BLOG: ESPERANZA HOOP VOOR HONDEN


Ter adoptie: Esperanza heeft op dit moment geen adoptiedieren    

Klik op de zwarte knop: U komt dan op de adoptieblog van de Ranjaclub

Esperanza en de Ranjaclub werken regelmatig samen bij adopties  

BLOG

(dit blog is tevens het voor de fiscus verplichte verslag van activiteiten, inclusief de achterliggende blogspots onder de tab 'oude blogs')

Januari 23 2017   Mulan en Snoet: lookalikes van binnen en van buiten.

  

Twee weken geleden kwam dit berichtje: ‘Vandaag is Mulan een jaar bij ons. Een jaar nog maar. Het lijkt al zo veel langer. De lieve schat. Bedankt.’

Wij zeggen terug: ‘Jullie bedankt. Voor je dierenliefde, je wijsheid in de omgang met Mulan, voor haar liefste vriendin Snoet, voor de prachtige wereld die jullie haar gegeven hebben.’

Zitten die twee niet heerlijk in hun vel?

Mulan, geboren maart 2015, liep bij de snelweg. Levensgevaarlijk, maar gelukkig tijdig veilig bij refugio Sierra Nevada in Padul bij Granada gebracht. Al snel kwam de gouden reactie: de baasjes van Snoet (sprekend, alleen tikje meer zwart in de kop) vielen voor haar. Ze bezochten Mulan en het was helemaal raak. Toch bleef Mulan nog even in het heerlijke opvangparadijs bij Chantal, omdat ze mankte. Overigens geen straf, want Mulan en de andere opvanghond Meo, een grote Roemeense Sint Bernard, waren verliefd. In Spanje waren al foto’s gemaakt, maar we lieten toch extra foto’s maken. Ook nu geen aanwijzingen voor artrose of HD, misschien een kleine afwijking in de rechterheup? Zoals Maureen al had gezien: waarschijnlijk enkel gewone doorzakking met het typische herderloopje van de overfok. Eventueel groeispurtpijnen. En Mulan was mager met weinig bespiering. En bij opbouw daarvan worden ook honden met HD er vaak prima oud mee.

De 5 maanden oude Bobbie van Roelien’s vader logeert.

Mulan ging op 02 januari 2016 naar zijn nieuwe familie: vader, moeder, 2 meisjes, en dus Snoet. Beiden een fijner, kleiner formaat herder en beiden zo lief en zachtaardig. Mulan’s slimheid en onzekere kant gedijen bij deze veilige sfeer en rustige, duidelijke aanpak.

Januari 20 2017   Cuca is bij Dierenthuis.

                               Bij 25 nov en 28 dec staan Cuca’s verhaal en dat van Dierenthuis.

  

Woensdag brachten we Cuca naar Almere: 1000 dieren waaronder 300 tot 400 honden. Voor Maureen een zwaar afscheid, want Cuca was sterk aan haar gehecht. Ze krijgt dus geen familie. Dat was eerst moeilijk. Maar: ze is nu op een plek waar als nergens anders dierenliefde en -kennis samen gaan. Een prachtplek ook. We kregen opnieuw een rondleiding. Steeds weer raken je de ruime, kleurrijke kamers met zachte, warme slaapplekken en uitloop naar buiten. En wat voor buiten. Honden dollen, rennen, zwemmen. Ook binnen veel bewegingsvrijheid. Ze lopen heen en weer, in en uit. Ook in de vertrekken waar de mensen leven en werken. Katten en honden soms gezellig door elkaar. Wat kan, dat mag. Een stagiaire leidde ons rond. En steeds liepen er dieren mee. Er is rust, het voelt vrij en ongedwongen. Je knuffelt ongemerkt wat af. Als je een paar minuten bij de gehandicapte honden bent, zie je dat amper meer. Poten die missen, poten die niks kunnen, over de grond slepen en daarom ‘verpakt’ zijn tegen beschadiging, omdat ze met de poten die het wel doen vrolijk rondsjezen. Soms een langere wandeling in hun rolstoelen. In het grote zwembad krijgen ze hun therapie. Natuurlijk zijn er grenzen. En katten met besmettelijke ziekten zitten samen en zwaar mishandelde, getraumatiseerde of verwilderde dieren hebben eigen ruimtes.

  

Dit bezoek blijft weer lang hangen. Een fijne sfeer. Het is goed. Cuca is veilig voor de rest van haar leven. Hier geen stress gevende prikkels. En zou ze bijten, dan zouden ze het snappen, verklaren. Maar dat gebeurt niet. Cuca bijt niet zomaar, geen enkel dier is zomaar vals. Er is altijd een verhaal. Maar sommige mensen hebben er geen behoefte aan dat te kennen. Voor hen zijn dieren er om mensen te behagen, om te gebruiken. Het is vaak heel onrechtvaardig. Dieren met een rugzak, hen direct of indirect door mensen aangedaan, wordt die rugzak verweten. Lees op faceboek Dierenthuis de verhalen, zie de filmpjes. Lees de verhalen van honden gered door de organisatie Hulp Inbeslaggenomen honden i.s.m. Martin Gaus.

  

  

Het eerste bericht over Cuca was goed. Ze woont met 35 honden. Ze heeft eerst kunnen rondsnuffelen tussen een klein deel daarvan. Toen de rest binnen kwam ging ze naar buiten. Dat was wat teveel. ’s Avonds ging ze naar binnen en daarna zagen ze haar heerlijk liggen slapen samen met de andere honden in de kamer. We zoeken haar zeker een keer op.

  

   

   
 

Januari 20 2017   De eerste Esperanzahonden Miky en Danko.

Op 28 en 29 oktober 2011 werden de eerste honden via onze begin dat jaar opgerichte stichting geadopteerd. Tot die tijd hadden we al veel voor andere stichtingen gedaan. En vinden het nog steeds geen punt om dat te doen, want het gaat om de dieren. We vlogen ze zelf mee terug naar Nederland. Miky en Danko zaten beiden in het dodingstation in Granada. Ze zijn door vrijwilligsters daaruit gered en met onze steun in een pension ondergebracht.

   relaxen met Puck

Miky, type Groenendaeler van 8 – 10 maanden, was een sociale en energieke hond, met een onzekere kant. Hij had verlatingsangst en mocht daarom bij de baasjes slapen, totdat hij voldoende zelfvertrouwen had opgebouwd en hun dagritme kende. Hij heeft zich heel goed ontwikkeld. En zowel met de toenmalige poezen als de nieuwe Spaanse adoptantjes Puck en Max gaat het super. In 2013 ontdekte Miky de brommers en de scooters: als een razende er achter aan. Gelukkig is bazinnetje Anneke met een gedragsdeskundige gaan trainen: om de beurt op de scooter langsrijden, Miky observeren en oefeningen afspreken. Het is nooit helemaal verdwenen, maar het lukt hem voor te zijn. Dat houd je actief, schrijven ze, want Miky is razendsnel. Superbazen dus die hem heel goed helpen en begeleiden en aan zijn behoeftes tegemoet komen. Ze hopen hem nog lang te mogen houden.

  

Danko was net zo’n bofferd. Hij werd op straat mishandeld en iemand heeft hem naar het dodingstation gebracht. Een jaar of 3. Langharige herder? Garifano-mix? De nieuwe baasjes kwamen na bestudering van de hondenencyclopedie tot de conclusie dat hij wel heel sprekend op een Finse Lappenhond lijkt. Danko is rustig, stoïcijns. Gewend zijn gang te gaan. Dus moest hij nog wel wat leren. Dat is hen toevertrouwd. De baas werkte met politiehonden. De oude Marco, die er nog was toen Danko kwam, stond met hem in het heetst van de strijd en genoot nu van zijn pensioenjaren. Overigens was Danko vanaf het begin meer op de bazin gericht. Hij is heel sociaal met andere honden en erg lief; doet geen kip kwaad. Soms een tikkie eigenwijs, maar dat mag een heer van zijn leeftijd, zeggen de baasjes. Hij woont in een huis dat als achtertuin vele kilometers bos en hei heeft. Poes Jip en Danko wandelen als 2 echte kameraden samen door het bos. Ook zij hopen nog een hele tijd van hem te mogen genieten.

Januari 19 2017   Zondag dit heerlijke ragebolletje op bezoek.


Bobbie werd in 2013 geadopteerd door twee super bazinnetjes. Hij kwam uit een dodingstation in Gran Canaria. Maureen was al zijn 9e!!! adres. Hij zou te claimerig zijn, in vingers en kleding happen, blaffen … Maureen vond hem een innemend draakje en zag zijn minpunten niet als bewerkelijk, maar als aandachtspunten voortvloeiend uit zijn verleden, waaraan je moet werken. Verder alleen maar een leukerd. Goed met alle honden. En dat is precies de echte Bobbie.

Wij zien Bobbie af en toe en vanaf het begin is er geen wanklank geweest. Hij is leuk en lief en makkelijk. Schrijnend en onbegrijpelijk dat zoveel mensen dit hondje als lastig hebben ervaren. Ook hier weer is het eerst geven van een stukje zekerheid en veiligheid de weg. Logisch na zo vaak gedumpt te zijn. En daarna begeleiden en indien nodig corrigeren op rustige en consequente wijze. Zijn bijtgedrag bv. viel reuze mee. Even alle aandacht geven op zo’n moment is voldoende. En het afwisselende leven bij deze actieve bazinnetjes doet Bobbie ook goed: hij ‘helpt’ bij het klussen, het tuinieren en geniet van de lange dagwandeling die wekelijks gemaakt wordt. De ezels, de kippen en de papegaai blijft hij wat vreemde wezens vinden die je dus af en toe moet uitdagen en toeblaffen, maar daarbij blijft het, want Bobbie is de goedheid zelve.  En sinds kort is het nieuwe poesje zijn beste vriendinnetje.

 

Januari 17 2017  Chico’s verjaardag! En wat inzetten op veiligheid en vertrouwen vermag.


11 januari kwam er een mail. ‘Hoera, vandaag is Chico een jaar bij ons. Elke dag houden we meer van het ventje. We hebben besloten dat dit zijn verjaardag bij ons zal zijn, elk jaar weer. We weten tenslotte toch niet wanneer hij geboren is.'

