor Floris is de ervaring nieuw. Maar wat ze al bekeken hebben aan trainingsfilmpjes, waarover is gelezen en nagedacht, daar kun je een voorbeeld aan nemen. En het is verstandig in deze fase te beginnen met een niet al te complexe hond. Luiz is inmiddels opgehaald en gisteren heeft een nieuwe opvanger van Sierra Nevada, de kleine Federico, zijn plaats ingenomen.

Hieronder een klein stukje van de advertentie van Pfötchenhilfe ohne Grenzen.

Luiz - männlich - ca. 1,5 Jahre - kastriert - geimpft - gechipt
mittelgroß
RESERVIERT !
Von Liz haben wir folgende Info bekommen:
Lis ist ein Traumhund, super lieb, mag Kinder, verträglich mit Artgenossen , er ist absolut Familienhund .
Liz kommt am 28.10.2016 in die Pflegestelle und wartet dort auf den Besuch seiner Familie.

November 18 2016  Bericht van Maureen: Zwarte honden ook een kans, Ulises

  

Wat sneu als een minder mooi uitziend hondje met een rugzakje al 2 jaar in een Spaans asiel zit waar men er al van uit gaat dat hij toch wel nooit zal plaatsen en weinig moeite doet om een huisje te vinden. Op voorspraak van een buitenlandse vrijwilliger is dit lieve knuffeltje bij mij in opvang gekomen. Ulises zoekt baasjes die ongehaast met hem om kunnen gaan en van wandelen en knuffelen houden. Bij mij springt hij graag op schoot en kan dan helemaal in je weg kruipen en zo genieten van aandacht. Intuigen moet rustig gedaan want daarbij krimpt hij in elkaar als verwacht hij slaag. Ga je door de knieën en doe je het rustig dan is het ook goed en staat hij daarna te dansen om mee te mogen want wandelen vindt hij geweldig en hij loopt ook probleemloos een uur mee aan de lijn zonder moe te worden. Hij is 9 jaar (02-10-2007) maar bij dit soort kleinere honden (40cm) is dat niet oud maar middelbaar en hij zoekt juist sportievere baasjes die meer kunnen bieden dan een blokje om.

 

Mensen die hem benaderen vindt hij spannend en gaat hij uit de weg, maar als hij zelf mag komen dan is hij zeker met wat snoep zo vriendjes. Hij is op zich niet bang van mensen. Ook niet bang van verkeer. Maar wel een hondje die in sommige situaties eerst moet wennen. Geen hondje waar men direct een magische klik mee zal hebben. Ulli moet ergens stabiel wonen bij mensen die snappen dat dit gevoelige hondje niet zomaar zijn nieuwe leventje inglijdt maar moet wennen. Hij is sociaal met andere honden maar heeft er verder weinig mee.

  

Bemiddeling stichting Esperanza Hoop voor Honden. Adoptiebijdrage euro 275. Ulises is gechipt, geënt, ontwormd, gecastreerd en getest op Middellandse Zeeziektes.

    

Kunt u Ulises mogelijk een passend thuis bieden? Mail opvanghonden@live.nl met wat informatie over uw woon/gezin/wandelsituatie en hoe vaak en hoe lang Ulises bij u alleen zou moeten zijn. Graag ook vermelden hoe de tuin omheind is.
Zie ook http://baasjegezocht.blogspot.nl/

    


November 16 2016 Roxy is om van te houden: wie weet een thuis voor haar?

  

 ‘Roxy is extremely mild’, zegt Carmen, de vrouw die haar 7 jaar lang zo goed mogelijk verzorgde.

  

 ‘Roxy ontroert en is zeer bescheiden aanwezig’, zegt Lia, de vrouw die haar nu in Nederland opvangt.