 

Met vriendinnetje Senna

De 8-jarige Chico kende enkel Spaanse refugio’s. Nooit in een huis geleefd, nooit buiten gewandeld. Na 7 jaren kwam het geluk. Zijn nieuwe baasjes zeggen: Hij doet zo ontzettend goed zijn best, ik kan haast alleen in superlatieven schrijven. … Alles wat hij nog niet wist of kon heeft hij door een steeds groeiend vertrouwen gemakkelijk geleerd. Eigenlijk hebben we hem zelden iets hoeven te ‘gebieden’. Dat gebeurde dan alleen voor zijn veiligheid. Hij doet alles meestal gewoon als we het vragen!


In Frankrijk aan de wandel

Men zegt dan snel: Jullie hadden geluk. Hun antwoord: Ja, dat is zo. Maar de eerste bedoelt: De hond is een makkie, gehoorzaam, sociaal enz. Deze baasjes bedoelen: Wat hebben wij een geluk dat hij zich zo schitterend ontplooid heeft. En wij zeggen dan: door hun geduld en creativiteit. Want een makkie op voorhand was het dus niet. Het had anders kunnen lopen. Geregeld ook loopt het anders met honden als Chico. Niet om te kort te doen, ieder handelt immers naar vermogen. En niet alles is mogelijk. Maar wel heel veel, afhankelijk van motivatie, inzicht, creativiteit, geduld. Ook voor super moeilijke honden is een baas, is een plek. Lees de nieuwsbrief van Hulp Inbeslaggenomen honden. In Nederland worden veel honden onterecht afgemaakt, vooral n.a.v. bijtincidenten. Vaak honden die veel meemaakten en dan grotere gedragsproblemen ontwikkelen, omdat mensen hun rugzakje onvoldoende snappen en de hond dan op die punten (onbewust) overvragen. Wat goed had kunnen komen met een juiste en geduldige aanpak, kan snel escaleren door forceren en onkunde.


Je onveilig voelen, wat was dat?

Chico was weinig handling gewend en had een vorm van op zijn hoede zijn ontwikkeld. Dan komen verdedigingsmechanismen snel op scherp. Dat is geen agressie, maar onveiligheid, argwaan: door geluiden, lief bedoelde aaien, te snel of onverwacht aanraken, of te intens of te lang. Of bij aanlijnen, vlooiendruppels op de huid, dicht naast een dier gaan zitten. Als je niks gewend bent, kan alles ongemak oproepen. Omdat het nieuw, onbekend is of omdat het juist doet denken aan iets onveiligs uit het verleden. Het kan gebeuren in huis, op straat, met vrouwen, mannen, kinderen, andere honden, auto’s etc. Chico heeft 2 x gebeten, omdat de aanraking nog even te vroeg was. En hij kwam vaak niet, hoe lief ze het ook vroegen. Soms is zo min mogelijk aankijken in het begin beter, dus niet frontaal staan en kijken, maar in kromming en zijwaarts bij je laten komen. En niet roepen, terwijl je in de deuropening staat. Zolang het vertrouwen nog niet sterk genoeg is, hebben sommige honden het nodig om een vluchtweg te zien. Ook andere honden tegenkomen, terwijl je aangelijnd bent, kan bedreigend zijn. Enz.


Heerlijke overgave.

Wie aan de andere kant begint, het dier eerst observeert en tot rust laat komen om de nieuwe leefsituatie wat te verkennen, en daarna kijkt met welke kleine stappen het vertrouwen versterkt kan worden en dat vervolgens rustig en met creativiteit oefent, zo nodig weer stapjes terug doend, die staat vaak versteld hoe snel het na een eerste aanloopperiode bergopwaarts kan gaan en hoe ver je komt.


Als dit geen vertrouwen is!

Chico’s baasjes zeggen: ‘Het heerlijke dier was er al. Het moest alleen nog tevoorschijn komen.’

Januari 13 2017  Mooie nieuwjaarsberichten terug.

Koos woont in een supermooie Bed en Breakfast aan de IJssel.

 

Een luxe probleem: dit Yorkie hadden wel 10 x hadden kunnen plaatsen. Gelukkig was het de juiste keus! Koos is ruim 3 maanden thuis en …geen enkele wanklank! Een greep uit het bericht.

‘Koos is de vrolijke noot in huis en we zijn verschrikkelijk gek met hem. Helaas is de oude hond 3 weken na zijn komst overleden, maar Koos heeft ons met zijn opgewekte karakter door deze verdrietige periode heen geloodst. Hij geniet met volle teugen van loslopen en wordt wel gekscherend Max Verstappen genoemd. Kortom het zonnetje in huis en we hopen dat hij minstens 16 jaar wordt!

 

Boomer doet het super vanaf dag 1.

 

Boomer kwam samen met Koos op 16 september naar Nederland en was nummer 2 in populariteit. 5 oktober ging hij naar Elburg, waar hij alle harten steelt van de mensen in het verpleeghuis en het museum waar zijn bazinnetje veel vrijwilligerswerk doet en waar hij dagelijks mee naar toe gaat.

Odin en de katten: met beleid en geduld is echt heel veel mogelijk.

 

28 augustus werd Odin geadopteerd. Een heerlijk ding, maar zijn terrierpit moest wel gereguleerd worden. Odin knalde zo woest op kippen en poezen af, dat samenleven aanvankelijk een forse inspanning van de bazin vereiste. Inmiddels kunnen ze samen bankhangen. Het bazinnetje schrijft dat het een vreugde is om te zien hoe alles gaat. Odin is moeilijk te zien op de bank op de foto, maar hij ligt er echt, onder de poes. Chapeau voor Helena die hond en katten toch nog wist te verzoenen. Velen zouden afhaken en concluderen dat het niet gaat.



Vertrouwen komt te voet en gaat per paard: ook bij Terry.


Dit 5 à 6-jarige Yorkie-achtige mixje is gevonden met totaal vervilte vacht en wonden. Een rugzakje dus. Druk werkt helemaal verkeerd en dingen in je handen wekken wantrouwen. Maar een toppertje voor wie hem neemt zoals hij is, kennis heeft van het felle terrierstukje en snapt dat opbouwen van vertrouwen op nr 1,2,3 …. staat. Deep down de vraag: ‘Kan ik je vertrouwen?’ Door alle misère op dit punt zwaar onzeker. Zijn eerste adoptie mislukte door het willen verwijderen van een teek. Terry beet, doodsbang, vertrouwen foetsie, dus grommen om het geringste. Zijn nieuwe baasjes Joop en Elly schrijven dat het nu, na ruim 3 maanden, steeds beter gaat, steeds nieuwe mijlpaaltjes. Terry gromde soms agressief naar Joop uit pure angst en onzekerheid is. Een bekend patroon trouwens dat mannen vaak meer wantrouwen oproepen. Joop had dus steeds minitrainertjes op zak om Terry te belonen, als hij iets goeds deed, en vermijdt alles wat hem een ongemakkelijk gevoel kan geven. Terry was in wezen al snel dol op Joop, helemaal blij als ze samen spelen op de volkstuin en als Joop thuis komt wil hij door hem aangehaald worden. Elly lijnt hem nog wel altijd aan, maar dan laat Joop hem vaak uit, want ze doen er alles aan dat die twee een goede band krijgen. Met succes! Het grommen is veel minder en Terry kruipt nu bij Joop op de bank. Wij denken dat door deze geduldige en verstandige opvoeding Terry het voorbeeld van Chico gaat volgen: die heeft na een jaar nu ook in zijn baasje het volste vertrouwen.

Barpi werd Dappertje werd Bikkel.

   

Ook Bikkel, 3 à 4 jaar, beetje Westie-type, werd zwaar verwaarloosd gevonden: volkomen apathisch en uitgedroogd. Met een vreselijke vacht. Al dagen zat hij, of beter hing hij bijna, vastgebonden aan een boom. Hij is dus helemaal kaal geweest, maar er zal weer een prachtige volle vacht komen. Want in Deventer vond hij topbaasjes. Bikkel geniet van de heerlijke verzorging en van het spelen met de baas. Zijn rugzakje was niet van het type Terry. Waarschijnlijk dus niet op straat gezworven, waar allerlei gevaren je bedreigen en je voortdurend op je hoede moet zijn, maar huishond zonder enige verzorging, de dagen slijtend op een balkon o.i.d. En ben je hem helemaal zat, dan knoop je hem aan een boom. Maakt niet uit of hij wel of niet gevonden wordt.


Januari 11 2017   Leuke reacties op de nieuwjaarswens. Mail na mail met goed nieuws. Heerlijk.

 Poes Miuw

  

 Hier nog de kleine Miuw in Spanje met vriend Garrapata

Rocio en Paco namen het piepkleine, gedumpte kitten Miuw in huis. En Miuw groeide en bloeide tussen de 5 honden en 4 katten. Maar er is een grens aan het aantal dieren. In december 2012 kreeg Miuw een super thuis bij Joyce en Justin, 2 jonge mensen in Amsterdam die de dierenliefde van huis uit mee kregen. Het gaat nog steeds super, zeker sinds maatje Sammy erbij kwam: Miuw speelt, daagt uit en rent rond als geen ander. Sammy en Miuw zoeken elkaar altijd op en proppen zich in 1 kattenmandje om samen te slapen.

Blinde Lucy

   

 

Adoptie van een gehandicapt dier kan zoveel vreugde geven. De Spaanse Carmen Mateo vond de fijne, tere Podenco Lucy met ernstig zieke ogen voor de deur, 2 maand oud. Ondanks een jaar vol behandelingen werd ze blind. Ze kon zich moeilijk handhaven tussen de vele opvanghonden. Maar na 4 jaar, in juni 2014, kreeg Lucy een liefdevol mandje in Apeldoorn vlak bij het Loo. Ze loopt los op de hei! Lucy blijkt heel slim en is nu een blije, speelse hond dankzij dit fantastische thuis bij bazinnetje Elly, maatje Mimosa uit Portugal en poes Thijsje.

Oude Grietje

   

Eind 2015 ging de 10-jarige Cocker Spaniel Grietje naar een gezonde, sportieve, oude dame die altijd honden had. Een dilemma. We gunnen ieder een hond, maar de kans dat er iets gebeurt is statistisch groot op je 80-ste. Per keer wegen we zorgvuldig af, kijkend naar leeftijd, gezondheid, conditie èn: achtervang. We vragen die achtervang ook bij het huisbezoek te zijn als potentieel vervolgbaasje. Ook bij Grietje met zoveel verwaarlozing achter de rug, o.a. in een extreem chaotische opvang en een dodingsstation, was dit een voorwaarde. Ans haar dochter was hiertoe bereid gelukkig. Grietje boft zo met deze fijne oude dag met veel wandelingen, want ze is net zo fit en actief als haar bazinnetje. Helaas kan ze niet alleen zijn. Geen middel of therapie hielp tot nu toe. Gelukkig is ze heel lief.

Maya werd Mira

  

Maya, gedumpt in 2014, was waarschijnlijk ooit huishondje. Hoogzwanger zwierf ze ontredderd op een kerkhof in Boekarest. Carmen redde haar en op de valreep is ze geaborteerd. Carmen’s flatgenote Nina adopteerde Maya. Helaas kon Nina vanwege gezondheidsproblemen Maya niet meer uitlaten. 14 november 2015 kwam Maya naar het mooi gelegen Diepenheim. Ze kreeg fantastische, actieve wandelbaasjes en werd Mira. Ze genoot vanaf het eerste moment: mocht overal mee naar toe, soms in de nieuw gekochte fietskar. Helaas is haar bazinnetje vorig jaar overleden. Baasje Henk en de kleine Mira moeten samen verder. We zijn heel blij te horen dat het erg goed gaat met Mira en dat Henk zoveel steun aan haar heeft.

Januari 10 2017   Klaar om terug te sturen naar Hongarije?

  

Dat vroeg Ingrid, toen ze deze foto kreeg. Ingrid en Peter vonden Pluto op straat in de zomer van 2015. Pluto is een Vizsla reu, een gevoelig, zacht, soms ietsje angstig type jachthond. Hij was echt in paniek toen hij een riem om kreeg. Hij kende niks, was niks gewend. Op zijn voorpoot zat een rare bult, waarschijnlijk een beschadigd bot door een flinke snee ooit. Hij is nog in Hongarije daaraan geopereerd en tegelijkertijd gecastreerd. Na een wat moeizaam herstel ging de wereld open voor Pluto. En hij bleek wat graag aandacht te krijgen, maar is in huis ook rustig en lief.

 

Pluto met Chica en Opa Luca

En toen kwam er een verrassing. Hondenliefhebbers uit Broek op Langendijk, die 3 ½ maand eerder Chica (mix Vizsla Rottweiler met karakter Vizsla en uiterlijk Rottweiler) adopteerden, ook via Ingrid en Peter, namen ook Pluto op. Het werden vrienden, ook van de nu 13 jaar oude opa Luca. En nee! Pluto gaat niet terug. Hij blijft bij Chica en Luca en deze geweldige hondenliefhebbers die hen dagelijks laten rondbanjeren in één van de heerlijke natuurgebieden vlak bij.

 Hier zijn we natuurlijk helemaal gek op!

Januari 9 2017    Euthanasie dreigde voor Megan vanwege een gewone operatie van een paar honderd euro. In Nederland!

 

 Megan, geboren augustus 2011, geniet als geen ander en haar familie, die haar 22 juni 2014 adopteerde, is nog steeds zo blij met haar. Maar vlak daarvoor stond Megan’s euthanasie nog gepland. Deze lieve, vrolijke Old English Bulldog met langere beharing was dus nog geen drie jaar, toen ze geopereerd moest worden i.v.m. een blaas vol stenen. Kosten: een paar honderd euro. Omdat het baasje dat geld niet had, was een afspraak gemaakt voor euthanasie: voor een jong, verder kerngezond dier. Ja, u leest het goed, dat kan in Nederland. Een dierenarts van deze praktijk vond dit heel ver gaan en zocht koortsachtig een uitweg. Samen met Maureen namen wij Megan over: voor opvang en operatiekosten. Na de operatie was ze binnen de kortste keren weer springlevend. Analyse van de urinestenen liet 100 % struviet zien. Om kristalvorming minder kans te geven moest Megan wel op dieetvoer. Ook van belang: meer keren per dag eten, goed en vaak genoeg uitlaten (urine niet te lang in de blaas) en verhoogde vochtopname (op voldoende plekken vers drinkwater hebben staan), ook goed voor veel andere honden trouwens.

 

Megan is een makkelijke, sociale hond die iedereen inpakt met haar lieve kop. Ze vermaakt zich kostelijk met zwemmen en spelen op  de camping, in de polder, in de Biesbosch enz. en ook op vakantie gaat ze lekker mee. Megan is een zalige, soms wat lompe knuffel, maar zo aandoenlijk. Helaas is Doberman Spiky inmiddels overleden. Ze twijfelen nog over een opvolger. Het lijkt Megan ook best te bevallen dat iedereen er nu alleen voor haar is. Want de 22-jarige poes is geen echte concurrent. Een super happy end dus. Op het nippertje.

 

Januari 8 2017   Mazzel kwam nog voor de Kerst THUIS!.


De kleine 7-jarige, terrierachtige Mazzel uit refugio Protectora, op de valreep uit het dodingsstation gered, is duidelijk niet verwend door het leven. In september kwam hij in opvang bij Maureen. Hij snapte niet dat hij in huis mocht en kon natuurlijk ook niet weten dat je in dat ‘binnen’ eigenlijk niet moet plassen. Speeltjes? Wat zijn dat? Optillen was eng, en soms had hij angst voor iets in je hand. Spot on tegen teken opdoen vroeg echt tact en bij kammen was Mazzel foetsie. En ondanks alles zo’n lieverd. Keek gelijk dankbaar op bij aandacht. Straalde wanneer hij liefde kreeg. Voelt Mazzel zich veilig, dan komt hij zelf al te graag. Op een speelochtend op een hondenweide in Rolde was hij sociaal naar mens en dier. Hij leunde zelfs trouwhartig tegen een onbekende aan.


Mazzel leert snel en houdt inmiddels al van (piep)speeltjes. Binnen heel rustig, buiten heel actief. Wandelen: heerlijk. Hij moet op sommige punten gewoon van ver komen en bij handling moeten mensen geduld en rust betrachten. Maar baasjes met alle begrip voor een rugzakje krijgen een gouden maatje dat heel trouw zal zijn. Die baasjes kwamen. In december mocht Mazzel bij Gert, Tineke en dochter Melanie komen wonen. Ze zijn echt begaan met dieren, hebben grote hondenervaring, hoeven niet de perfecte hond (wat dat ook moge zijn). Ze snappen dat rustig vertrouwen opbouwen de sleutel is: respect tonen en soms wat afstand houden. Bv. Mazzel niet zomaar snel even optillen, als je daar zin in zou hebben.


Mazzel is nu 3 weken THUIS. En het gaat zo mooi. Ze hebben hem rustig rondgeleid in huis en tuin hij geniet van het liggen op schoot en slapen op bed.


Niks hoefde de eerste dagen. Hij at niet, dus dan maar wat (welriekend) blikvoer en kijk, al na 2 dagen begon hij aan de brokjes. Hij is lief, vrolijk, nieuwsgierig, enthousiast, schrijven ze. En heerlijk moe na een uur buiten in het bos hollen. Wel erg bang voor vuurwerk. Maar voor de baasjes is hij super lief en ook voor mensen die vaker over de vloer komen. Als hij straks echt gewend is gaan ze op les.

Hij loopt al lekker los!

Januari 8 2017   Vervolg op gisteren: Sofie wünscht euch einen schönen Sonntag.

Vanmorgen kregen we dit filmpje van Sofie via Whatsapp van Conny die van oorsprong Duitse is. Aangezien wij ons in het Spaans redelijk redden, maar toch stukken vlotter in het Duits communiceren, prefereren we dus Duits in dit geval. Ons antwoord: Wunderbar. Jetzt ist der Sonntag schon schön! Is het niet prachtig hoe Sofie al weer aan de wandel is?


Januari 7 2017  Wat zou de wereld mooi zijn, als we allemaal stoppen voor een dier in nood.


 


Op 15 december staat het filmpje van Sofie op de site. Conny van refugio Protectora ziet haar zwaar gewond langs de snelweg liggen. Ze nam het dier, dat daar gezien de stinkende wonden al heel lang lag, mee naar huis. Sofie is direct geopereerd aan vele botbreuken en Esperanza heeft een bijdrage geleverd in de € 1200 kostende operatie. Sofie is bij Conny in huis en na een lastige fase kan gelukkig gemeld worden dat het super gaat. De laatste verbandswisseling is net achter de rug en ze is energiek en moet geregeld afgeremd worden. Sofie had op het nippertje geluk!



Januari 1 2017  Nieuwjaarsgroet

Esperanza dankt een ieder voor de waardevolle samenwerking in 2016 en wenst allen een waardevol 2017.

Dank voor de bijdragen voor een beter leven voor dieren door:

Adoptie van een dier.

Opvang van een dier.

Financiële donatie.

Giften van medicijnen of goederen.


Nieuwe wegen in een nieuw jaar met mooie ’footprints’. Dat is onze wens voor 2017 voor allen met wie we afgelopen jaar samenwerkten voor de dieren.

De nouveaux chemins dans une nouvelle année avec de belles empreintes. C’est notre souhait pour 2017 pour tous ceux avec qui nous avons coopéré l’année dernière pour les animaux.

Neue Wege in ein neues Jahr mit schönen Fussspuren. Das ist unser Wunsch für 2017 an alle mit denen wir zusammen gearbeitet haben letztes Jahr für die Tiere.

Drumuri noi intr-un nou an cu urme de frumoase. Aceaste este dorinta noastra pentru 2017 pentru toti cei cu care anul trecut pentru animale.

Nuevos caminos en un nuevo ano con hermosas huellas. Ese es nuestro deseo para 2017 para todos aquellos con los que trabajamos el ano pasado para los animales.

New roads in a new year with beautiful footprints. That’s our wish for 2017 to all with whom we worked together last year for the animals.

Michiel en Dirkje

www.esperanzahoopvoorhonden.nl


December 28 2016   Cuca is van harte welkom bij Dierenthuis in Almere. We zijn heel blij met hun warme reactie.