 Roxy huilt bijna als Carmen haar weer achter moet laten in het shelter

Roxy, geboren 01 augustus 2009, is een Roemeense straathond. In maart 2012 zagen wij Roxy, haar vader, moeder, een zus van moeder in een grote roedel in een park in Boekarest.. Carmen Costea waarmee Esperanza samenwerkt had 25 straathonden onder haar hoede. Met de komst van de dodingswet namen hondenhaters het recht in eigen hand. Vreselijke taferelen. Carmen en andere dierenliefhebbers moesten ‘hun’ honden uit Boekarest zien te krijgen. Carmen bracht 6 honden naar shelter Fundulea, 30 km verderop. Ook daar waren we meermalen: 500 honden in barre omstandigheden, vechtend om eten, als er al wat eten was. Na een jaar of 2 vond Carmen een iets beter shelter bij Boekarest, maar ook daar was het leven hard. Roxy bleef achteruit gaan en als andere honden haar aanvielen, vocht ze niet terug. Carmen had geen rust meer en op 17 augustus van dit jaar nam ze haar in huis.

  

 Roxy met Codita bij Carmen thuis                                        Hier liggen Floricica en Pufy er ook bij

Carmen had al een kat en de 2 straathonden Onciu en Pufy in haar éénkamerflat. Roxy was na Floricica en Codita de 3e van de shelterhonden die ze in huis nam: een kat en 5 middelgrote honden in die ene ruimte. Maar Carmen verzorgt haar dieren super. Roxy bloeide op door die liefde en goede zorg. Wandelen vond ze fijn en ze had al zelfs al heerlijk los gespeeld buiten met Codita.

Toen boden Lia en haar man aan om Roxy op te vangen. Carmen was zielsgelukkig. Ze houdt van al haar dieren, maar Roxy is bijzonder. Ze raakt je door haar uitstraling, roept je beschermingsdrang op. Natuurlijk torst ze een rugzak mee. Vooral de 3 shelterjaren deden veel kwaad. Ze heeft plekjes op haar beschadigde snoetje.

Hieronder een filmpje van het wegtransport

Na aankomst in Nederland op 18 september had ze maar één gedachte: vluchten. Bepaalde angsten blijven waarschijnlijk, bv. voor donder en bliksem. In de shelters heeft ze naast nare bewakers en agressieve honden ook een paar keer extreme stormen met veel verwoesting meegemaakt. Maar ze heeft veel potentie behouden. In een rustige omgeving bloeit ze op na een gewenningsperiode. Drukke jonge kinderen en een zoete inval zijn minder geschikt, hoewel bezoek dat haar lekker met rust laat prima is. Opvangmoeder Lia is nu haar ziel en zaligheid. Het alleen zijn zal rustig moeten worden opgebouwd. Maar het gaat steeds beter. Ze geniet van wandelen, hoewel haar conditie nog matig is. Ze is zindelijk en matcht makkelijk met andere honden.

  

 Roxy bij Lia met Jan, Jip en opvanger Muis                        Roxy wil spelen met Jip

Rust, liefde en aandacht zijn de sleutels voor Roxy.


Maar zij kan zich gelukkig ook vermaken, ontspannen en genieten


November 12 2016  Muis was Mouse in Spanje en is nu Maus.

   

Vlak hieronder bij 01 november staat het verhaal van Beer en Muis die samen door de bergen zwierven. Beer werd dus al in augustus geadopteerd en Muis ging 23 oktober naar het schitterende Vogelenzang. Al snel hoorden we dat Muis al los langs het strand rende en dat het heel goed ging. Maar een foto die dat laat zien doet toch altijd weer wonderen. Gisteren kwamen  deze prachtige foto’s plus de mededeling dat het nog steeds heel goed gaat. Heerlijk om te zien hoe lekker ontspannen Muis zich voelt. Vanaf nu is het dus Maus. In Spanje noemden ze haar ook zo, alleen op zijn Engels gespeld: Mouse.

  

Voor nog oudere berichten (2011,2012, 2013 en 2014), foto's en filmpjes gaat u naar de pagina/tab 'oude blogs' en klik daar op het jaar dat u wilt zien. Look for older blogs 'old blogs/oude blogs' en click on the year you want to look at