 

Cuca, 10 jaar, kwam in oktober. We hoopten dat haar verhaal mensen zou raken, zoals eerder gebeurde bij oude en gehandicapte dieren. Als je uiteindelijk maar die ene vindt. We wisten dat Cuca geduld zou vergen in meerdere opzichten, maar we hadden niet verwacht uiteindelijk zelf te zullen beslissen haar niet te laten adopteren. Cuca’s  verhaal staat uitgebreid op de site op 25 november met foto’s die illustreren hoe zwaar verwaarloosd ze aankwam in de Spaanse refugio Protectora 2 jaar geleden. Ze is getreiterd en heeft geleden. In de refugio had ze het al veel beter. Maar het zijn geen Nederlandse asielen en het kan zo koud zijn in de winter. We wilden haar na een leven van verwaarlozing en pesterijen graag nog een paar mooie ‘pensioenjaren’ geven: liefde en respect, warmte en verzorging.

  

Bij de dierenarts is Cuca onder verdoving kaal geschoren, bevrijd van klitten en pijnlijke doornen, helemaal medisch verzorgd. Ze voelt zich zichtbaar beter. Ze is nu open, aanhankelijk, geniet van knuffels en rent energiek rond. Iedereen vindt haar een schat. Maar … Cuca bijt bij aanrakingen die het verleden oproepen. Ze is hartstikke lief, sociaal naar mens en dier en bijt nooit zomaar, zonder aanleiding. Maar naast haar angst voor handling die te dicht bij komt, voelt ze zich ook snel erg ongemakkelijk bij druk en sturing. Dat vergt mensen die een hond goed kunnen lezen, want haar waarschuwingssignalen (oogwit, verstijven, lip optrekken …) zijn klein. En soms worden die signalen niet sterker, maar gaat ze heel snel over op bijten, helaas met flinke schade. We hebben vaker bijtertjes, maar dan is de bijtschade beperkter en door handelen met beleid en zorgvuldige plaatsing bij verstandige mensen kwam het altijd goed. Maar kan dit tere punt van Cuca ooit minder worden? Is het verantwoord te wachten op een adoptant (als die al komt) die dit kan sturen/voorkomen? Het gaat niet alleen om situaties als trimmen, dierenartsbehandeling e.d. waarbij je letterlijk heel dicht op de huid komt. Ook onrust en andere prikkels kunnen haar opwinden of een ongemakkelijk gevoel oproepen. Met de risico’s van dien. Pas in een leefomgeving als Dierenthuis kan ze echt ontstressen. Daar spelen die prikkels niet en de verzorgers weten dat je honden als Cuca niet onder druk moet zetten. Dan zoekt de sociale Cuca zelf contact. Dan geniet ze zichtbaar van een aai.

Dierenthuis is een indrukwekkende organisatie.

  

 

Ze vangen dieren in nood op die door (besmettelijke) ziektes, handicaps, grote gedragsproblemen of ouderdom niet elders plaatsbaar zijn. Hun filosofie is respect voor elk leven dat een vorm van kwaliteit heeft. Die visie delen wij met hen: voor mens en dier. Alle dieren blijven bij Dierenthuis tot hun dood. Ze krijgen geen spuitje, maar goede voeding, de juiste omgeving, professionele en liefdevolle verzorging en aanpak. Het gaat bv. om katten met het FIV-virus of Leucose, om zwaar mishandelde, schuwe en verwilderde katten, om gehandicapte honden en honden met trauma’s en gedragsproblemen. Geen hokken, maar een prachtig terrein van 30.000 m2 met zwemvijvers, bomen en struiken. De dieren leven in groepen die bij elkaar passen qua gedrag of ziektebeeld bv. De grote huiskamers zijn gezellig en aantrekkelijk. Klik op de site van Dierenthuis via ‘nieuws’ naar ‘foto’s bezoek open dag 26 november’ en zie hoe fijn de dieren daar mogen leven. Esperanza steunde Dierenthuis soms in het verleden. We waren op bezoek in hun vroegere locatie in Aarle Rixtel en later in Almere, waar we uitgebreid spraken met Steven en Alice van Duijn. We wisten: als er één plek is waar Cuca gelukkig kan worden, geen risico loopt op fatale incidenten en waar ze nooit meer weg hoeft, dan is het daar. We hebben ons verzoek aan hen uitgebreid onderbouwd en geïllustreerd. Hun antwoord was volmondig ja. Wij zijn blij voor Cuca.

  

 

December 26 2016  Hoe kun je toch zo lief blijven? Puddy beleeft voor het eerst een warme Kerst.

 

Puddy is minstens 4 jaar, wellicht ouder. Hij zat al die jaren in Hongarije aan de ketting: broodmager, zwaar verwaarloosd. In oktober bleken de bewoners verhuisd te zijn . Puddy zat nog steeds moederziel alleen in weer en wind, dag en nacht, buiten aan die ketting. Aan het eind van zijn latijn. Nog even…. dan was het op geweest. De in Hongarije wonende Nederlander Jochem nam Puddy liefdevol op. 5 x per dag minibeetjes eten en regelmatig op schoot nemen. Enten werd uitgesteld door de dierenarts: te zwak. Na een paar dagen leek hij het op te geven, maar Jochem trok hem er doorheen. Hij had een soort gloed of waas op zijn ogen soms. Maar dat lijkt aangeboren en hem geen last te bezorgen. Hoewel hij waarschijnlijk geen diepte ziet.

 

Puddy kwam 16 december naar Nederland, maar hij zat amper in opvang of hij kreeg al een reactie: gelijk in de roos. Puddy is al thuis! Vrijdag gehaald. Hij snapt het vast nog niet allemaal. Puddy moest leren dat hij ook zelf naar mensen toe mag komen. Hij ontdekt ook dat aaien fijn kan zijn en wordt steeds vrolijker. Puddy is een puli, een klein soort Hongaarse herdershond, die levendig en actief zijn. Wij hopen dan ook dat zijn spontane en blije kant zich steeds meer ontwikkelt. Hij moet nu weer wennen natuurlijk aan zijn nieuwe familie (met 3 kinderen van 13, 16, 19), hun huis, omgeving en gewoonten. Maar we hebben het allergrootste vertrouwen dat zij de juiste mensen zijn om Puddy te helpen bij zijn proces. Mensen met heel veel ervaring, liefde en geduld. Wie weet, leert hij nog spelen. Hij heeft in elk geval ook een fantastische hondenvriendin: Bouvier Balou van 6 jaar, superstabiel, lief voor alles en iedereen.

 

En de start is heel goed. Slapen en wandelen gaan prima en hij kwispelt steeds als er iemand binnenkomt. Met poes Pelle moet er nog wel water door de zee. Vanmorgen schoot de nog steeds magere Puddy door het kattenluik. De poes was buiten en daar is hij toch wel erg mee bezig. Hij liep niet weg gelukkig. Puddy is gelukkig een slim hondje dat snel leert. En dat er in hem geïnvesteerd gaat worden, lijdt geen twijfel. En vandaag, op eerste kerstdag, is Puddy in bad geweest! Dat wilden Jochem en Maureen hem nog niet aandoen. Hij moet zich steeds fijner gaan voelen!

 

December 23 2016    Beer: een mooi voorbeeld van rustig oefenen op de ‘aandachtspunten’ vanaf het begin.

Beer was misschien anderhalf, toen hij samen met de herder Max werd gedumpt in een bos in Hongarije. Ingrid en Peter lieten hen niet aan hun harde lot over. Via hen arriveerde hij 24 maart in Nederland en al op 26 maart ging hij naar Elfriede en Arnold. In hun paradijsje aan de Linge is Beer met hun geduldige aanpak uitgegroeid tot een superhond. Zie de mooie foto en het fijne berichtje:


‘Hier in Leerdam gaat alles voorspoedig. Met Beer zijn we super blij. Het blijft een hele fijne hond; sociaal naar anderen honden, heel lief voor ons en gezond. Voor zijn vriendin Teddy is hij ook heel lief en beschermend. Er mag geen andere hond in haar buurt komen. Regelmatig loopt de kat mee als ik Beer uitlaat.’

Dat wil niet zeggen dat Beer geen ‘aandachtspunten’ had om het zo maar even te betitelen. Eentje daarvan was ‘mannen’: naar sommige gromde hij of wilde bij hen opspringen. Ook neigde hij zo waaks te zijn dat hij bv. verwoed naar de langs varende boten ging blaffen. En aanvankelijk mochten de medewerkers op Elfride’s kantoor niet bij de kasten komen. Beer had dus ook neiging de baas te spelen. Tja, als kennismakingsbezoek gelijk allemaal aaitjes en knuffels geeft, dan ga je dat zeker denken. Bij wolvenroedels wordt de leider immers ook begroet. Negeren is een veel beter teken om duidelijk te maken dat hij niet de baas is. Beer had ook neiging tot verlatingsangst. Hij heeft zichzelf een keer levensgevaarlijk vastgespietst op het hoge tuinhek, toen hij hen achterna wilde, omdat hij meende dat zij er niet meer waren. Gelukkig waren er geen vitale organen geraakt en was het dus niet fataal. Vanaf het begin hebben Arnold en Elfriede de aandachtspunten van Beer serieus genomen en zijn er bewust aan gaan werken. In bv. het boekje kalmerende signalen van Turid Rugaas staan hele goede tips, bv. om het gedrag naar mannen bij te sturen. Helaas neemt niet iedereen de rust en de moeite zich hierin te verdiepen en dan blijft het wat modderen. Terwijl het vaak echt niet zo ingewikkeld is, als je het maar duidelijk, rustig en consequent toepast. En wat geduld hebt. Dan bereik je echt veel en vind je met een blijvend aandachtspunt(je) vaak een prima manier van omgaan. Beer kreeg die opvoeding gelukkig!

December 23 2016   Guira draagt nu de prachtige naam Sierra, van de Sierra Nevada, waar ze vandaan komt.


Guira, een jaar of 4 à 5, zwierf op straat en leek pups gehad te hebben, maar die waren onvindbaar. Ze bedelde om voedsel bij restaurants. Uiteindelijk belandde ze in de Protectora, een refugio in Andalusië. Guira kwam in opvang in Lippenhuizen bij Chantal en haar gezin en daar bleek al wat een fijne hond het is. Tom en Lisbeth die haar adopteerden kregen een topper naar onze mening. Gelukkig vinden ze dat zelf ook, evenals de poezen. Het zwerven op straat heeft natuurlijk wel schade aangericht en daarvoor zal ze op zijn best onverschillige baasjes gehad hebben, die haar (met pups?) gedumpt hebben. Schering en inslag helaas. Maar de zachte hand van haar nieuwe baasjes met hun super rustige en geduldige aanpak zijn een zegen voor haar. Ze heeft zo geboft! Lees maar wat ze ons schreven.


 

Siërra is nu ruim 6 weken onze huisgenoot en dat bevalt wederzijds uitstekend. Ze is dol op onze twee poezen en zij op haar. Gezamenlijk liggen ze s'avonds voor de houtkachel en genieten van elkaars gezelschap en de warmte.

We hebben ons de eerste tijd afgevraagd welke genen zich allemaal hebben genesteld in Sierra : een labrador, een dog, een pointer, een boxer of alles bij elkaar. Een ratjetoe aan genen die vervolgens leiden tot een hond die groot is, sterk, een duidelijk jachtinstinct heeft, vooral gericht op vogels, heel mensvriendelijk is en super lief voor kinderen....Binnenshuis zijn haar aanhankelijke en lieve karaktereigenschappen vooral duidelijk. Alle mensen, ook onbekenden, Iedereen is welkom .Ze luistert naar verboden ( bv " niet in de keuken", als we bezig zijn met koken) ze wacht haar beurt af bij het eten geven.   Bij het controlebezoek van de dierenarts liet ze alles toe. Ze hecht zich meer en meer aan ons en onze gewoonten (en natuurlijk omgekeerd....)

Buitenshuis is het anders. Ze heeft veel energie en toen we probeerden de lijn te laten vieren om die energie uit te leven bleek al snel dat haar jachtinstinct wel wat groter is dan haar hechting aan ons. Vogels, m.n. eenden, ganzen en zwanen zijn heel verleidelijk en fluiten, roepen, brokjes bieden nog niet voldoende beloning om de verleiding te weerstaan. Op aanraden van de dierenarts laten we haar voorlopig aangelijnd. We lopen een uur per dag in een fors tempo en willen op den duur haar leren om naast de fiets te lopen. Dat is nu nog teveel gevraagd: ze leert nu om goed naast te lopen en op het fietspad niet alle kanten uit te dwarrelen.


"Heeft ze een rugzakje",vroeg  Dirkje. Ja, toch wel. Ze vindt het eng om in het donker naar buiten gestuurd te worden om te gaan plassen. Ze geeft nooit zelf aan wanneer ze haar behoefte moet doen. Je ziet aan haar gedrag, bv likken, dat ze naar buiten moet. Maar dan moet je echt meelopen en dan wil ze ook direct weer naar binnen. Ze wordt ook wat angstig als je haar wat steviger aanpakt of letterlijk vastpakt. Ze heeft een zachte hand nodig. Gisterenavond was er een schel fluitje op de televisie en daar schrok ze van en kroop als een kleine pup naar ons toe en zocht veiligheid. En kreeg die uiteraard...

Maar dat zijn minor things. Ze is een heerlijke hond. We zijn allen blij met haar en zij met ons.

December 22 2016  Houden van dieren? Voorkom dierenleed

Wat moet je weten voordat je een hond in huis neemt? Hoe moet je omgaan met een huisdier? Weet jij wat daar allemaal bij komt kijken? Bekijk het allemaal in deze film over de aanschaf en het houden van honden.

Op onze website staat ook een artikel over opvoeden van een hond. Klik hieronder op de zwarte knop

December 20 2016  Mooie foto’s en berichten van Okkie, Ulli en Bo: ze kunnen hun geluk niet op.

Op 7 december berichtten we over 3 mooie plaatsingen van oudere honden en dat nog wel in de slappe adoptiemaand voor de kerstdagen. We konden ons geluk niet op. Nou, deze 3 ook niet. Ze zijn weer meer dan goed terecht gekomen. Een zegen!

  spelen met Jip en Jan

Okkie geniet van het fijne leven bij Ewout en Lia. En niet minder van haar vrienden Jip en Jan. Het blijft een droom dat een in Roemenië op straat geboren dier na ruim 7 jaren een thuis heeft gevonden. Na een bange start waarin Okkie helemaal de weg kwijt was leert ze steeds meer genieten: op de bank, van het spelen, zelfs een bal gepakt! Steeds een stapje verder.

 Op de bank met Jip

Bo


Bo, ons Nederlandse pechvogeltje van 8 jaar, is nu op zijn vijfde of zesde adres. En wat voor adres: een moeder en dochter die niet zonder hondje kunnen, en ook nog eens trimster zijn en een dierenstudie volgen. Het gaat super. Behalve alleen zijn. Maar dat snappen ze als geen ander: als je zo vaak weer weg moest … Bo mag daarom altijd mee naar de trimsalon en op bed slapen. Het resultaat van die veiligheid: een blije, gehoorzame knuffel die nu al los loopt op de hei. En met de gezondheid komt het ook wel goed. Straks nog een gebitsreiniging en lekker afvallen door bewegen en verstandig eten.

Ulli van 9 had een slecht leven in Spanje. En hij moest zich altijd staande houden tegen andere honden en alles zelf regelen. Na een prima start de eerste dagen merken ze dat hij ook (onverwacht) kan uitvallen en blaffen: toch weer onder spanning door het opnieuw verkassen en de vele nieuwe prikkels. Gelukkig is Ulli ook een heerlijke, lieve knuffelkont. Hij zal tijd en begeleiding nodig hebben. Maar dat geduld en die kennis hebben deze twee geweldige baasjes.

      

             Bij Conny (Fuente Vaqeiros) in de nek


December 17 2016 Duque en Bala: Symbool van hoop voor oude(re) dieren.

Ook voor oudere dieren openen mensen soms hun hart en hun huis.

15 december zette Rocio op Faceboek een herinnering van 6 jaar geleden aan Duque en Bala. We zijn hen nooit vergeten. In 2009 adopteerden we Niki en Rafa uit het shelter in Padul bij Granada. We gingen helpen en kwamen er sindsdien geregeld. Vanaf 2010 werd actief geprobeerd ook oudere honden nog kans te geven op adoptie. Met onverwacht succes! Een ontroerend voorbeeld is de adoptie in Nederland van Duque en Bala, 2 grote honden, al 12 jaar lang in deze schamele refugio, sinds ze 2 maanden waren. Nooit kenden ze een zachte mand. Soms ijzig koud in de winter. Al die jaren samen in een kennel. Eind van de dag er even uit en dan een koekje van Ana. Diep respect voor degene die hen samen nam. Die niet dacht: dan moet ik misschien snel weer afscheid nemen en dat verdriet wil ik niet. Of andere bezwaren opperde. Iemand die geluk ervoer in het geven van een mooie laatste fase aan deze 2. Net als de mensen die een paar jaar geleden de 2 oudere Hongaarse boxers met hun kwalen adopteerden. Ze vertelden dat een pup gelukkig maakt, maar dat dit geluk voor hen dieper ging. Esperanza is ook extra blij als we oude(re) dieren kunnen helpen zoals recent Ulises/Ulli van 9, Roxy/Okkie van 7, Mazzel van 7, Bowie van 8.

 Hay milagros en la vida: Er zijn wonderen in het leven. Zou Cuca van 10 ook haar gouden mandje mogen vinden deze kerst?

Rocío bracht de twee zelf naar Nederland. Hieronder een filmpje van Duque en Bala: in de refugio, de reis, aankomst in Nederland. Eronder de muziek van Rivers deep, mountains high, waarvan de Spaanse tekst hieronder staat: …geen berg zo hoog, geen vallei zo diep ….. geen rivier zo groot

Escucha, cariño 
No hay montaña tan alta 
Ni valle tan bajo 
Ni río tan grande

Si me necesitas, llámame 
No importa dónde estés 
Ni la distancia 
No te preocupes, 
Sólo tienes que gritar mi nombre 
Y allí estaré en un instante 
No tienes de qué preocuparte  
Porque, cariño, 
No hay montaña tan alta 
Ni valle tan bajo 
Ni río tan grande 
Que me impidan llegar a ti

Acuérdate del día 
que te dejé marchar 
Te dije que siempre podrías contar conmigo 
Desde ese día, me hice una promesa 
Estaría allí cuando tú me necesitaras 
como fuera 
Ni viento, ni lluvia 
Ni el frío del invierno 
Nada me puede parar 
Porque tú eres mi meta 
Si estás en apuros 
Llegaré en un instante 
Sólo tienes que pedírmelo

December 16 2016   Sara is zo mooi geworden.

30 mei 2015 adopteerden 2 grote dierenvrienden uit Groningen de kleine Sara, nu misschien ruim 7 jaar. Sara is door Carmen in Boekarest gered. Ze had een vreselijk leven in een steegje, kreeg pups die werden verpatst. De laatste keer waren alle 7 dood. Carmen bracht haar net op de tijd naar de dierenarts. En weer zagen we die vitaliteit en positiviteit die ons zo vaak verbaast bij dieren die het zo lang zo slecht hadden. Sara bleef open en lief. Natuurlijk merken ze aan bepaalde dingen dat ze geslagen is. Maar vanaf het begin deden ze er alles aan om haar te helpen dat achter zich te laten. En zo te zien ...... Woorden overbodig.


December 16 2016   Dokterskledij van Rentex Floron

    

Voor de nieuwe dierenkliniek in Cluj die wij steunen konden we vandaag mooie dienstkleding bemachtigen voor een prikkie. De kliniek start begin 2017. Er wordt hard gewerkt aan het verbouwen/opfrissen van het gehuurde pand. Alles natuurlijk zo zuinig mogelijk. Daarom was het heel fijn dat we weer een steentje konden bijdragen. Al vaker stonden foto’s op onze site van dekbeddekens en onderleggers die we krijgen van Rentex Floron in Bolsward: een heel groot wasserijbedrijf voor vele ziekenhuizen en zorginstellingen in Nederland. Afgeschreven spullen gaan naar goede doelen voor mensen zoals daklozencentra, maar ook wij hebben al vaak het nodige gekregen. De onderleggers zijn erg handig bij de grote sterilisatiecampagnes. De dekbeddekens zijn ook heel welkom. Het spul is nog gaaf en ziet er prima uit. De vorige keer zagen we gewassen dokterskleren in een rolcontainer liggen. Dus vroegen we de magazijnbaas of daarvan wel eens iets kon worden weggegeven. En dat blijkt het geval, hoewel sporadisch. Hij zou voor ons uitkijken en …. jawel, gisteren bericht. Naast 2 rolcontainers met dekbeddekens lagen er 3 zakken met doktersdienstkeding klaar: korte en lange jassen en broeken. Alles in diverse maten, smetteloos gewassen, van prima kwaliteit, oogt als nieuw en … zelfs een aantal echt gloednieuwe met de kaartjes er nog aan. Dus binnenkort weer een ritje naar de garage in Nijmegen waarin alle verzamelde spullen en gedoneerd voer wordt opgeslagen voor het volgende transport naar Roemenië.

   

December 15 2016   Een hechte band tussen mens en hond: praten.


Veel baasjes praten tegen hun hond en mensen zonder hond vinden dat vaak een vreemde vertoning. Maar is het wel zo gek om te denken dat honden snappen wat je bedoelt als je tegen ze praat? Nieuw onderzoek lijkt de hondenbezitters groot gelijk te geven. Onderzoeker Attila Andics van de vergelijkende ethologische onderzoeksgroep in Boedapest ontdekte dat mensen- en hondenhersenen erg op elkaar lijken als het gaat om communicatie.

In het verleden is wel onderzoek gedaan naar de overeenkomst in hersenactiviteit tussen mensen en mensapen, maar niet eerder werd hersenenactiviteit bij honden vergeleken met die van mensen. Uit dit nieuwe onderzoek blijkt dat honden en mensen allebei een hersenengebied hebben speciaal voor het herkennen en interpreteren van stemgeluid. Deze gebieden reageren bovendien hetzelfde op emotionele signalen die mensen of honden horen.

Voor het onderzoek is bij elf honden een functionele MRI-scan uitgevoerd. Dit was vooral bedoeld om inzicht te krijgen in hoe honden geluid verwerken. De honden waren speciaal getraind om in de scanner te gaan liggen en de wetenschappers lieten steeds honden toekijken bij de scans van hun soortgenoten. Ook de menselijke proefpersonen ondergingen de scan. Terwijl ze in de scanner lagen, kregen zowel de mensen als de honden 200 verschillende stemgeluiden te horen. Het waren vooral geluiden met een duidelijke emotie, zoals lachen, huilen of speels blaffen. In reactie hierop waren bij de mensen en honden niet alleen steeds dezelfde hersengebieden actief, deze gebieden waren bovendien op dezelfde manier actief. Als mens en hond bijvoorbeeld een blij geluid hoorden, was eenzelfde hersendeel meer actief dan bij het horen van een ongelukkig geluid.

Behalve overeenkomsten waren er ook verschillen: mensen reageren sterker op geluiden van andere mensen en honden sterker op geluiden van andere honden, iets dat nogal voor de hand ligt. Daarnaast zagen de wetenschappers dat hondenhersenen meer letten op geluiden die geen stemmen zijn, terwijl de hersenen van mensen juist heel sterk letten op geluiden die wel afkomstig zijn van stemmen.

Dr. Andics en zijn collega’s sluiten niet uit dat honden en mensen op dezelfde manier zijn geëvolueerd, los van elkaar. Volgens het onderzoek ligt het echter meer voor de hand dat deze specialisatie van het brein al begon in een tijd dat mens en hond dezelfde voorouders hadden, zo’n honderd miljoen jaar geleden. En volgens Andics is het mogelijk dat ook andere sociale informatie door hond en mens hetzelfde wordt verwerkt. Dit kan een van de redenen zijn dat de band tussen mens en hond zo hecht is.

December 15 2016 Financiële steun voor Sofie en Gerti


  

Soms steunen we ook bijzondere gevallen via financiële bijdragen. De kosten zijn vaak heel hoog. Deze zomer hadden we bijgedragen voor de opvang in een pension, medische verzorging/castratie enz. van Guito. Dit hondje van ongeveer 9 jaar liep al zeker 5 jaar op straat in de plaats Berchules in Andalusië. Hij had een mankement aan een pootje en stond op de site van de organisatie Ladridos Vagabundos, waarmee we af en toe samenwerkten. We wilden met Maureen zo graag nog een mooi pensioentje aan Guito geven. Helaas is Guito niet gered. Op afstand kunnen wij niet precies weten hoe het gegaan is. Alles leek geregeld, een goed pension was besproken. Maar na al die jaren op straat daar was hij verdwenen, toen iemand de tijd had om hem op te halen. En nadien niet meer opgedoken. Het blijft een akelig gevoel, want je vreest het ergste. Het geld is vervolgens ten goede gekomen aan hondje Gerti. Ook zij had een zwaar straatleven in Berchules achter de rug. Het kan daar ’s winters heel koud zijn. Ze is mishandeld en haar pups zijn gedood. Maar deze kleine terriermix van een jaar of 3 had dus wel geluk. Ze is wel van de straat gehaald, opgenomen en verzorgd en vervolgens naar Duitsland gekomen. Al heel snel is de kleine Gerti geadopteerd door een fijne familie in Luxemburg. En het gaat goed. Ondanks alles is ze lief en open gebleven.

   

Gerti kreeg het geluk dat Guito helaas niet meer heeft gekregen.

  

Met de Protectora in Fuentevaqueros heeft Espe   ranza nauw samengewerkt de afgelopen maanden. Van de 7 tweede kans honden op de open dag van dierenartsenpraktijk Glas in Diever op 2 oktober kwamen er 6 uit deze refugio. Daarvoor hadden we al met 4 hondjes geholpen en daarna nog met de moeilijker plaatsbare oudere dieren Ulli, Mazzel en Cuca. Ook steunden we met een muziekproject. Gisteren hoorden we het meer dan trieste verhaal van Sofie. Conny, de uit Duitsland afkomstige cheffin van de Protectora, reed op de snelweg en zag een hond liggen. Ze is gestopt en nam het arme dier dat niet naar haar toe kon komen (als ze het al gedurfd had), mee. Sofie bleek zwaar gewond aan vele breuken. Ze moet daar al een paar dagen gelegen hebben, want de wonden stonken. Hoeveel mensen zagen dit en reden gewoon door????? Sofie is onmiddellijk geopereerd en nu bij Conny in huis. De operatie kost € 1200 en dan is dit nog een zwerfdiervriendelijke dierenarts die niet het onderste uit de kan hoeft. We hopen zo dat ze voorspoedig herstelt en zich weer goed kan bewegen. Conny heeft na de operatie eerst op de sofa beneden bij haar geslapen. En naast medische verzorging zal de TLC ofwel Tender, Love and Care ook zeker weldadige invloed hebben.


En zo werd Sofie door Conny gevonden langs de snelweg

December 7 2016 Plaatsingen

De maand voor kerst komkommertijd qua plaatsingen? Meestal wel, maar soms….! Drie oudere, kansarmere dieren hebben een eigen warm mandje deze kerst.

 Ulises


Ulli (Ulises) ging eind november naar huis. Hij staat op 18 november uitgebreid op onze site. Een 9-jarig sprinkhaantje dat al 2 jaar in het asiel zat en niet is verwend door het leven. Bij te snel intuigen kromp hij soms ineen, als verwachtte hij slaag. Het is een mirakel dat Ulli nu in Hilversum woont op 5 minuten lopen van bos en hei bij mensen met een enorm rescuehart.

 Bowie


Op 30 november staat het verhaal van Bowie. Een veel te dik 8-jarig Nederlands pechvogeltje. Hij had zeker 4 adressen achter de rug en waarschijnlijk nog meer. Bowie is zielsgelukkig, als hij er maar bij mag zijn. En dat mag! Zondag waren we op huisbezoek in Gelderland, ook al op loopafstand van bos en hei. Ook Bowie gaat naar mensen die gaan voor rescuedieren. Hij wordt zeker niet meer verwaarloosd bij een dochter die bijna dierenartsassistente is en een moeder met trimsalon. En die salon is aan huis: Bowie mag er altijd bij zijn. Vrijdag wordt hij gehaald.

 Roxy


16 november schreven we: ‘Roxy is om van te houden’. Na 4 jaren op straat en 3 jaren in beroerde omstandigheden in Roemeense shelters kwam ze in september in opvang in Friesland. Er volgden reacties. Maar het opvanggezin durfde het niet aan. Enkel met veel geduld en liefde valt Roxy door de paniek en angst van de eerste fase na een verhuizing heen te helpen. Dan is er enkel de gedachte: waar is een kiertje waardoor ik kan vluchten. Ondertussen werd Roxy steeds blijer bij hen. En ze geniet van de grote tuin en heeft steun aan de andere twee honden. Maar ook de opvangbaasjes zelf werden steeds blijer met Roxy. Zo blij dat ze beseften: ‘We willen haar niet meer missen.’ Dit wordt de mooiste kerst voor Roxy ooit!

December 6 2016    De eerste patientjes in het Healthy Pet Center in oprichting!

Esperanza steunt dit prachtige project. Op 26 november schreven we een lang bericht op de site over deze nieuw op te richten kliniek waar de vele zwerfdieren van Nuca en van minvermogende dierenbezitters dezelfde behandelingen krijgen als goed betalende klanten. Na de ondertekening van het huurcontract wordt er elke dag gewerkt en zijn de muren in de woonkamer waar de operatiekamer, consultatiekamer en laboratorium komen, grotendeels klaar. Gipsplaten en isolatiemateriaal zijn geplaatst. En de nieuwe waterleidingen en elektriciteitskabels zijn aangelegd. Dus hopelijk in de loop van januari van start.


De consultancyroom met het in Roemenië wettelijk verplichte doorgeefluik/raampje naar het laboratorium, waardoor de instrumenten die steriel gemaakt zijn of steriel gemaakt moeten worden, doorgegeven moeten worden. Tja, ieder land zijn eigen regels.

De eerste twee patiënten zijn al in de kliniek opgenomen. Een ziek hondje en de kat Francis.


Francis was eerst naar een cabinet gebracht. Maar daar spraken ze over laten inslapen. Vervolgens rondgebeld over deze case en ook besproken met dr Muresan, verbonden aan de universiteit, maar ook betrokken bij de oprichting van de kliniek en straks een dag per week daar werkzaam. Conclusie: het is nu te vroeg om zo’n beslissing te nemen. Dus toen is de kat naar onze kliniek gebracht. Dr. Muresan heeft Francis daar gisteravond kat bekeken.  Conclusie: ze heeft zeker nog kansen om te overleven.

November 30 2016   Bowie is een Nederlands pechvogeltje.

    

Bowie is al 8 jaar en heeft al wat verhuizingen achter de rug. Helaas kan zijn huidige vrouwtje ook niet meer voor hem zorgen. Maureen liet haar hart spreken en haalde hem op. Samen zoeken we nu een echt blijvend thuis voor dit lieve dier. En niet alleen blijvend, maar ook een thuis dat hem kan bieden wat Bowie zo graag doet: wandelen. Onder meer door gebrek daaraan is Bowie nu echt te dik. Maar dat verandert bij de goede baasjes, want hij wil niks liever dan er op uit.

Op Facebook schreef Maureen, de opvangster van Bowie:

Meest vang ik buitenlandse hondjes op maar soms heeft ook een Nederlands hondje hulp nodig. Zoals mijn nieuwe opvanghondje Bowie. Die zoekt een huisje voor het leven waar hij gewoon een gezond dieet en beweging krijgt.
http://baasjegezocht.blogspot.nl/…/11/ter-adoptie-bowie.html, dat is de zwarte knop hieronder.

    

Zie de link (zwarte knop) hieronder.

November 26 2016  Het Healthy Pet center in Cluj nadert zijn start.

Een tijd geleden kondigden wij aan dat Esperanza substantieel zou bijdragen aan de stichting van een pet center in Cluj Napoca (Transsylvanië). Het toen beoogde pand viel af. Na een lange zoektocht is er nu een geschikt pand gehuurd. Het grote woonhuis wordt intern verbouwd, de Roemeense zigeunerkleuren worden geneutraliseerd en de timmerman is met regelwerk begonnen. De offertes liggen er en, belangrijk, de startinvestering is dus bijeengebracht.

  Het grote huis met ruime tuin

 De overloop boven, die kleuren kunnen echt niet.

Esperanza steunt juist dit pet center, omdat de oprichters actief zijn in de dierenwelzijnsorganisatie NUCA (werkzaam in de brede regio van Cluj-Napoca, NW-Roemenië). De behoefte aan deze kliniek is voortgekomen uit hun jarenlange ervaringen met het helpen van zwerfdieren en verdere activiteiten (educatie, preventie, verbetering van wet- en regelgeving etc.) om dierenleed te verminderen en het dierenwelzijn en de dierzorg in Roemenië te verbeteren. Esperanza schreef mee aan de sociale doelen van het Pet Center.

Het ondernemingsplan van de kliniek is in eerste instantie vanuit commerciële invalshoek beschreven om nu en in de toekomst voldoende inkomsten te genereren voor niet alleen de commerciële doelen, maar juist ook voor het achterliggende sociale doel: het werk van Nuca (e.a.) ondersteunen, armlastige dierenbezitters tegemoet komen.

Ook een doel is verbetering van de kwaliteit van de dierzorg, die in Roemenië vaak nog op een laag peil staat. Gebrek aan hygiëne leidt tot soms ernstige besmettelijke ziektes e.a. complicaties en ondeskundig uitgevoerde operaties leiden bv. tot onnodige amputaties. Een voorbeeld is Kenna, vorig jaar geadopteerd door mensen op een boerderij in Friesland. Kenna liep mank door een verkeerd geheelde botbreuk. Bij een operatie werd het bot opnieuw gebroken en kwam er een metalen pin in de poot. Gevolg: slecht helende breuk, ernstig beschadigde heup plus totaal verbrijzelde knie. Een andere dierenarts poogde nog, tevergeefs, de poot te redden. Na amputatie van de poot, heel hoog, overleed Kenna bijna aan de complicaties.

Een van de ondersteuners/oprichters van de kliniek is universitair docent en veterinair deskundige Cosmin Muresan. Hij raakte betrokken, omdat Nuca al jaren voor complexere zaken met de zwerfdieren naar de veterinaire faculteit van de universiteit in Cluj gaat. Hij gaat één dag per week in het Pet Center werken, een mooie kruisbestuiving voor de kwaliteitsverbetering.

Behalve aan goede dierzorg ontbreekt het ook vaak aan vele reguliere voorzieningen voor dierenbezitters: bv. verblijfsmogelijkheid na een ingreep bij de dierenarts, pensionmogelijkheden, (gedrags)trainingen enz.enz. We hopen dat (zwerf)dieren en dierenbezitters in meerdere opzichten veel beter geholpen kunnen worden door naast het opzetten van een kwalitatief hoogwaardig veterinair medisch centrum vele (commerciële) voorzieningen onder één dak aan te bieden:

  • -Accomodatie voor hospitalisatie na een ingreep
  • -Pension, dagopvang, uitlaatservice
  • -Trimsalon
  • -Dierenwinkel inclusief veterinaire farmacie
  • -Trainingen en gedragsrehabilitatie

Op deze wijze hoopt de kliniek zowel financieel gezond te kunnen draaien als al haar sociale doelen m.b.t. het helpen van zwerfdieren, het steunen van armlastige dierenbezitters en het bevorderen van een kwalitatief betere dierzorg i.h.a. te kunnen realiseren.

   Hard aan de slag

Voorzitter Iuliana Zuber, haar partner, Monique Muis e.a. betrokkenen zijn hard bezig om het pand zover klaar te krijgen, dat zij in januari 2017 kunnen starten. De op straat gevonden honden die vaak ook medisch geholpen moeten worden, zitten nu deels in betaalde opvang. Eerst worden die honden in het eigen pand opgevangen. Dat scheelt een hoop geld.

Het regelwerk (zie foto) is bedoeld om de grote ruimtes te compartimenteren in o.a. een operatiekamer, consultatiekamer, een laboratorium en een ruimte voor het steriliseren van het instrumentarium. Naast Cosmin Muresan gaat Iohana Sonea als dierenarts aan de slag en Alina Banu (ook zeer actief voor NUCA) gaat zich met de PR bezighouden. Ook wordt druk overlegd met de accountant om de boekhouding te starten, de personeelszaken (w.o. de salarissen) te regelen enzovoorts.


Het eerste regelwerk is gereed

  1. Hieronder links naar voorgaande artikelen (in volgorde)
  2. over de kliniekplannen,
  3. over de vele soorten activiteiten van NUCA/Steun de zwerfhonden in Roemenie en
  4. over een sterilisatiemarathon,
  5. over één van de voorbeelden: adoptiehond Kenna, doe door dierenartsfouten een achterpoot moet missen
  6. over Cluj-Napoca in Transsylvanie



November 25 2016  De energieke 10-jarige Cuca straalt, als ze mag wandelen. Welk baasje heeft plek in huis en hart?

  

Vele Spanjaarden mishandelen dieren niet direct, maar verwaarlozen ze schromelijk. De hond hoort er bij, een soort sleur. Of is een hebbeding voor kinderen. Ze liggen soms als (te) jonge pups in glazen bakken in de supermarkt net als snoep. Maar vervolgens verantwoordelijkheid dragen ….. Vaak worden ze ’s morgens vroeg op straat gegooid en pas tegen de nacht gaat de deur (als het goed is) weer open. Of ze slijten 24 uur per etmaal op patio of balkon of in een schuur. Vachtverzorging, beweging etc., ho maar. Een oudere man bracht Cuca naar de refugio. Zijn kleinkinderen zouden haar pesten en aan haar vacht trekken en dan zou ze happen. Het moet voor Cuca heel pijnlijk geweest zijn als aan die verwaarloosde klitten werd getrokken. En de kinderen hoefden geen respect te leren, nee, het dier werd op 8-jarige leeftijd gedumpt. En grote kans dat er op enig moment weer een hond komt die ook weer …. enz.


De kennel in de refugio betekende veiligheid voor Cuca. Ze kwam er alleen uit, als ze iemand kende. Overigens is een vorm van wantrouwen in het begin ook typisch voor de Spaanse waterhond. Maar het is glashelder dat Cuca weinig zorg heeft gekend. In het asiel ging men ervan uit dat ze geen adoptiekansen had, want oud en soms narrig bij handling. Het doet altijd weer zeer dat de kansen voor jong, leuk, mooi etc. stukken groter zijn. Gezamenlijk besloten we om na de open dag-honden (die o.a. door kinderen geaaid moeten kunnen worden) een aantal kansarmere dieren te helpen waaronder Cuca dus.

  

Cuca zat al anderhalf jaar in het asiel. Ze was onder narcose kaal geschoren, maar inmiddels had ze weer een dikke vacht die nu helaas vol distels zat waar ze veel last van hebben in de uitloop van de refugio in Fuentevaqueros. Omdat het transport erg vertraagd was door de kapotte bus die vervangen moest worden, duurde de reis van donderdagmorgen tot zondagavond. Bij het noodzakelijke verschonen heeft Cuca gebeten. Later in Nederland bleek pas hoeveel last ze van die distels had. Eentje trok haar hele lip naar beneden. Aanraking was Cuca dus bang voor: dat betekent pijn, door kinderen die aan de klitten trokken en nu door gemene distels. Maureen’s dierenarts spoot haar plat en nu is ze opnieuw kaal, maar verlost van elke pijn en irritatie. En zie Cuca nu!!! In de opvang is ze sociaal met alle honden. Op een hondenspeelterrein in Assen was ze niet alleen direct goed met alle honden, maar liep ze ook open op mensen af voor een knuffel. Ze wandelt en rent als een jonge hond en geniet inmiddels van het leven.

Cuca voelt zich niet meer bedreigd. Laat je haar uit zich zelf komen, dan is ze enkel blij. Alleen bij te dicht op haar huid komen, komen angst en neiging tot van zich afbijten weer boven. Tja, wie dat niet snapt. Met geduld en wat creativiteit valt veel op te lossen. En Maureen is voor de zekerheid ook begonnen met het trainen om een muilkorfje om te doen voor trimster- en dierenartsbezoek. Bij begripvolle mensen die niks forceren en die natuurlijk wel veel wandelenergie hebben, zal Cuca bloeien.

 


November 19 2016  Vorkontrolle voor Pfötchenhilfe ohne Grenzen: Russische L(u)iz en het belang van samenwerking.

Elkaar helpen via je netwerk is ook in de dierenwereld waardevol. De Duitse organisatie Pfötchenhilfe ohne Grenzen, die vnl. Spaanse en Roemeense honden helpt, besloot op aandringen voorzichtig te starten met hulp aan een Russische organisatie, te beginnen met Liz, een relatief makkelijke hond. Verstandig, want een goed contact, vertrouwen en een goede, vlotte samenwerking moet je opbouwen: over en weer duidelijk maken hoe je werkt, wat je elkaar kunt bieden, waar je focus ligt etc. Pfötchenhilfe is een goed contact van de mensen in Duitsland die al jaren de Duitse adopties regelen van refugio Sierra Nevada en de Protectora bij Granada: de refugio’s die ook Esperanza helpt met adopties en projecten. Liz kwam in opvang bij een Duits gezin en al snel waren er geïnteresseerden, uit het verre Amsterdam! Maar de reactie klonk veelbelovend en ook bij de kennismaking met Liz bij het opvanggezin (ze reisden daarvoor naar Duitsland) was de indruk zo positief, dat men besloot om Nederlanders te zoeken voor ‘Vorkontrolle’ ofwel huisbezoek vooraf. Via onze gemeenschappelijke Duitse contacten kwam men dus bij Esperanza.


We hebben het met plezier gedaan, nadat we ons ervan vergewist hadden dat Pfötchenhilfe o. G. een zorgvuldige adoptieprocedure kent. Huisbezoek moet je in principe niet nalaten, maar is soms extra belangrijk. Het betrof hier de eerste hond van jonge mensen. Maar na een lang bezoek gingen we naar huis in de volle overtuiging dat Liz (die Luiz gaat heten, uitgesproken als het Franse Louis) een prachtig leven krijgt. Sandra (een Duitse) is van huis uit dierenliefhebster in hart en nieren en zou niks liever willen dan verschoppelingen opnemen. Voor Floris is de ervaring nieuw. Maar wat ze al bekeken hebben aan trainingsfilmpjes, waarover is gelezen en nagedacht, daar kun je een voorbeeld aan nemen. En het is verstandig in deze fase te beginnen met een niet al te complexe hond. Luiz is inmiddels opgehaald en gisteren heeft een nieuwe opvanger van Sierra Nevada, de kleine Federico, zijn plaats ingenomen.

Hieronder een klein stukje van de advertentie van Pfötchenhilfe ohne Grenzen.

Luiz - männlich - ca. 1,5 Jahre - kastriert - geimpft - gechipt
mittelgroß
RESERVIERT !
Von Liz haben wir folgende Info bekommen:
Lis ist ein Traumhund, super lieb, mag Kinder, verträglich mit Artgenossen , er ist absolut Familienhund .
Liz kommt am 28.10.2016 in die Pflegestelle und wartet dort auf den Besuch seiner Familie.

November 18 2016  Bericht van Maureen: Zwarte honden ook een kans, Ulises

  

Wat sneu als een minder mooi uitziend hondje met een rugzakje al 2 jaar in een Spaans asiel zit waar men er al van uit gaat dat hij toch wel nooit zal plaatsen en weinig moeite doet om een huisje te vinden. Op voorspraak van een buitenlandse vrijwilliger is dit lieve knuffeltje bij mij in opvang gekomen. Ulises zoekt baasjes die ongehaast met hem om kunnen gaan en van wandelen en knuffelen houden. Bij mij springt hij graag op schoot en kan dan helemaal in je weg kruipen en zo genieten van aandacht. Intuigen moet rustig gedaan want daarbij krimpt hij in elkaar als verwacht hij slaag. Ga je door de knieën en doe je het rustig dan is het ook goed en staat hij daarna te dansen om mee te mogen want wandelen vindt hij geweldig en hij loopt ook probleemloos een uur mee aan de lijn zonder moe te worden. Hij is 9 jaar (02-10-2007) maar bij dit soort kleinere honden (40cm) is dat niet oud maar middelbaar en hij zoekt juist sportievere baasjes die meer kunnen bieden dan een blokje om.

 

Mensen die hem benaderen vindt hij spannend en gaat hij uit de weg, maar als hij zelf mag komen dan is hij zeker met wat snoep zo vriendjes. Hij is op zich niet bang van mensen. Ook niet bang van verkeer. Maar wel een hondje die in sommige situaties eerst moet wennen. Geen hondje waar men direct een magische klik mee zal hebben. Ulli moet ergens stabiel wonen bij mensen die snappen dat dit gevoelige hondje niet zomaar zijn nieuwe leventje inglijdt maar moet wennen. Hij is sociaal met andere honden maar heeft er verder weinig mee.

  

Bemiddeling stichting Esperanza Hoop voor Honden. Adoptiebijdrage euro 275. Ulises is gechipt, geënt, ontwormd, gecastreerd en getest op Middellandse Zeeziektes.

    

Kunt u Ulises mogelijk een passend thuis bieden? Mail opvanghonden@live.nl met wat informatie over uw woon/gezin/wandelsituatie en hoe vaak en hoe lang Ulises bij u alleen zou moeten zijn. Graag ook vermelden hoe de tuin omheind is.
Zie ook http://baasjegezocht.blogspot.nl/

    


November 16 2016 Roxy is om van te houden: wie weet een thuis voor haar?

  

 ‘Roxy is extremely mild’, zegt Carmen, de vrouw die haar 7 jaar lang zo goed mogelijk verzorgde.

  

 ‘Roxy ontroert en is zeer bescheiden aanwezig’, zegt Lia, de vrouw die haar nu in Nederland opvangt.


 Roxy huilt bijna als Carmen haar weer achter moet laten in het shelter

Roxy, geboren 01 augustus 2009, is een Roemeense straathond. In maart 2012 zagen wij Roxy, haar vader, moeder, een zus van moeder in een grote roedel in een park in Boekarest.. Carmen Costea waarmee Esperanza samenwerkt had 25 straathonden onder haar hoede. Met de komst van de dodingswet namen hondenhaters het recht in eigen hand. Vreselijke taferelen. Carmen en andere dierenliefhebbers moesten ‘hun’ honden uit Boekarest zien te krijgen. Carmen bracht 6 honden naar shelter Fundulea, 30 km verderop. Ook daar waren we meermalen: 500 honden in barre omstandigheden, vechtend om eten, als er al wat eten was. Na een jaar of 2 vond Carmen een iets beter shelter bij Boekarest, maar ook daar was het leven hard. Roxy bleef achteruit gaan en als andere honden haar aanvielen, vocht ze niet terug. Carmen had geen rust meer en op 17 augustus van dit jaar nam ze haar in huis.

  

 Roxy met Codita bij Carmen thuis                                        Hier liggen Floricica en Pufy er ook bij

Carmen had al een kat en de 2 straathonden Onciu en Pufy in haar éénkamerflat. Roxy was na Floricica en Codita de 3e van de shelterhonden die ze in huis nam: een kat en 5 middelgrote honden in die ene ruimte. Maar Carmen verzorgt haar dieren super. Roxy bloeide op door die liefde en goede zorg. Wandelen vond ze fijn en ze had al zelfs al heerlijk los gespeeld buiten met Codita.

Toen boden Lia en haar man aan om Roxy op te vangen. Carmen was zielsgelukkig. Ze houdt van al haar dieren, maar Roxy is bijzonder. Ze raakt je door haar uitstraling, roept je beschermingsdrang op. Natuurlijk torst ze een rugzak mee. Vooral de 3 shelterjaren deden veel kwaad. Ze heeft plekjes op haar beschadigde snoetje.

Hieronder een filmpje van het wegtransport

Na aankomst in Nederland op 18 september had ze maar één gedachte: vluchten. Bepaalde angsten blijven waarschijnlijk, bv. voor donder en bliksem. In de shelters heeft ze naast nare bewakers en agressieve honden ook een paar keer extreme stormen met veel verwoesting meegemaakt. Maar ze heeft veel potentie behouden. In een rustige omgeving bloeit ze op na een gewenningsperiode. Drukke jonge kinderen en een zoete inval zijn minder geschikt, hoewel bezoek dat haar lekker met rust laat prima is. Opvangmoeder Lia is nu haar ziel en zaligheid. Het alleen zijn zal rustig moeten worden opgebouwd. Maar het gaat steeds beter. Ze geniet van wandelen, hoewel haar conditie nog matig is. Ze is zindelijk en matcht makkelijk met andere honden.

  

 Roxy bij Lia met Jan, Jip en opvanger Muis                        Roxy wil spelen met Jip

Rust, liefde en aandacht zijn de sleutels voor Roxy.


Maar zij kan zich gelukkig ook vermaken, ontspannen en genieten


November 12 2016  Muis was Mouse in Spanje en is nu Maus.

   

Vlak hieronder bij 01 november staat het verhaal van Beer en Muis die samen door de bergen zwierven. Beer werd dus al in augustus geadopteerd en Muis ging 23 oktober naar het schitterende Vogelenzang. Al snel hoorden we dat Muis al los langs het strand rende en dat het heel goed ging. Maar een foto die dat laat zien doet toch altijd weer wonderen. Gisteren kwamen  deze prachtige foto’s plus de mededeling dat het nog steeds heel goed gaat. Heerlijk om te zien hoe lekker ontspannen Muis zich voelt. Vanaf nu is het dus Maus. In Spanje noemden ze haar ook zo, alleen op zijn Engels gespeld: Mouse.

  

Voor nog oudere berichten (2011,2012, 2013 en 2014), foto's en filmpjes gaat u naar de pagina/tab 'oude blogs' en klik daar op het jaar dat u wilt zien. Look for older blogs 'old blogs/oude blogs' en click on the year you want to look at